เราเหนื่อยมาก เหนื่อยทั้งกับงานและคนแค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานเจออะไรเดิมๆ คนเดิมๆ ก็ไม่อยากตื่นไปทำงานแล้ว มันเป็นช่วงเวลาแค่ไม่กี่วันแต่รู้สึกว่ามันยาวนานมาก มันเคยดีกว่านี้จนตอนนี้รู้สึกแบบอยากจะทิ้งมันไปเลยไม่อยากจะรับผิดชอบต่อแล้ว
คนดีๆ ช่วยงานไปหมดแล้ว เหลือแต่อะไรก็ไม่รู้ต้องเกี่ยงงานโยนงาน โคตรน่าเบื่อเลย มันรู้สึกแบบว่าคิดผิดอ่ะที่รับปากช่วยงานเขาต่อแล้วต้องมาทนอะไรแบบนี้
เราทำงานเป็นพนักงาน(เจ็ด สืบเอ็ด)นะคะ แล้วเราก็ขอลาออกที่เขาเป็นแต่ต้นเดือนตุลาคมแล้วแต่ว่าเขาขอช่วยงานต่อเพราะว่าเราขอลาออกกะทันหันเกินไปเราก็ตกลงที่จะช่วยงานเขาต่อถึงวันที่ 20 แต่ประเด็นเลยก็คือระหว่างนั้นมีผู้ช่วยคนนึงหายจากงานไปเลยกะทันหันและมีรุ่นน้องคนหนึ่งที่อยู่ๆก็ไม่มาทำงานและก็ลายาวจนกินเจหมดเลย มันเลยทำให้คนร่วมกะมีแต่หน้าเดิมๆ ซึ่งหน้าเดิมๆนั้นก็ไม่ค่อยจะช่วยเคลียร์กะกันเลย โยนงานกัน ไม่สลับหน้าที่กัน เบื่อชิบเป๋งเลยค่ะ
ก่อนหน้านี้ยังมีรุ่นพี่ผู้ช่วยที่แบบคอยสอนงานแล้วก็ช่วยงานหลายอย่าง แต่ก็มีปัญหากับคนภายในแล้วก็ย้ายไปสาขาอื่น มีปัญหาเรื่องชู้สาวมั่ง ซึ่งส่วนใหญ่มันก็จะเป็นเทือกนั้นนะคะ หรือว่าพูดง่ายๆคือคนดีๆ ช่วยงานกันออกไปหมดแล้ว
กระทู้นี้เราก็แค่มาบ่นๆ นะคะยังไม่ได้อยากจะเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับงานมากว่าเราต้องเจออะไรในแต่ละวันบ้าง งาน(เจ็ด สืบเอ็ด)ไม่ได้แค่รับมือกับแค่ลูกค้า แต่มันต้องทำหลายอย่างแบบหลายหน้าที่ในเวลาเดียวกันรวมถึงเพื่อนร่วมงานด้วยที่ถ้าไม่ช่วยงานกันเราก็ต้องเหนื่อยกว่าเดิม
แค่คิดว่าต้องทำไปอีก 5 วันมันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานสำหรับคนอ่านจะสำรองที่ต้องเผชิญกับงานรู้สึกทรมานใจมากเลยเหมือนผ่านไปช้ามาก กับงานน่ะพอทนกับคนน่ะพอเลย
สำหรับเรา 2 เดือนมันก็เป็นประสบการณ์ที่มากพอแล้วค่ะ คงจะเข็ดไปอีกนานเลย
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นยังไงก็แชร์ประสบการณ์ถึงจะแสดงความคิดเห็นยังไงก็ได้นะคะ เราก็แค่แบบอัดอั้นตันใจขอได้ระบายบ้างก็ยังดี
โพสต์ระบายความรู้สึกที่มีต่องาน (ปสก.ส่วนตัว)
คนดีๆ ช่วยงานไปหมดแล้ว เหลือแต่อะไรก็ไม่รู้ต้องเกี่ยงงานโยนงาน โคตรน่าเบื่อเลย มันรู้สึกแบบว่าคิดผิดอ่ะที่รับปากช่วยงานเขาต่อแล้วต้องมาทนอะไรแบบนี้
เราทำงานเป็นพนักงาน(เจ็ด สืบเอ็ด)นะคะ แล้วเราก็ขอลาออกที่เขาเป็นแต่ต้นเดือนตุลาคมแล้วแต่ว่าเขาขอช่วยงานต่อเพราะว่าเราขอลาออกกะทันหันเกินไปเราก็ตกลงที่จะช่วยงานเขาต่อถึงวันที่ 20 แต่ประเด็นเลยก็คือระหว่างนั้นมีผู้ช่วยคนนึงหายจากงานไปเลยกะทันหันและมีรุ่นน้องคนหนึ่งที่อยู่ๆก็ไม่มาทำงานและก็ลายาวจนกินเจหมดเลย มันเลยทำให้คนร่วมกะมีแต่หน้าเดิมๆ ซึ่งหน้าเดิมๆนั้นก็ไม่ค่อยจะช่วยเคลียร์กะกันเลย โยนงานกัน ไม่สลับหน้าที่กัน เบื่อชิบเป๋งเลยค่ะ
ก่อนหน้านี้ยังมีรุ่นพี่ผู้ช่วยที่แบบคอยสอนงานแล้วก็ช่วยงานหลายอย่าง แต่ก็มีปัญหากับคนภายในแล้วก็ย้ายไปสาขาอื่น มีปัญหาเรื่องชู้สาวมั่ง ซึ่งส่วนใหญ่มันก็จะเป็นเทือกนั้นนะคะ หรือว่าพูดง่ายๆคือคนดีๆ ช่วยงานกันออกไปหมดแล้ว
กระทู้นี้เราก็แค่มาบ่นๆ นะคะยังไม่ได้อยากจะเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับงานมากว่าเราต้องเจออะไรในแต่ละวันบ้าง งาน(เจ็ด สืบเอ็ด)ไม่ได้แค่รับมือกับแค่ลูกค้า แต่มันต้องทำหลายอย่างแบบหลายหน้าที่ในเวลาเดียวกันรวมถึงเพื่อนร่วมงานด้วยที่ถ้าไม่ช่วยงานกันเราก็ต้องเหนื่อยกว่าเดิม
แค่คิดว่าต้องทำไปอีก 5 วันมันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานสำหรับคนอ่านจะสำรองที่ต้องเผชิญกับงานรู้สึกทรมานใจมากเลยเหมือนผ่านไปช้ามาก กับงานน่ะพอทนกับคนน่ะพอเลย
สำหรับเรา 2 เดือนมันก็เป็นประสบการณ์ที่มากพอแล้วค่ะ คงจะเข็ดไปอีกนานเลย
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นยังไงก็แชร์ประสบการณ์ถึงจะแสดงความคิดเห็นยังไงก็ได้นะคะ เราก็แค่แบบอัดอั้นตันใจขอได้ระบายบ้างก็ยังดี