สวัสดีครับ นี้เป็นครั้งแรกของผมที่ได้ตั้งกระทู้ ซึ่งเป้าหมายกระทู้นี้หลักๆคือ ผมต้องการระบายครับ ถ้าอย่างงั้นผมเริ่มเนื้อหากันเลยครับ หากผมพิมพ์ผิด ตกภาษาไทย หรือพิมพ์ประโยคที่อาจทำให้ผู้อ่านเจ้าใจคลาดเคลื่อนก็ขออภัยด้วยครับผมจะพยายาม
ผมโตมากับครอบครัวค้าขายกับธุรกิจครับ ซึ่งพ่อผมทำอาชีพค้าขายทราย (ก่อสร้าง) ส่วนตัวและแม่ผมทำอาชีพค้าขายข้าวแกงหน้าบ้านตัวเอง ซึ่งทั้งคู่ทำกันที่บ้านซึ่งผมเป็นลูกชายคนเดียวและเป็นคนลูกสุดท้องและมีพี่ชายที่ไม่แท้ (พ่อคนเดียวกัน แต่คนละแม่) คนหนึ่งที่มาอาศัยอยู่ด้วย และที่สำคัญที่บ้านผมไม่เปิดใจรับฟังกันครับเลยเกิดการไม่เข้าใจและกระทบกระทั้งบ่อยๆ ซึ่งผมขอชี้แจงก่อนนะว่า ในปัจจุบัน (ปี 2569) ผมอายุ 17 ปีแล้ว ซึ่งในตอนนี้ผมจะเล่าย้อนความให้ผู้อ่านได้อ่านกัน (ซึ่งระบายไปด้วย)
เท่าที่ผมจำความได้ตอนผมอายุ 12-13 ปีผมต้องรับผิดชอบ ช่วยพ่อแม่ไม่ว่าจะ ช่วยแม่ขายของ รับผิดชอบบิลทรายของพ่อ ซึ่งแม่ผมเป็นคนที่อารมณ์ร้อน ชอบใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ซึ่งบางทีผมก็มีปัญหากับแม่บ้างแต่แต่ละครั้งที่มีปัญหา แม่ผมจะพูดด้วยคำเหน็บแนม หรือพูดใช้คำแรงๆ ซึ่งทำให้ผมกับแม่เริ่มห่างกันบ้าง ซึ่งมีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมยังจำได้ ในช่วงตอนอายุ 12 ช่วงนั้นเป็นยุคโควิตพอดี ซึ่งย่าผมและผมจะไปตรวจและกัก 14 วันเพราะกังวลครับเนื่องจากมีญาติคนในบ้านย่าที่ติดและผมต้องไปกักพร้อมกับย่าด้วยเพราะ ที่บ้านย่าไม่มีใครอยู่และผมจะต้องไปดูแล ซึ่งตอนเช้าแม่ผมบังคับแต่งตัวให้หล่อเพราะจะได้ดูดีซึ่งแม่ผมถึงขั้นบังคับใส่ชุดด้วยมือแม่เองเลย แต่ผมไม่เอาอยากจะใส่ชุดธรรมดา ซึ่งผมปฏิเสธดีๆหลายครั้งจนแม่โมโหเลยเผลอพูดคำว่า "ไม่น่ามาเกิดในท้องแม่เลย" ครั้งนั้นผมร้องให้เสียใจมากแล้วตอนนั้นย่ามาพอดีเลยผมต้องเดินทางด้วยสภาพที่ผมเสียใจมากอยู่ ซึ่งระหว่างเดินทางผมยังร้องให้อยู่ ส่วนย่าผมก็พูดเชิงให้หยุดคิด ซึ่งผมก็เข้าใจนะว่าย่าอยากให้ผมรู้จักวิธีสลัดออกบ้าง แต่ตอนนั้นผมก็ไม่พอใจย่าเหมือนกันเพราะในตอนนั้นผมรู้สึกว่าย่าไม่สนใจความรู้สึกของผม แต่ตอนนั้นผมก็หยุดไม่พูดอะไร ซึ่งตอนนั้นผมก็ยอมรับว่าผิดเหมือนกันแต่ตอนนั้นผมแค่วัย 13 เอง อาจไม่ได้มีความคิดซับซ้อนเหมือนผู้ใหญ่หรือคนที่โต ซึ่งหลังจากตรวจเสร็จผมก็กลับมาถึงบ้านผม แล้วผมก็ไม่ได้สวัสดี ไม่ได้มองหน้าแม่เลย ปกติผมจะสวัสดีตลอดถ้าผมกลับจากธุระนอกบ้าน