Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (3) ผูกมัดกับผูกพัน
คู่หนึ่งซึ่งผูกพันรักใคร่ คล้องสองใจไว้ด้วยบุตรสาวตัวน้อย กับอีกคู่หนึ่งที่แตกร้าวจนเชื่อมต่อไม่ติด
คฤหาสน์หลังใหญ่วุ่นวายไปทั้งหลัง นับแต่พันวาบุตรสาวคนเดียวของเจ้าสัวเดินเข้าบ้าน
ที่โต๊ะอาหารหรูตัวยาวในห้องใหญ่ตกแต่งประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง อาหารจัดเรียงมากมายจนมากเกิน หญิงสาวนามพันวาแต่งแต้มใบ
หน้าด้วยสีฉูดฉาด ชุดเดรสหรูราคาแพงสีฟ้าสวมอยู่บนร่างผอมสูง
สุภาพบุรุษซึ่งนั่งตรงข้ามผมยาวถูกรวบไว้เรียบตึงรัดหนังยางเส้นหนาสีดำ แต่งกายเรียบง่ายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนเนื้อบาง กางเกงยีน ใบหน้าหล่อเข้ม แววตาเรียบประดุจรูปปั้นไร้วิญญาณ
“กลับมาถึงเมืองไทย...วายังคิดว่าคุณคงเป็นเหมือนปลาได้น้ำ ได้เจอเพื่อนเก่า แฟนเก่าไงคะ” เสียงเอ่ยคล้ายหยัน วรชิตยังคงนั่งเงียบ ความ
เงียบของเขายิ่งนานยิ่งน่ากลัว ความเงียบที่เพิ่มมากขึ้นเหมือนดั่งกำแพงที่แยกทั้งสองออกจากกัน ทุกอย่างไม่เป็นดังหวัง พันวาหงุดหงิดตั้งแต่เจ้าสัว
ผู้พ่อส่งคนขับรถไปรับที่สนามบิน ไม่อยู่รอที่บ้าน ไม่ฝากข้อความใด มีเพียงป้าจิกแม่บ้านใหญ่บอกเธอว่าท่านติดประชุม ที่นั่งหน้าสลอนล้วนแต่คนรับใช้
และแม่บ้าน น่าโมโหนัก...พันวาเริ่มตีรวน
“นี่ยายจิก ฉันไม่ใช่นางเอกนะเอาน้ำส้มมาเสิร์ฟ เอาไวน์ดี ๆ มา ให้ไวด้วยเข้าใจไหม ”
“พักทานข้าวสักหน่อยแล้วค่อยดื่มไม่ดีหรือคะ” ป้าจิกแม่บ้านใหญ่เอ่ยทักท้วง
“ใครให้แกมาสอนฉัน ฉันจะกินจะดื่มอะไรอย่ายุ่ง” เสียงตวาดใส่อย่างเอาแต่ใจ ป้าจิกมองหน้าวรชิตเหมือนขอความช่วยเหลือ แต่เปล่าเลย...
