ทำไมบางคนถึงไม่มีมารยาทเวลาอยู่ในที่สาธารณะหรือไม่มีมารยาทกับคนแปลกหน้าเลยหรอคะ?

ต้องบอกก่อนว่าที่จะเล่าคือหงุดหงิดมากค่ะ  2 กรณีนี้ที่เราเจอบนรถเมล์แล้วเราตกใจจริงๆค่ะ + 1 กรณีบนรถไฟฟ้า + 1 กรณีในโรงหนังทำให้สงสัยถึงมารยาทการอยู่ร่วมกันกับคนในสังคมของเขาว่ามันเป็นยังไงกัน ด้วยข้อความมันยาวค่ะ สำหรับคนที่อยากอ่าน เราเขียนไว้ใน spoil แต่ถ้าไม่อยากก็ผ่านกระทู้เราได้เลยค่ะ

ลุงหัวล้าน(ผู้เร่งรีบอย่างไม่ทราบสาเหตุ) :
  
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้- ตอนนั้นเราขึ้นรถเมล์ตอนเย็นประมาณ 5 โมงค่ะ อยู่ในเมือง แถมตอน 5 โมงก็จะรถติดและคนเยอะพอสมควร คราวนี้เราก็ขึ้นรถเมล์ไป โดยบนรถเมล์มันก็จะแบ่งเป็นที่นั่ง 2 ฝั่งใช่ไหมแล้วมันก็จะมีที่ตรงกลางไว้ให้คนยืนโหนราว คราวนี้เราก็ได้ยืนค่ะ

- มีคนยืนข้างหน้าเรา 2 คนและหลังเรา 2 คน ซึ่งก็มีลุงคนนึงที่เขานั่งติดหน้าต่างน่าจะตั้งแต่ป้ายก่อนหน้า ลักษณะคือหัวล้าน วัยประมาณเลข 4-5 โดยประมาณ เขาชอบทำเสียงแปลกๆ เช่น ตอนรถเมล์จอดให้คนลง แล้วกระเป๋ารถเมล์ตะโกนบอกคนขับ เขาก็จะแบบทำเสียง "เฮ้ย" หรืออะไรซักอย่างตามกระเป๋ารถเมล์ เราก็ตกใจแต่ไม่ได้อะไร

- พอคราวนี้ตอนถึงป้ายที่เราจะลง คือ มีเรากับคนที่ยืนข้างหลังเรา 2 คนและอีลุงคนนี้ เวลาที่รถเมล์ใกล้จะถึงป้าย คนที่จะลงก็จะเตรียมตัวลงถูกไหม? เราก็จะเตรียมตัวลงแต่คนที่ยืนข้างหน้าเรา 2 คนเขาไม่ได้ลงตรงป้ายนี้ เราก็กำลังจะขอทางเขาแล้วอีลุงเนี่ยก็เบียดๆเราจากด้านหลังอยู่ได้คือเหมือนจะกดดันเราเหมือนเขารีบไปไหนก็ไม่รู้

- แล้วพอถึงจังหวะที่รถเมล์มันกำลังจะจอดแต่ยังจอดไม่สนิท ทุกคนมันก็จะหยุดนิ่งรอรถเมล์จอดให้สนิทแล้วเปิดประตูก่อนแล้วค่อยพากันเดินลงพากันเดินขึ้นอะไรก็ว่าไป ตอนนั้นทุกคนก็หยุดนิ่งหมดรวมถึงเรา แต่จู่ๆอีลุงนี้ก็เบียดแทรกเราจนลุงมายืนอยู่ตรงที่เรายืนอยู่ตอนแรกแทน ส่วนเราก็โดนลุงเบียดจนตัวเราเข้าไปยืนอยู่ข้างในฝั่งที่นั่งผู้โดยสารแล้วกระเป๋านักเรียนที่เราสะพายด้านหลังก็ดันไปโดนหน้าคนที่เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พอดี เราก็ขอโทษขอโพยแต่ก็หงุดหงิดอีลุงคนนี้ พอประตูเปิดอีลุงนี้รีบลงคนแรกเลย ไม่รู้รีบอะไรหนักหนา วันนั้นอารมณ์ดีๆกลายเป็นหงุดหงิดเฉยเลย
คุณป้าผู้หวังดี(โดยที่เราไม่ได้ต้องการ)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้- คือเมื่อไม่นานมานี้ เราต้องไปเป็นสตาฟสแตนด์เชียร์กีฬาสีที่โรงเรียน ก็เลยต้องไปโรงเรียนแม้จะปิดเทอม คราวนี้พอเลิกซ้อม เราก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