ซึ่งผมก็นอนดิ่งอยู่ในห้อง ซึ่งอยู่กันแบบนี้ 2 วันติดกัน แล้ววันถัดไป (วันที่ 3) แม่ก็มาพูดดีกับผม ผมเท่าที่จำความได้แม่ผมพูดว่า "ทีหลังลูกอยากเป็นแบบนี้นะ" ด้วยน้ำเสียงดีๆ ซึ่งผมก็ตกลงทั้งที่จริงๆในใจผมผมยังไม่พอใจอยู่และมองแม่ว่าแม่ไม่ได้ดูรู้สึกผิดสิ่งที่แม่พูดในตอนนั้น แต่ผมก็ยอมตกลงเพราะว่า ไม่อยากปานปลาย ซึ่งในปัจจุบันผมจะอายุ 17 แล้วก็ไม่ได้โกรธแม่แล้ว แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ผมจำฝังใจครับ ไม่ได้โกรธหรือเสียใจอะไรเพียงแค่ว่าผมจำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้อยู่ไม่ได้ลืม
ผมตั้งกระทู้หัวข้อนี้เป็นเพียงแค่เริ่มต้น ซึ่งผมมีเรื่องราวอีกเยอะที่อยากจะระบายแต่มันก็มีเยอะมากจริงๆ ถ้ามาเขียนในกระทู้เดียวคงจะยาวเกินผมเลยทำแยกๆ เป็น Ep ซึ่ง ทั้งนี้ผมขอขอบคุณที่อ่านมาถึงจนจบ ซึ่งหากผู้อ่านมีความคิดเห็นก็แสดงความคิดเห็นกันได้ครับ และผมก็ไม่คิดมากกับความเห็นที่อาจไม่ดีหรือคำติชมเชิงลบในแง่เรื่องการสอนรับมือหรือวิธีแก้ปัญหาทางครอบครัว ซึ่งผมพยายามเข้าใจว่าแต่ละคนโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนกัน อาจมีวิธีที่แตกต่างกันออกไป แต่ทั้งนี้ผมก็ขอให้แสดงความเห็นตามความเหมาะสมตามภาษาแล้วกันครับ ขอขอบคุณมากครับที่อ่าน และมี Ep ต่อแน่นอน
ผมแค่อยากระบาย (1)
ผมโตมากับครอบครัวค้าขายกับธุรกิจครับ ซึ่งพ่อผมทำอาชีพค้าขายทราย (ก่อสร้าง) ส่วนตัวและแม่ผมทำอาชีพค้าขายข้าวแกงหน้าบ้านตัวเอง ซึ่งทั้งคู่ทำกันที่บ้านซึ่งผมเป็นลูกชายคนเดียวและเป็นคนลูกสุดท้องและมีพี่ชายที่ไม่แท้ (พ่อคนเดียวกัน แต่คนละแม่) คนหนึ่งที่มาอาศัยอยู่ด้วย และที่สำคัญที่บ้านผมไม่เปิดใจรับฟังกันครับเลยเกิดการไม่เข้าใจและกระทบกระทั้งบ่อยๆ ซึ่งผมขอชี้แจงก่อนนะว่า ในปัจจุบัน (ปี 2569) ผมอายุ 17 ปีแล้ว ซึ่งในตอนนี้ผมจะเล่าย้อนความให้ผู้อ่านได้อ่านกัน (ซึ่งระบายไปด้วย)
เท่าที่ผมจำความได้ตอนผมอายุ 12-13 ปีผมต้องรับผิดชอบ ช่วยพ่อแม่ไม่ว่าจะ ช่วยแม่ขายของ รับผิดชอบบิลทรายของพ่อ ซึ่งแม่ผมเป็นคนที่อารมณ์ร้อน ชอบใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล ซึ่งบางทีผมก็มีปัญหากับแม่บ้างแต่แต่ละครั้งที่มีปัญหา แม่ผมจะพูดด้วยคำเหน็บแนม หรือพูดใช้คำแรงๆ ซึ่งทำให้ผมกับแม่เริ่มห่างกันบ้าง ซึ่งมีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมยังจำได้ ในช่วงตอนอายุ 12 