ใบหน้าเรียบเฉยมองพันวาด้วยสายตาว่างเปล่า แม้ป้าจิกระแคะระคายเรื่องการหย่าร้าง เมื่อครั้งล่าสุดที่ป้าได้ยินเขาคุยกับเจ้าสัวก่อนกลับเมืองไทย แต่ป้า
ยังหวังว่าเขาจะเหลือความห่วงใยบ้าง แต่นี่ช่างว่างเปล่าเฉยเมยจนน่ากลัว ช่างตัดบัวไม่เหลือใยเลย คุณวรชิตคงเหลือทนกับความเหลือขอของคุณหนู
แล้วกระมัง ป้าจิกจำใจลุกไปหยิบขวดไวน์รสดีราคาแพงมารินให้ เธอเดินมาทางฝ่ายชาย เขายกมือขึ้นและส่ายหน้า “ผมดื่มแต่น้ำเปล่าครับป้าจิก” เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยขึ้น
“ป้าจิกก็รู้ว่าคุณผู้ชายเป็นพวกรักสุขภาพระวังเหงานะ อยู่เป็นร้อยปีคงเบื่อตายเลย” เธอเอ่ยประชด
“ผมไม่เหงาหรอก ผมอยู่เรียบง่ายกับสิ่งแวดล้อมไม่เหมือนคนขี้เหงาที่ไขว่คว้าสารพัดสิ่งมาเติมก็ไม่เคยเต็ม” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับพันวา
นับแต่มาถึงแผ่นดินแม่...เมืองไทยอันสวยงาม
“ไม่ต้องมาว่าวาหรอก คนไม่ดีก็ทำได้แค่นี้แหละ” พันวาสะบัดเสียงใส่
“หึหึ! คุณไม่พยายามมากกว่า ทำเป็นอย่างเดียวคือโวยวายเรียกร้อง...ผมอิ่มแล้วครับป้าจิก” เขาหันไปบอกแม่บ้านพร้อมลุกขึ้นจากไป
เขาเดินตามป้านุ่มแม่บ้านอีกคนไปที่ห้องรับรองแขก ป้าทิ้งระยะชี้ไปที่ห้องและเดินตามหลังมา เธอมองช่วงไหล่กว้างแข็งแรงพลางคิดอย่างเสีย
ดายแทนบุตรสาวเจ้าสัว วรชิตดีทั้งชาติตระกูล ความรู้ ความสามารถ และนิสัยใจคอ เทียบกับสามีคนก่อนที่ไม่เอาไหน แถมช่างปอกลอก คนดีอย่าง
คุณวรชิตลงไปงมหาในแม่น้ำแสนยาก ทุกคนรู้เรื่องราวดีแต่เก็บเงียบกลัวพันวาจะหาเรื่องอาละวาด ป้านุ่มได้ยินมาจากแม่บ้านใหญ่ว่าคุณหนูทำตัวไม่ดี
ขี้เมา เละเทะตลอดสามปีที่ใช้ชีวิตคู่อยู่เมืองนอก สุดท้ายวรชิตจับได้ว่าภรรยาใช้ยาเสพติดอีกเขาโกรธมาก เยื่อใยสายสุดท้ายจึงขาดลง
ดึกแล้วพันวานั่งดื่มไวน์อยู่คนเดียวหน้าตาระโหยดูหม่นหมองไร้ราศี ความงามที่เคยมีแต่เก่าก่อนไม่เหลือเค้า ร่างกายทรุดโทรมด้วยสารเสพติด
นานาชนิดที่เธอดื่มและเสพ เธอนึกเสียดายที่ไม่นัดเพื่อนมาปาร์ตี้วันนี้เลยจะรอทำไม แต่ช่างเถอะกลับบ้านครั้งนี้ได้อิสรภาพแล้วน่าจะดีใจ แต่ทำไม
มันเศร้าและเคว้งคว้างนัก ดีละบ้านใหญ่ ๆ ไม่มีใครดีจัง...จัดปาร์ตี้มันทุกวันให้หายเหงาไปเลย เงินก็มี แคร์อะไรกับผัวคนเดียว หาใหม่เมื่อไรก็ได้
พันวานึกย้อนไปเมื่อสามปีก่อนวันที่เธอวางแผนวางยาวรชิต ด้วยถูกใจเขานักอยากได้มาครอบครองผลออกมาดีเกินคาด เขารู้สึกผิดและขอ
พันวาแต่งงาน นั้นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา เขาเปิดบริษัทรับงานออกแบบตกแต่งบ้านกับวิสัยเพื่อนสนิทผู้เป็นหลาน
เจ้าสัว ลุยแต่งาน กลับมาก็เข้าห้องนอนตัวเอง แม้พันวาจะอ้อนขอนอนห้องเดียวกันเขาก็ปฏิเสธ เธอเริ่มออกล่าชายหนุ่มด้วยเงินที่มีมากมาย จัดปาร์ตี้ที่
