จากความรู้สึกในวัยเด็กที่โตมากให้ครอบครัวที่มีพ่อเเม่ทะเลาะกัน พ่อเป็นใหญ่ในบ้าน ตั่งเเต่เด็กก็คิดว่าต้องตั้งใจเรียน ถึงจะหลุดพ้น จากสภาพที่เป็น เเต่พอโตมาเรียนจบมีงานทำ พ่อดาวน์รถยนต์ให้1 คัน เราผ่อนต่อจนครบ เรารับภาระค่าใช้ต่างๆในบ้าน ค่าน้ำไฟ ค่าใช้จ่ายในบ้าน เเละเงินเดือน พ่อเเม่ รวมถึง ขอเพิ่มจายที่ให้รายเดือน ถ้าไม่ให้จะมีคำพูด ที่บอกว่า กูเป้นคนสร้างมา ติดหูติดในใจตลอดเวลาตั่งเเต่เรียนจบจนทำงาน 10ปี เป็นสิ่งที่ทำให้คิดว่าไม่อยากอยู่ใกล้เลยย้ายออกมาทำงาน ต่างจังหวัด เเต่ยังรับผิกชอบทุกอย่างเหมือนเดิมค่ะ หลังๆหนักขึ้น จนทำให้เราไม่มีเงินเก็บไว้สำหรับอนาคต รู้สึกเป็นคนยังไม่ดีพอในคนวัยเดียวกันที่เขาเริ่มประสบความสำเร็จ ในขณะที่ตัวเราเหมือนหาเช้ากินค่ำ ทุกข์ใจมากๆ จะตัดก็ตัดไม่ได้ เขาไม่เคยถามเราเลยว่าเรามีมั้ยพอใช้จ่ายมั้ย ไม่เคยเลยสักครั้ง
ถ้าเราเป็นลูกพ่อเเม่คนอื่น ทำเเบบนี้เราดีพอมั้ย