ผมอยากมาแชร์ประสบการณ์ชีวิตของตัวเองครับ
ย้อนกลับไปตอนสมัยมัธยมต้นและมัธยมปลาย….
ผมมีสังคมเพื่อนในห้องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลายคนชอบทำตัวเป็นใหญ่ คิดว่าตัวเองถูกเสมอ และจริงจังกับทุกเรื่องจนบางครั้งกลายเป็นการตำหนิหรือหาเรื่องกันโดยไม่จำเป็น
เหตุผลมาจากการเล่นบาส
สมัยผม 13-17 ปี (ช่วงมัธยมต้นและปลาย) ผมเล่นบาสกับเพื่อนในห้องที่ใส่แว่นตาลงสนาม ระหว่างที่ผมพยายามแย่งลูกบาส มือผมบังเอิญไปปัดโดนแว่นของเขา
ซึ่งผมไม่ได้ตั้งใจเลย และผมก็รีบขอโทษทันที
แต่แทนที่เรื่องจะจบ เขากลับตำหนิผมอย่างรุนแรง กล่าวหาว่าผมหาเรื่อง จนเกือบมีเรื่องชกต่อยกันจริงๆ
จนกระทั่งเวลาผ่านไป (ตอนนี้ 25 ปี)
และได้ออกไปเล่นบาสกับคนกลุ่มอื่น ๆ ผมถึงได้พบว่าสังคมมันแตกต่างกันมากจริง ๆ
ผมก็ยังเล่นบาสกับพวกเด็กนักเรียนเหมือนเดิมนี่แหละอายุระหว่าง 15-20 ปี เพราะสนามที่ผมเล่นมันเป็นสนามของโรงเรียน
ผมยังเล่นบาสในลักษณะเดิม แต่คนในสนามกลับเข้าใจธรรมชาติของกีฬามากกว่า ทุกคนตั้งใจแข่งขัน แย่งบอล ป้องกัน และพยายามทำแต้มให้ทีมตัวเอง
บางครั้งก็มีการปะทะกันแรงกว่าที่ผมเคยเจอสมัยเรียนเสียอีก
มีครั้งหนึ่งผู้เล่นอีกฝ่ายพยายามป้องกันไม่ให้ผมแย่งบอล จนเผลอใช้เล็บจิกโดนหน้าอกผมค่อนข้างแรง แต่ผมก็เข้าใจว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ เพราะระหว่างการแข่งขันบางจังหวะมันเกิดขึ้นเร็วมาก
ผมก็เล่นต่อไปตามปกติ ไม่ได้หาเรื่องหรือตำหนิเขา
พอจบเกม เขาก็เดินมาขอโทษผม ทุกคนจับมือกัน และแยกย้ายกันด้วยดี
สิ่งที่ผมชอบในสังคมใหม่นี้คือ ทุกคนสามารถจริงจังกับการแข่งขันได้ โดยไม่จำเป็นต้องเอาทุกความผิดพลาดมาเป็นเรื่องทะเลาะกัน
ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงสังคมเก่า ๆ ที่เคยอยู่ และเริ่มเข้าใจว่าบางครั้งปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่วิธีเล่นของเราอย่างที่คนอื่นเคยกล่าวหา
ที่สำคัญ พอผมได้มาอยู่ในสังคมใหม่ ผมสามารถเล่นบาสและฝึกซ้อมได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะถูกใครล้อ ตำหนิ หรือหาเรื่องทุกครั้งที่เกิดความผิดพลาดเล็กน้อย
มันทำให้ผมมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองชอบมากขึ้นจริง ๆ
ผมเลยได้ข้อคิดจากประสบการณ์ชีวิตตัวเองว่า บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้ากับคนทุกกลุ่ม แต่การได้ออกไปเจอสังคมใหม่ ๆ อาจทำให้เราพบว่ามีคนที่เข้าใจและเข้ากับเราได้ดีกว่าเดิมมาก
สุดท้ายผมคิดว่า การอยู่ถูกที่และอยู่กับคนที่เหมาะสม มีผลต่อความสุขและการพัฒนาตัวเองมากจริง ๆ
แล้วทุกคนเคยมีประสบการณ์คล้ายกันไหมครับ ที่พอออกจากสังคมเดิมแล้วได้พบว่า ชีวิตเรามีความสุขขึ้นมากกว่าที่เคย?