- ที่นั่งเราอยู่ข้างคุณป้าคนนึง วัยประมาณ 60-70 ท่าทางใจดี(มั้ง) แล้วคราวนี้ช่วงนี้เราสิวขึ้นค่ะ คือไม่ได้ขึ้นเยอะขนาดหน้าสิว แต่เราเป็นคนขาวประมาณขาวเหลืองแล้วเราเป็นสิวอักเสบแถมเป็นตรงแก้มอีกมันเลยชัด คราวนี้จู่ๆป้าก็หันมาแล้วถามว่า "ทำไมเป็นสิวเยอะจัง" ตกใจละหนึ่ง คือต้องบอกก่อนว่าไม่ได้ยอมรับความจริงไม่ได้ว่าเป็นสิวแต่งงว่าทำไมป้ากล้าทัก อย่างถ้าเป็นครอบครัวเราอันนี้เข้าใจ หรือ อย่างคนรู้จักที่สนิทกันจำพวกแบบป้าร้านขายของแถวบ้านเรา เรารู้จักเขาตั้งแต่เด็กและสนิทกัน อันเนี่ยเข้าใจได้แต่อันนี้เป็นคนแปลกหน้ามาทักงี้เลยหรอแบบจู่ๆก็ทักเฉยเลย แต่เขาก็พูดนะว่าต้องทำอย่างนี้นะสิวถึงจะหายอันนี้โอเค คือดูพูดดีดูใจดีแต่แค่แบบตอนทักตอนแรกแอบไม่เข้าใจว่าทำไมกล้าทักคนแปลกหน้าอย่างนั้น

- คราวนี้ป้าเขาก็บอกว่า ถ้าเป็นคนอื่นนะคงโกรธป้าไปแล้วที่ป้าทักแบบนี้ ในใจคือแบบ ก็รู้ตัวหนิ แต่ก็ได้แต่ยิ้มแหยๆคือแบบถ้าไม่ใช่หนู คนอื่นบางคนนี่เผลอๆเขาด่าป้าด้วยซ้ำค่ะ แล้วจู่ๆที่ตกใจ คือ ป้าไปชี้หน้าคนนึงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เป็นคนที่โรงเรียนเราค่ะแต่เราไม่รู้จัก คือคนนี้เขามีหลุมสิวใช่ไหมแล้วป้าเขาก็พูด "อย่าไปแกะสิวนะ ไม่งั้นจะเป็นหลุมสิวแบบนี้ ดีนะที่หนูไม่โกรธป้าถ้าเป็นคนอื่นน่ะเขาคงจะหงุดหงิดน่าดู" คือเอิ่มโชคดีว่าคนนี้เขาใส่หูฟังนะคะ แต่ถ้าเขาด่าป้าก็.... ไม่หารความผิดด้วยนะคะ คือตกใจมากแบบทักฉันยังพอว่า นี่คือจู่ๆไปชี้หน้าใครก็ไม่รู้ที่ไม่ได้อยู่ในวงสนทนาแล้วว่าเขาหน้ามีหลุมสิว คือฉันช็อก แต่นอกนั้นเขาก็ฟิลๆคนแก่ทั่วไปชอบเล่านู่นเล่านี้ก็พอโอเคหน่อย
เด็กชาย 2 คน และ พ่อของเขาในโรงหนัง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้- คือเราไปดูหนังเรื่องนึงในโรงค่ะ แล้วคราวนี้เราอยู่ประมาณแถว I มั้งถ้าจำไม่ผิด ไปดูกับน้าค่ะ แถวข้างหน้าเราก็ไม่มีคนนั่งแล้ว ส่วนในแถวเดียวกับเราและน้าก็ไม่มีใครนั่งเลยนอกจากเรากับน้า นอกนั้นคนอื่นๆนั่งแถวหลังจากเราหมดเลยค่ะ แล้วคราวนี้ตรงแถวข้างหลังเรามันจะมีกลุ่มนึงที่คนนึงน่าจะเป็นพ่อเด็กกับลูกชายของเขา 2 คน เด็กน้อยที่ยังเล็กอยู่ออกแนวซนๆพูดเยอะหน่อย พูดเยอะมาก แล้วในโรงไม่มีคนพูดเลยหรือน้อยมาก เด็กๆก็พูดเสียงเจื้อยแจ้วกันแบบเสียงดังฟังชัดมาก อันนี้พอเข้าใจได้ในสัญชาตญาณของเด็กเล็กแต่คืองงพ่อเด็กมากกว่าว่าทำไมปรามลูกตัวเองคะ?

