ปี 66 ดำดิ่งลึกไปแล้ว รอดมาได้เกือบ 3 ปี มาอีกแล้ว
จะจมน้ำอีกแล้ว ทำไมชีวิตต้องมาจุดนี้อีกวะเนี้ย
มีคู่ก็เหมือนคนที่คอยซ้ำเติมให้ต่ำกว่าเดิม ไม่เคยที่จะมาประคับประคองชีวิตกันเลย
ฉันต้องสู้หน้า ต้องรับมือกับปัญหาที่เข้ามาก่อนเสมอ ฉันเป็นคนที่ไม่มีทักษะทางด้านนี้
ทางด้านการเจรจา ก็ต้องพูดคุยขอร้อง กราบไหว้ เพื่อให้เขาผ่อนปรนการชำระหนี้
ฉันเหนื่อย สิ่งที่ฉันเรียนมา ฉันก็ไม่ได้ทำงานในสิ่งที่ฉันเรียน ถ้าฉันเป็นมนุษย์เงินเดือน
มันคงไม่มาถึงจุด จุดนี้
พ่อแม่ ฉันต้องไปยืมเงินเขามาแล้วก็ยังไม่ได้ใช้ บ้านก็ไม่ได้กลับ บอกใครก็ไม่ได้ว่าธุรกิจตัวเองกำลังแย่
ปัญหามากมายฉันต้องแก้ ลูกน้องก็ต้องทยอยจ่ายเงินเดือน หนี้ก็ต้องผัดผ่อน
งานก็ต้องคิดทุกวัน มีปัญหาทุกวัน หยุดก็ไม่ได้ ถ้าหยุดก็จะพากันตายยกรัง
เงินทุนก็หาไม่ได้ มีรถมีของที่จำเป็น อยากขาย ก็ขายไม่ได้
ชีวิตจะตายวันนี้วันพรุ่งเหนื่อยเหลือเกิน อยากจบนะ แต่ยังห่วงพ่อแม่
ถ้าฉันไม่มีใคร วันนี้อาจไม่มีฉันแล้วก็ได้ เพื่อนที่มีที่ตอนนี้เขาก็มีปัญหา
ไม่รู้จะทำยังไงต่อกับชีวิต อยู่ไปก็รั้งจะมีแต่ปัญหาเพิ่ม ทำไมมันแก้ไม่ตกสักที
แต่ก่อนมันเกือบจะดีแล้วนะ แต่ทำไมมันกลับคืนมาเป็นแบบนี้อีก
ทบทวนตัวเองมันก็กลับไปแก้ไม่ได้ วันนี้ต้องแก้ไขเป็นรายวันให้รอดไป
บางทีก็อยากให้หัวใจวายตาย เส้นเลือดในสมองแตกตาย หรือเป็นมะเร็งให้จบ ๆ ไป
เบื่อกับการมีชีวิตอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่พ่อแม่ปูทางมาเป็นอย่างดี แต่เราเลือกที่จะไม่ไป
มาเจอแบบนี้โคตรอยากย้อนเวลา แต่ทำไม่ได้ก็ต้องยอมรับมาเอง ก็ต้องเจ็บเอง
ที่โพสต์นี้มาเพื่อระบาย อยากระบายกับใครสักคน แต่ไม่มีอะ แม้แต่แฟนที่อยู่ด้วยกัน
ยังระบายไม่ได้ บางทีก็เบื่อกับความอดทนของตนเอง ทำไมทนมาได้จนถึงจุดนี้
น่าจะทนไม่ไหวตายๆ ไปก่อนหน้านี้ให้จบแล้วน่า .........
มันทำไมกลับมาไว
จะจมน้ำอีกแล้ว ทำไมชีวิตต้องมาจุดนี้อีกวะเนี้ย
มีคู่ก็เหมือนคนที่คอยซ้ำเติมให้ต่ำกว่าเดิม ไม่เคยที่จะมาประคับประคองชีวิตกันเลย
ฉันต้องสู้หน้า ต้องรับมือกับปัญหาที่เข้ามาก่อนเสมอ ฉันเป็นคนที่ไม่มีทักษะทางด้านนี้
ทางด้านการเจรจา ก็ต้องพูดคุยขอร้อง กราบไหว้ เพื่อให้เขาผ่อนปรนการชำระหนี้
ฉันเหนื่อย สิ่งที่ฉันเรียนมา ฉันก็ไม่ได้ทำงานในสิ่งที่ฉันเรียน ถ้าฉันเป็นมนุษย์เงินเดือน
มันคงไม่มาถึงจุด จุดนี้
พ่อแม่ ฉันต้องไปยืมเงินเขามาแล้วก็ยังไม่ได้ใช้ บ้านก็ไม่ได้กลับ บอกใครก็ไม่ได้ว่าธุรกิจตัวเองกำลังแย่
ปัญหามากมายฉันต้องแก้ ลูกน้องก็ต้องทยอยจ่ายเงินเดือน หนี้ก็ต้องผัดผ่อน
งานก็ต้องคิดทุกวัน มีปัญหาทุกวัน หยุดก็ไม่ได้ ถ้าหยุดก็จะพากันตายยกรัง
เงินทุนก็หาไม่ได้ มีรถมีของที่จำเป็น อยากขาย ก็ขายไม่ได้
ชีวิตจะตายวันนี้วันพรุ่งเหนื่อยเหลือเกิน อยากจบนะ แต่ยังห่วงพ่อแม่
ถ้าฉันไม่มีใคร วันนี้อาจไม่มีฉันแล้วก็ได้ เพื่อนที่มีที่ตอนนี้เขาก็มีปัญหา
ไม่รู้จะทำยังไงต่อกับชีวิต อยู่ไปก็รั้งจะมีแต่ปัญหาเพิ่ม ทำไมมันแก้ไม่ตกสักที
แต่ก่อนมันเกือบจะดีแล้วนะ แต่ทำไมมันกลับคืนมาเป็นแบบนี้อีก
ทบทวนตัวเองมันก็กลับไปแก้ไม่ได้ วันนี้ต้องแก้ไขเป็นรายวันให้รอดไป
บางทีก็อยากให้หัวใจวายตาย เส้นเลือดในสมองแตกตาย หรือเป็นมะเร็งให้จบ ๆ ไป
เบื่อกับการมีชีวิตอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่พ่อแม่ปูทางมาเป็นอย่างดี แต่เราเลือกที่จะไม่ไป
มาเจอแบบนี้โคตรอยากย้อนเวลา แต่ทำไม่ได้ก็ต้องยอมรับมาเอง ก็ต้องเจ็บเอง
ที่โพสต์นี้มาเพื่อระบาย อยากระบายกับใครสักคน แต่ไม่มีอะ แม้แต่แฟนที่อยู่ด้วยกัน
ยังระบายไม่ได้ บางทีก็เบื่อกับความอดทนของตนเอง ทำไมทนมาได้จนถึงจุดนี้
น่าจะทนไม่ไหวตายๆ ไปก่อนหน้านี้ให้จบแล้วน่า .........