ประสบการณ์ เล่นบาสเกตบอล 🏀 จากสังคมเก่าสู่สังคมใหม่ ทำให้รู้ว่าการอยู่กับคนที่เข้าใจกันมันต่างกันมากจริง ๆ
ย้อนกลับไปตอนสมัยมัธยมต้นและมัธยมปลาย….
ผมมีสังคมเพื่อนในห้องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลายคนชอบทำตัวเป็นใหญ่ คิดว่าตัวเองถูกเสมอ และจริงจังกับทุกเรื่องจนบางครั้งกลายเป็นการตำหนิหรือหาเรื่องกันโดยไม่จำเป็น
เหตุผลมาจากการเล่นบาส
สมัยผม 13-17 ปี (ช่วงมัธยมต้นและปลาย) ผมเล่นบาสกับเพื่อนในห้องที่ใส่แว่นตาลงสนาม ระหว่างที่ผมพยายามแย่งลูกบาส มือผมบังเอิญไปปัดโดนแว่นของเขา
ซึ่งผมไม่ได้ตั้งใจเลย และผมก็รีบขอโทษทันที
แต่แทนที่เรื่องจะจบ เขากลับตำหนิผมอย่างรุนแรง กล่าวหาว่าผมหาเรื่อง จนเกือบมีเรื่องชกต่อยกันจริงๆ
จนกระทั่งเวลาผ่านไป (ตอนนี้ 25 ปี)
และได้ออกไปเล่นบาสกับคนกลุ่มอื่น ๆ ผมถึงได้พบว่าสังคมมันแตกต่างกันมากจริง ๆ
ผมก็ยังเล่นบาสกับพวกเด็กนักเรียนเหมือนเดิมนี่แหละอายุระหว่าง 15-20 ปี เพราะสนามที่ผมเล่นมันเป็นสนามของโรงเรียน
ผมยังเล่นบาสในลักษณะเดิม แต่คนในสนามกลับเข้าใจธรรมชาติของกีฬามากกว่า ทุกคนตั้งใจแข่งขัน แย่งบอล ป้องกัน และพยายามทำแต้มให้ทีมตัวเอง
บางครั้งก็มีการปะทะกันแรงกว่าที่ผมเคยเจอสมัยเรียนเสียอีก
มีครั้งหนึ่งผู้เล่นอีกฝ่ายพยายามป้องกันไม่ให้ผมแย่งบอล จนเผลอใช้เล็บจิกโดนหน้าอกผมค่อนข้างแรง แต่ผมก็เข้าใจว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ เพราะระหว่างการแข่งขันบางจังหวะมันเกิดขึ้นเร็วมาก
ผมก็เล่นต่อไปตามปกติ ไม่ได้หาเรื่องหรือตำหนิเขา
พอจบเกม เขาก็เดินมาขอโทษผม ทุกคนจับมือกัน และแยกย้ายกันด้วยดี
สิ่งที่ผมชอบในสังคมใหม่นี้คือ ทุกคนสามารถจริงจังกับการแข่งขันได้ โดยไม่จำเป็นต้องเอาทุกความผิดพลาดมาเป็นเรื่องทะเลาะกัน
ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงสังคมเก่า ๆ ที่เคยอยู่ และเริ่มเข้าใจว่าบางครั้งปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่วิธีเล่นของเราอย่างที่คนอื่นเคยกล่าวหา
ที่สำคัญ พอผมได้มาอยู่ในสังคมใหม่ ผมสามารถเล่นบาสและฝึกซ้อมได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะถูกใครล้อ ตำหนิ หรือหาเรื่องทุกครั้งที่เกิดความผิดพลาดเล็กน้อย
มันทำให้ผมมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองชอบมากขึ้นจริง ๆ
ผมเลยได้ข้อคิดจากประสบการณ์ชีวิตตัวเองว่า บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้ากับคนทุกกลุ่ม แต่การได้ออกไปเจอสังคมใหม่ ๆ อาจทำให้เราพบว่ามีคนที่เข้าใจและเข้ากับเราได้ดีกว่าเดิมมาก
สุดท้ายผมคิดว่า การอยู่ถูกที่และอยู่กับคนที่เหมาะสม มีผลต่อความสุขและการพัฒนาตัวเองมากจริง ๆ
แล้วทุกคนเคยมีประสบการณ์คล้ายกันไหมครับ ที่พอออกจากสังคมเดิมแล้วได้พบว่า ชีวิตเรามีความสุขขึ้นมากกว่าที่เคย?