บาร์กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้างตามนิสัยเดิม
“อ้าว! วา กับคุณวรชิตไม่ดีขึ้นหรือไง ทำไมออกมาทำตัวแบบนี้ล่ะ”
“แกไม่รู้ล่ะสิเก๋ คนอะไรหลอกถามฉันตอนเมา เลยรู้ว่าที่เสียตัวกันวันนั้นเป็นแผนฉัน เขาบอกว่าถ้าฉันทำตัวดีขึ้น เราคงอยู่กันได้ เขาจะพยายาม
ยกโทษให้ เชอะ! “Who’s care ” ผู้ชายมีเยอะไป แค่มีเงินกระดิกมือก็มาแล้ว” เสียงหัวเราะอย่างสะใจของพันวา เก๋แม้จะเละเทะไม่แพ้กัน แต่ไม่เคย
แต่งงานกับใคร หาเรื่องเปล่า ๆ
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาในห้องอาหาร ปลุกพันวาจากภวังค์ ป้าจิกรีบเข้ามาก่อนไม่อยากให้พ่อลูกต้องทะเลาะกันตั้งแต่วันแรก
“คุณหนูไปล้างหน้าล้างตาหน่อยนะคะจะได้สดชื่น เจ้าสัวมาแล้ว”
“ยุ่ง” พันวากระชากเสียงใส่ป้าจิก
“ใครที่ยุ่งกับแกนั้นหมายความว่าเขายังใส่ใจแกนะพันวา” เสียงเจ้าสัวดังขึ้น
“งั้นหรือป๋า...ป๋าคงหมดห่วงนังลูกเลวคนนี้ นับแต่ขายออกไปได้แล้วสินะ”
“แกไม่เคยเปลี่ยนเลยซ้ำร้ายยังแย่ลงไปเรื่อย ๆ อย่างที่เห็นและอย่างที่วิสัยรายงานมา น่าละอายนัก” “ถ้ามันน่าอายนักป๋าไม่ย้อนคิดถึงตัวเอง
หรือไงว่าเลี้ยงมาให้เลวได้ยังไง” เธอเชิดหน้าใส่ผู้เป็นพ่อ เจ้าสัวแทบกลั้นความโมโหไม่อยู่เงื้อมือขึ้น แต่ป้าจิกถลามาขอไว้
“ท่านคะ คุณหนูเพิ่งกลับมา ป้าขอล่ะ...นั่งก่อนเถอะค่ะ ดื่มน้ำแล้วป้าจะไปชงชาให้นะคะ”
ป้าแม่บ้านกลับมาพร้อมถ้วยชาหอมกรุ่น...ชาเก๊กฮวย
“ดื่มชาสักหน่อยนะคะจะได้หายเหนื่อย” ความจริงชานี้ดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะช่วยลดความเครียด ที่กำลังพุ่งจรดเพดานของเจ้าสัว ทุกข่าวที่เขา
ได้รู้เรื่องราวจากหลานชายไม่ผิดเลย แม้วรชิตจะพยายามใช้ชีวิตคู่ ณ ต่างแดน แต่ก็ไม่นาน บุตรสาวคนเดียวยิ่งทำตัวตกต่ำกว่าเดิม เสียงถอนใจยาว
“ทานข้าวสักหน่อยไหมคะ ป้าจะไปอุ่นมาให้ร้อน ๆ ” เจ้าสัวเหลือบตามองแก้วเปล่าและจานชามที่เพิ่งเก็บออกไป วรชิตคงทนอยู่กับพันวาไม่
ไหว เขาคงขึ้นนอนแล้ว
“ไม่ล่ะ กินมาจากงานเลี้ยงแล้ว อยากพักผ่อนมากกว่า...ดูแลกันเองนะ” เขาหันมาสั่งแม่บ้านและผละไปอีกคน
พันวาน้ำตาร่วง ทุกคนต่างทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี มือสั่นระริกควานหาบุหรี่ในกระเป๋าถือจุดและเดินออกไปที่ระเบียงกว้างด้านหน้า ตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำตาถูกปาดออกจนสีตาเลอะ ยืนอัดบุหรี่แหงนมองฟ้าสวยในยามค่ำคืน เดือนเพ็ญดวงกลมโต มองชัดเจนจากตัวตึก ทอแสงนวลตา เสียงริ่งหรีด
แผ่วกับกลิ่นไม้หอมที่ปลูกอยู่หน้าสนาม สิ่งงดงามบรรดามีมิได้เข้าสู่ความสนใจของพันวาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่พันวาสนใจคือแสงสี เพื่อนพ้อง เหล้า ยา ปาร์ตี้...อีกชีวิตหนึ่งที่น่าสงสาร
