เรื่องเล่ากะดึก: โกดังหมายเลข 4 โรงงานแถวบ้านโพธิ์
ท่ามกลางความเงียบสงัดของนิคมอุตสาหกรรมย่านบ้านโพธิ์ เวลาตีสองสี่สิบห้าคือช่วงเวลาที่ดิ่งลึกที่สุดของคืน นนท์ พนักงานคลังสินค้าวัย 26 ปี ต้องเข้ากะดึกในแผนกสโตร์ของโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์เพียงลำพัง เพราะคู่กะลาป่วยกะทันหัน
แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวซีดส่องสว่างเป็นหย่อม ๆ ตัดกับเงาทะมึนของชั้นวางสินค้า (Rack) สูงท่วมหัวที่เรียงรายราวกับเขาวงกตเหล็ก นนท์พยายามเพ่งสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจเช็กยอดชิ้นส่วนเหล็ก ทันใดนั้น เสียงสะท้อนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากท้ายโกดัง
“ตึก... ตึก... ตึก...”
มันคือเสียงส้นรองเท้าเซฟตี้กระทบพื้นปูนขัดมัน นนท์รู้ดีว่าเวลานี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามา
“พี่ตู่เหรอ? หรือใครน่ะ?” นนท์ตะโกนถาม มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองตอบกลับมา
เขาหยิบไฟฉายเดินไล่ตามล็อกชั้นวางสินค้า แปลกตรงที่เมื่อนนท์หยุดเดิน เสียงนั้นก็หยุด... เมื่อนนท์ก้าวต่อ เสียงนั้นก็ก้าวตาม จนกระทั่งเขามาถึง "ล็อกชิ้นส่วนรอจำหน่าย (Scrap)" มุมที่มืดและอับที่สุด ลมเย็นเยียบสายหนึ่งพัดผ่านต้นคอ ทั้งที่ระบบระบายอากาศเป็นระบบปิด กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าโชยเตะจมูก
แสงไฟฉายจับไปที่รถลากพาเลท (Hand Lift) คันเก่าที่จอดนิ่ง
“ครืด—————”
ล้อเหล็กของมันค่อย ๆ หมุนและเคลื่อนที่ถอยหลังเองช้า ๆ เหมือนมีใครบางคนกำลังลากมันหลบทางให้ นนท์ใจหล่นวูบ ขนลุกซู่ หันหลังเตรียมจะวิ่ง แต่ทว่า...
พรึ่บ! ไฟฉายในมือดับสนิท รอบตัวมืดมิดในทันที!
ก่อนที่นนท์จะทันได้หายใจ เฮือก! มีแรงบีบมหาศาลจากมือที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งคว้าหมับเข้าที่ไหล่ขวาของเขาอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าเน่าเปื่อยของชายแก่คนหนึ่งโผล่พรวดเข้ามาในระยะประชิด ดวงตาเบิกโพลงไร้แวว จมูกแทบจะชนกัน กลิ่นเหม็นสาบสาหัสระเบิดออกมา ชายแก่กระซิบด้วยเสียงแหบพร่าบาดลึกข้างหู:
“...หาพาร์ทชิ้นนี้ให้หน่อย... มันคาอยู่ในอกกู!!!”
นนท์กรีดร้องลั่น สะบัดตัวหลุดแล้วโกยอ้าวตัดความมืดกลับมาที่โต๊ะทำงานอย่างไม่คิดชีวิต เขาเปิดบทสวดมนต์จากมือถือดังลั่น นั่งตัวสั่นจนกระทั่งแสงอาทิตย์แรกของวันใหม่ส่องเข้ามา
เช้าวันต่อมา นนท์นำเรื่องนี้ไปเล่าให้หัวหน้าคนเก่าแก่ฟังด้วยท่าทางขวัญเสีย หัวหน้าเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจยาว
“อ๋อ... แกคงมาหาอะไหล่ตัวเดิมน่ะ เมื่อห้าปีก่อนมีลุงโฟล์คลิฟท์คนหนึ่ง ชื่อลุงสม หัวใจวายกะทันหันตอนเข้ากะดึกคนเดียวตรงล็อกนั้นแหละ แกคงห่วงงาน”
นนท์พยักหน้ารับแบบสั่น ๆ เขารีบเก็บของเตรียมกลับบ้านพัก แต่สายตาเหลือบไปเห็นใบงานเก่า (Tag) ของพาร์ทชิ้นส่วนลึกลับที่ลุงสมเคยคีย์ค้างไว้ในระบบก่อนตาย ซึ่งหัวหน้าเพิ่งปริ้นท์ออกมาดู
นนท์มองรหัสพาร์ทชิ้นนั้น... แล้วดวงตาก็เบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปถึงปลายเท้า
เพราะพาร์ทเหล็กแหลมชิ้นที่ลุงสมตามหา และบอกว่า "คาอยู่ในอก" นั้น... มันไม่ใช่ชิ้นส่วนที่ลุงสมคีย์งานค้างไว้
แต่มันคือรหัสของ "เหล็กแป๊บ" ชิ้นเดียวกันกับที่หลุดจากแร็คชั้นบนสุด แล้วร่วงลงมาเสียบทะลุอกของลุงสมจนเสียชีวิตคาที่... ซึ่งทางโรงงานสั่งปิดข่าวแล้วอ้างกับทุกคนว่าลุง "หัวใจวาย" มาโดยตลอด!
