กำเมียงวันละคลำ - 2 คลำ ไทยกลาง ควบกล้ำ ร ล ว ไทยเหนีย มีแต่ ว ดูว่าภาษาเหนีย แก้ปัญหาอย่างไร สำหรับคำยืม

ส่วนตัว เดี๊ยนเข้าใจว่า คำควบกล้ำ ร ล มักจะเป็นคำยืม ภาษาตระกูล มอญ - เขมร - ลัวะ และภาษาบาลี - สันสกฤต โดยเฉพาะภาษาสันสกฤต

ส่วนคำที่ภาษาเหนือ ยืมมา ไม่ทราบว่าเป็นภาษา ลัวะ หรือเป็นภาษาตระกูลไท - กะได ค่ะ

และวิชาภาษาไทย เรียกการเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ว่าอย่างไร กร่อนเสียง หรือ แผลงเสียง หรืออื่น ๆ

และเดี๊ยนเคยพูดเอาไว้ในหลายกระทู้ นานแล้วเหมือนกันค่ะ อาจรวมภาษาลาวล้านช้าง ใช้วิธีเดียวกัน

หากผิดพลาดทางภาษาศาสตร์ ประวัติศาสตร์ภาษา ก็ขออภัยนะคะ ขอรบกวนช่วยแก้ไขให้ด้วยค่ะ

ควบกล้ำ กร = ข

มะกรูด = บะขูด
โกรธ = โขธ (ภาษาเหนือแท้ น่าจะเรียกว่า หมิ้ง ใช้เป็นคำซ้อนว่า ขี้โขธขี้หมิ้ง = คนมักโกรธ)
กระจาย = ขจาย
กระหม่อม = ขม่อม
ฯลฯ

ควบกล้ำ ตร, ตล = ก

ตรา = ก๋า
ตลาด = กาด
เตรียม = เกียม
ตรวจ = กวด (คำนี้ไม่ค่อยแน่ใจค่ะ)
ตรง = ซื่อ (คำซ้อน) ถ้าเป็นภาษาลาวล้านช้าง จะออกเสียงว่า กง ค่ะ
ฯลฯ

ควบกล้ำ ปร = ผ (หรือ ฝ ก็ไม่แน่ใจนะคะ อาจจะคล้ายตัว pf- ในภาษาเยอรมัน)

มะปราง = บะผาง
ปราบ = ผาบ
ปราสาท = ผาสาท
เปรต = เผต
ฯลฯ

ควบกล้ำ อร = ฮ

อร่าม = ฮ่าม (น่าจะมีคำนี้คำเดียวค่ะ)

คำใดที่ภาษาไทยกลาง ขึ้นต้นด้วยคำว่า กระ- คำนั้น ในภาษาเหนีย จะตัดออก ค่ะ แต่ไม่เสมอไปทุกกรณี ตัวอย่างเช่น

นกกระจอก = นกจอก
ผีกระสือ = ผีสือ
กระดูก = ดูก
กระรอก = ฮอก
ฯลฯ

ยกเว้น ก็เช่น

กระโถน = กะโถน
กระทะ = หม้อขาง (อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจค่ะ เรียก กะทะ ก็ได้)
ฯลฯ