ต้นไม้หลายต้น...ต้นคดปลายตรง อีกหลายต้นยิ่งคดมากขึ้น เติบโตขึ้นมาอย่างแห้งแรงแม้รายล้อมไปด้วยดินอุดม เจ้าสัวก้าวผิดตั้งแต่ได้แต่ง
งานกับภรรยา...แม่ของพันวาที่แอบเล่นชู้กับเพื่อนชาย พอคลอดเธอก็ทิ้งขว้างบุตรสาวหนีออกจากบ้าน เจ้าสัวเจียดเวลามาดูแลลูกด้วยความสงสาร ป้าจิก
รักใคร่ป้อนข้าวน้ำมาแต่น้อย พอโตขึ้นเริ่มเกเรจนรั้งไม่อยู่ เจ้าสัวไม่นิ่งดูดายพาไปพบจิตแพทย์รักษาอยู่ได้เพียงเดือนเดียวแล้วไม่ไปอีกเลย ยาทุกขนาน
คำแนะนำทุกอย่างที่เจ้าสัวพยายามใช้เพื่อหวังให้บุตรสาวรู้จักรับผิดชอบ ทำตัวให้ดีขึ้น และเลือกเส้นทางเดินที่ถูก นี่ยังไม่นับรวมความใส่ใจที่วรชิตมี
ให้เธอเมื่อไปอยู่เมืองนอก แต่คนอย่างพันวาไม่เคยฟังใคร ปากก็พร่ำเรียกร้องความรัก ความใส่ใจ ที่แม้แต่เธอเองยังไม่มีให้ตัวเอง สุดท้ายยิ่งหนักข้อ
จนวรชิตลามือไม่ยุ่งด้วย
พันวาจึงดำเนินชีวิตสะเปะสะปะตามใจตนอย่างน่าสมเพช
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (3) ผูกมัดกับผูกพัน
Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (3) ผูกมัดกับผูกพัน
คู่หนึ่งซึ่งผูกพันรักใคร่ คล้องสองใจไว้ด้วยบุตรสาวตัวน้อย กับอีกคู่หนึ่งที่แตกร้าวจนเชื่อมต่อไม่ติด
คฤหาสน์หลังใหญ่วุ่นวายไปทั้งหลัง นับแต่พันวาบุตรสาวคนเดียวของเจ้าสัวเดินเข้าบ้าน
ที่โต๊ะอาหารหรูตัวยาวในห้องใหญ่ตกแต่งประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง อาหารจัดเรียงมากมายจนมากเกิน หญิงสาวนามพันวาแต่งแต้มใบ
หน้าด้วยสีฉูดฉาด ชุดเดรสหรูราคาแพงสีฟ้าสวมอยู่บนร่างผอมสูง
สุภาพบุรุษซึ่งนั่งตรงข้ามผมยาวถูกรวบไว้เรียบตึงรัดหนังยางเส้นหนาสีดำ แต่งกายเรียบง่ายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนเนื้อบาง กางเกงยีน ใบหน้าหล่อเข้ม แววตาเรียบประดุจรูปปั้นไร้วิญญาณ
“กลับมาถึงเมืองไทย...วายังคิดว่าคุณคงเป็นเหมือนปลาได้น้ำ ได้เจอเพื่อนเก่า แฟนเก่าไงคะ” เสียงเอ่ยคล้ายหยัน วรชิตยังคงนั่งเงียบ ความ
เงียบของเขายิ่งนานยิ่งน่ากลัว ความเงียบที่เพิ่มมากขึ้นเหมือนดั่งกำแพงที่แยกทั้งสองออกจากกัน ทุกอย่างไม่เป็นดังหวัง พันวาหงุดหงิดตั้งแต่เจ้าสัว
ผู้พ่อส่งคนขับรถไปรับที่สนามบิน ไม่อยู่รอที่บ้าน ไม่ฝากข้อความใด มีเพียงป้าจิกแม่บ้านใหญ่บอกเธอว่าท่านติดประชุม ที่นั่งหน้าสลอนล้วนแต่คนรับใช้
และแม่บ้าน น่าโมโหนัก...พันวาเริ่มตีรวน
“นี่ยายจิก ฉันไม่ใช่นางเอกนะเอาน้ำส้มมาเสิร์ฟ เอาไวน์ดี ๆ มา ให้ไวด้วยเข้าใจไหม ”
“พักทานข้าวสักหน่อยแล้วค่อยดื่มไม่ดีหรือคะ” ป้าจิกแม่บ้านใหญ่เอ่ยทักท้วง
“ใครให้แกมาสอนฉัน ฉันจะกินจะดื่มอะไรอย่ายุ่ง” เสียงตวาดใส่อย่างเอาแต่ใจ ป้าจิกมองหน้าวรชิตเหมือนขอความช่วยเหลือ แต่เปล่าเลย...