เรื่องราวเร้นลับสยองขวัญ พนักงานกะดึกแถวบ้านโพธิ์
ท่ามกลางความเงียบสงัดของนิคมอุตสาหกรรมย่านบ้านโพธิ์ เวลาตีสองสี่สิบห้าคือช่วงเวลาที่ดิ่งลึกที่สุดของคืน นนท์ พนักงานคลังสินค้าวัย 26 ปี ต้องเข้ากะดึกในแผนกสโตร์ของโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์เพียงลำพัง เพราะคู่กะลาป่วยกะทันหัน
แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวซีดส่องสว่างเป็นหย่อม ๆ ตัดกับเงาทะมึนของชั้นวางสินค้า (Rack) สูงท่วมหัวที่เรียงรายราวกับเขาวงกตเหล็ก นนท์พยายามเพ่งสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจเช็กยอดชิ้นส่วนเหล็ก ทันใดนั้น เสียงสะท้อนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากท้ายโกดัง
“ตึก... ตึก... ตึก...”
มันคือเสียงส้นรองเท้าเซฟตี้กระทบพื้นปูนขัดมัน นนท์รู้ดีว่าเวลานี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามา
“พี่ตู่เหรอ? หรือใครน่ะ?” นนท์ตะโกนถาม มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองตอบกลับมา
เขาหยิบไฟฉายเดินไล่ตามล็อกชั้นวางสินค้า แปลกตรงที่เมื่อนนท์หยุดเดิน เสียงนั้นก็หยุด... เมื่อนนท์ก้าวต่อ เสียงนั้นก็ก้าวตาม จนกระทั่งเขามาถึง "ล็อกชิ้นส่วนรอจำหน่าย (Scrap)" มุมที่มืดและอับที่สุด ลมเย็นเยียบสายหนึ่งพัดผ่านต้นคอ ทั้งที่ระบบระบายอากาศเป็นระบบปิด กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าโชยเตะจมูก
แสงไฟฉายจับไปที่รถลากพาเลท (Hand Lift) คันเก่าที่จอดนิ่ง
“ครืด—————”
ล้อเหล็กของมันค่อย ๆ หมุนและเคลื่อนที่ถอยหลังเองช้า ๆ เหมือนมีใครบางคนกำลังลากมันหลบทางให้ นนท์ใจหล่นวูบ ขนลุกซู่ หันหลังเตรียมจะวิ่ง แต่ทว่า...
พรึ่บ! ไฟฉายในมือดับสนิท รอบตัวมืดมิดในทันที!
ก่อนที่นนท์จะทันได้หายใจ เฮือก! มีแรงบีบมหาศาลจากมือที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งคว้าหมับเข้าที่ไหล่ขวาของเขาอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าเน่าเปื่อยของชายแก่คนหนึ่งโผล่พรวดเข้ามาในระยะประชิด ดวงตาเบิกโพลงไร้แวว จมูกแทบจะชนกัน กลิ่นเหม็นสาบสาหัสระเบิดออกมา ชายแก่กระซิบด้วยเสียงแหบพร่าบาดลึกข้างหู:
“...หาพาร์ทชิ้นนี้ให้หน่อย... มันคาอยู่ในอกกู!!!”
นนท์กรีดร้องลั่น สะบัดตัวหลุดแล้วโกยอ้าวตัดความมืดกลับมาที่โต๊ะทำงานอย่างไม่คิดชีวิต เขาเปิดบทสวดมนต์จากมือถือดังลั่น นั่งตัวสั่นจนกระทั่งแสงอาทิตย์แรกของวันใหม่ส่องเข้ามา
เช้าวันต่อมา นนท์นำเรื่องนี้ไปเล่าให้หัวหน้าคนเก่าแก่ฟังด้วยท่าทางขวัญเสีย หัวหน้าเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจยาว
“อ๋อ... แกคงมาหาอะไหล่ตัวเดิมน่ะ เมื่อห้าปีก่อนมีลุงโฟล์คลิฟท์คนหนึ่ง ชื่อลุงสม หัวใจวายกะทันหันตอนเข้ากะดึกคนเดียวตรงล็อกนั้นแหละ แกคงห่วงงาน”
นนท์พยักหน้ารับแบบสั่น ๆ เขารีบเก็บของเตรียมกลับบ้านพัก แต่สายตาเหลือบไปเห็นใบงานเก่า (Tag) ของพาร์ทชิ้นส่วนลึกลับที่ลุงสมเคยคีย์ค้างไว้ในระบบก่อนตาย ซึ่งหัวหน้าเพิ่งปริ้นท์ออกมาดู
นนท์มองรหัสพาร์ทชิ้นนั้น... แล้วดวงตาก็เบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นพล่านไปถึงปลายเท้า
เพราะพาร์ทเหล็กแหลมชิ้นที่ลุงสมตามหา และบอกว่า "คาอยู่ในอก" นั้น... มันไม่ใช่ชิ้นส่วนที่ลุงสมคีย์งานค้างไว้
แต่มันคือรหัสของ "เหล็กแป๊บ" ชิ้นเดียวกันกับที่หลุดจากแร็คชั้นบนสุด แล้วร่วงลงมาเสียบทะลุอกของลุงสมจนเสียชีวิตคาที่... ซึ่งทางโรงงานสั่งปิดข่าวแล้วอ้างกับทุกคนว่าลุง "หัวใจวาย" มาโดยตลอด!