ช่วงนั้นเป็นยุคโควิตพอดี ซึ่งย่าผมและผมจะไปตรวจและกัก 14 วันเพราะกังวลครับเนื่องจากมีญาติคนในบ้านย่าที่ติดและผมต้องไปกักพร้อมกับย่าด้วยเพราะ ที่บ้านย่าไม่มีใครอยู่และผมจะต้องไปดูแล ซึ่งตอนเช้าแม่ผมบังคับแต่งตัวให้หล่อเพราะจะได้ดูดีซึ่งแม่ผมถึงขั้นบังคับใส่ชุดด้วยมือแม่เองเลย แต่ผมไม่เอาอยากจะใส่ชุดธรรมดา ซึ่งผมปฏิเสธดีๆหลายครั้งจนแม่โมโหเลยเผลอพูดคำว่า "ไม่น่ามาเกิดในท้องแม่เลย" ครั้งนั้นผมร้องให้เสียใจมากแล้วตอนนั้นย่ามาพอดีเลยผมต้องเดินทางด้วยสภาพที่ผมเสียใจมากอยู่ ซึ่งระหว่างเดินทางผมยังร้องให้อยู่ ส่วนย่าผมก็พูดเชิงให้หยุดคิด ซึ่งผมก็เข้าใจนะว่าย่าอยากให้ผมรู้จักวิธีสลัดออกบ้าง แต่ตอนนั้นผมก็ไม่พอใจย่าเหมือนกันเพราะในตอนนั้นผมรู้สึกว่าย่าไม่สนใจความรู้สึกของผม แต่ตอนนั้นผมก็หยุดไม่พูดอะไร ซึ่งตอนนั้นผมก็ยอมรับว่าผิดเหมือนกันแต่ตอนนั้นผมแค่วัย 13 เอง อาจไม่ได้มีความคิดซับซ้อนเหมือนผู้ใหญ่หรือคนที่โต ซึ่งหลังจากตรวจเสร็จผมก็กลับมาถึงบ้านผม แล้วผมก็ไม่ได้สวัสดี ไม่ได้มองหน้าแม่เลย ปกติผมจะสวัสดีตลอดถ้าผมกลับจากธุระนอกบ้าน ซึ่งผมก็นอนดิ่งอยู่ในห้อง ซึ่งอยู่กันแบบนี้ 2 วันติดกัน แล้ววันถัดไป (วันที่ 3) แม่ก็มาพูดดีกับผม ผมเท่าที่จำความได้แม่ผมพูดว่า "ทีหลังลูกอยากเป็นแบบนี้นะ" ด้วยน้ำเสียงดีๆ ซึ่งผมก็ตกลงทั้งที่จริงๆในใจผมผมยังไม่พอใจอยู่และมองแม่ว่าแม่ไม่ได้ดูรู้สึกผิดสิ่งที่แม่พูดในตอนนั้น แต่ผมก็ยอมตกลงเพราะว่า ไม่อยากปานปลาย ซึ่งในปัจจุบันผมจะอายุ 17 แล้วก็ไม่ได้โกรธแม่แล้ว แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ผมจำฝังใจครับ ไม่ได้โกรธหรือเสียใจอะไรเพียงแค่ว่าผมจำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้อยู่ไม่ได้ลืม
ผมตั้งกระทู้หัวข้อนี้เป็นเพียงแค่เริ่มต้น ซึ่งผมมีเรื่องราวอีกเยอะที่อยากจะระบายแต่มันก็มีเยอะมากจริงๆ ถ้ามาเขียนในกระทู้เดียวคงจะยาวเกินผมเลยทำแยกๆ เป็น Ep ซึ่ง ทั้งนี้ผมขอขอบคุณที่อ่านมาถึงจนจบ ซึ่งหากผู้อ่านมีความคิดเห็นก็แสดงความคิดเห็นกันได้ครับ และผมก็ไม่คิดมากกับความเห็นที่อาจไม่ดีหรือคำติชมเชิงลบในแง่เรื่องการสอนรับมือหรือวิธีแก้ปัญหาทางครอบครัว ซึ่งผมพยายามเข้าใจว่าแต่ละคนโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนกัน อาจมีวิธีที่แตกต่างกันออกไป แต่ทั้งนี้ผมก็ขอให้แสดงความเห็นตามความเหมาะสมตามภาษาแล้วกันครับ ขอขอบคุณมากครับที่อ่าน และมี Ep ต่อแน่นอน