ใบหน้าเรียบเฉยมองพันวาด้วยสายตาว่างเปล่า แม้ป้าจิกระแคะระคายเรื่องการหย่าร้าง เมื่อครั้งล่าสุดที่ป้าได้ยินเขาคุยกับเจ้าสัวก่อนกลับเมืองไทย แต่ป้า
ยังหวังว่าเขาจะเหลือความห่วงใยบ้าง แต่นี่ช่างว่างเปล่าเฉยเมยจนน่ากลัว ช่างตัดบัวไม่เหลือใยเลย คุณวรชิตคงเหลือทนกับความเหลือขอของคุณหนู
แล้วกระมัง ป้าจิกจำใจลุกไปหยิบขวดไวน์รสดีราคาแพงมารินให้ เธอเดินมาทางฝ่ายชาย เขายกมือขึ้นและส่ายหน้า “ผมดื่มแต่น้ำเปล่าครับป้าจิก” เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยขึ้น
“ป้าจิกก็รู้ว่าคุณผู้ชายเป็นพวกรักสุขภาพระวังเหงานะ อยู่เป็นร้อยปีคงเบื่อตายเลย” เธอเอ่ยประชด
“ผมไม่เหงาหรอก ผมอยู่เรียบง่ายกับสิ่งแวดล้อมไม่เหมือนคนขี้เหงาที่ไขว่คว้าสารพัดสิ่งมาเติมก็ไม่เคยเต็ม” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับพันวา
นับแต่มาถึงแผ่นดินแม่...เมืองไทยอันสวยงาม
“ไม่ต้องมาว่าวาหรอก คนไม่ดีก็ทำได้แค่นี้แหละ” พันวาสะบัดเสียงใส่
“หึหึ! คุณไม่พยายามมากกว่า ทำเป็นอย่างเดียวคือโวยวายเรียกร้อง...ผมอิ่มแล้วครับป้าจิก” เขาหันไปบอกแม่บ้านพร้อมลุกขึ้นจากไป
เขาเดินตามป้านุ่มแม่บ้านอีกคนไปที่ห้องรับรองแขก ป้าทิ้งระยะชี้ไปที่ห้องและเดินตามหลังมา เธอมองช่วงไหล่กว้างแข็งแรงพลางคิดอย่างเสีย
ดายแทนบุตรสาวเจ้าสัว วรชิตดีทั้งชาติตระกูล ความรู้ ความสามารถ และนิสัยใจคอ เทียบกับสามีคนก่อนที่ไม่เอาไหน แถมช่างปอกลอก คนดีอย่าง
คุณวรชิตลงไปงมหาในแม่น้ำแสนยาก ทุกคนรู้เรื่องราวดีแต่เก็บเงียบกลัวพันวาจะหาเรื่องอาละวาด ป้านุ่มได้ยินมาจากแม่บ้านใหญ่ว่าคุณหนูทำตัวไม่ดี
ขี้เมา เละเทะตลอดสามปีที่ใช้ชีวิตคู่อยู่เมืองนอก สุดท้ายวรชิตจับได้ว่าภรรยาใช้ยาเสพติดอีกเขาโกรธมาก เยื่อใยสายสุดท้ายจึงขาดลง
ดึกแล้วพันวานั่งดื่มไวน์อยู่คนเดียวหน้าตาระโหยดูหม่นหมองไร้ราศี ความงามที่เคยมีแต่เก่าก่อนไม่เหลือเค้า ร่างกายทรุดโทรมด้วยสารเสพติด
นานาชนิดที่เธอดื่มและเสพ เธอนึกเสียดายที่ไม่นัดเพื่อนมาปาร์ตี้วันนี้เลยจะรอทำไม แต่ช่างเถอะกลับบ้านครั้งนี้ได้อิสรภาพแล้วน่าจะดีใจ แต่ทำไม
มันเศร้าและเคว้งคว้างนัก ดีละบ้านใหญ่ ๆ ไม่มีใครดีจัง...จัดปาร์ตี้มันทุกวันให้หายเหงาไปเลย เงินก็มี แคร์อะไรกับผัวคนเดียว หาใหม่เมื่อไรก็ได้