- แล้วจะมีช่วงที่หนังเริ่มฉายไปซักพัก อย่างที่บอกไปว่าแถวที่เรานั่งไม่มีใครเลยนอกจากเรากับน้าของเราเนาะ แล้วที่นั่งข้างๆเราก็ไม่มีใครนั่งเลยค่ะแต่....จู่ๆเราก็สัมผัสถึงพลังงานบางอย่างด้านหลังเราได้ค่ะ เราก็หันขวับไปเลย ก็เห็นอีเด็ก 2 คนนี้มายืนเกาะอยู่ด้านหลังที่นั่ง(ว่างเปล่า)ข้างๆเราตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ อีเด็กพวกนี้พอเห็นว่าเราหันขวับไปมองก็เหมือนจะตกใจ + พ่อเด็กก็พากลับมานั่งที่นั่ง

- หลังจากนั้นตลอดการดูหนังก็แอบหันไปสังเกตอีเด็กสองคนนี้ พูดกันทั้งเรื่องแล้วอีพ่อเด็กก็ไม่ปราม ฮาโหล เข้าใจนะว่าเป็นธรรมชาติของเด็กเล็กแต่ก็ช่วยปรามลูกตัวเองบ้างก็ได้ เหนื่อยใจ
สวนสนุกบนรถไฟฟ้า BTS
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้- พอพูดถึง 2 เหตุการณ์บนรถเมล์ก่อนหน้านี้ก็เลยนึกถึงอันนี้ขึ้นมาได้ คือวันนั้นเมื่อประมาณเกือบปีก่อน เรานั่ง BTS หลายสถานีมาก อันที่เราจะลงเป็นสถานีที่คนขึ้นคนลงน้อย คราวนี้บน BTS ก็มีแค่ไม่กี่คน

- แต่จะพูดถึงแค่เรากับคุณป้าและลูกหลานๆ มีป้า 2-3 คน กับ เด็กเล็กประมาณ 3-4 คนน่าจะเป็นลูกหรือหลาน เรานั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาและตกใจนิดนึงคือเห็นว่าคุณป้าปล่อยให้เด็กๆซึ่งเป็นเด็กเล็กกระโดดขึ้นลงที่นั่ง คือยืนบนที่นั่งแล้วกระโดดลง แล้วก็มีแบบที่กระโดดย่ำอยู่กับที่บนเบาะที่นั่งด้วย อันนี้ช็อกเลยแบบ What're you doing? แล้วรถ BTS ก็ขับอยู่นะไม่กลัวหัวทิ่มกันเลยหรอ?