พันวานึกย้อนไปเมื่อสามปีก่อนวันที่เธอวางแผนวางยาวรชิต ด้วยถูกใจเขานักอยากได้มาครอบครองผลออกมาดีเกินคาด เขารู้สึกผิดและขอ
พันวาแต่งงาน นั้นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา เขาเปิดบริษัทรับงานออกแบบตกแต่งบ้านกับวิสัยเพื่อนสนิทผู้เป็นหลาน
เจ้าสัว ลุยแต่งาน กลับมาก็เข้าห้องนอนตัวเอง แม้พันวาจะอ้อนขอนอนห้องเดียวกันเขาก็ปฏิเสธ เธอเริ่มออกล่าชายหนุ่มด้วยเงินที่มีมากมาย จัดปาร์ตี้ที่
บาร์กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้างตามนิสัยเดิม
“อ้าว! วา กับคุณวรชิตไม่ดีขึ้นหรือไง ทำไมออกมาทำตัวแบบนี้ล่ะ”
“แกไม่รู้ล่ะสิเก๋ คนอะไรหลอกถามฉันตอนเมา เลยรู้ว่าที่เสียตัวกันวันนั้นเป็นแผนฉัน เขาบอกว่าถ้าฉันทำตัวดีขึ้น เราคงอยู่กันได้ เขาจะพยายาม
ยกโทษให้ เชอะ! “Who’s care ” ผู้ชายมีเยอะไป แค่มีเงินกระดิกมือก็มาแล้ว” เสียงหัวเราะอย่างสะใจของพันวา เก๋แม้จะเละเทะไม่แพ้กัน แต่ไม่เคย
แต่งงานกับใคร หาเรื่องเปล่า ๆ
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาในห้องอาหาร ปลุกพันวาจากภวังค์ ป้าจิกรีบเข้ามาก่อนไม่อยากให้พ่อลูกต้องทะเลาะกันตั้งแต่วันแรก
“คุณหนูไปล้างหน้าล้างตาหน่อยนะคะจะได้สดชื่น เจ้าสัวมาแล้ว”
“ยุ่ง” พันวากระชากเสียงใส่ป้าจิก
“ใครที่ยุ่งกับแกนั้นหมายความว่าเขายังใส่ใจแกนะพันวา” เสียงเจ้าสัวดังขึ้น
“งั้นหรือป๋า...ป๋าคงหมดห่วงนังลูกเลวคนนี้ นับแต่ขายออกไปได้แล้วสินะ”
“แกไม่เคยเปลี่ยนเลยซ้ำร้ายยังแย่ลงไปเรื่อย ๆ อย่างที่เห็นและอย่างที่วิสัยรายงานมา น่าละอายนัก” “ถ้ามันน่าอายนักป๋าไม่ย้อนคิดถึงตัวเอง
หรือไงว่าเลี้ยงมาให้เลวได้ยังไง” เธอเชิดหน้าใส่ผู้เป็นพ่อ เจ้าสัวแทบกลั้นความโมโหไม่อยู่เงื้อมือขึ้น แต่ป้าจิกถลามาขอไว้
“ท่านคะ คุณหนูเพิ่งกลับมา ป้าขอล่ะ...นั่งก่อนเถอะค่ะ ดื่มน้ำแล้วป้าจะไปชงชาให้นะคะ”
ป้าแม่บ้านกลับมาพร้อมถ้วยชาหอมกรุ่น...ชาเก๊กฮวย
“ดื่มชาสักหน่อยนะคะจะได้หายเหนื่อย” ความจริงชานี้ดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะช่วยลดความเครียด ที่กำลังพุ่งจรดเพดานของเจ้าสัว ทุกข่าวที่เขา
ได้รู้เรื่องราวจากหลานชายไม่ผิดเลย แม้วรชิตจะพยายามใช้ชีวิตคู่ ณ ต่างแดน แต่ก็ไม่นาน บุตรสาวคนเดียวยิ่งทำตัวตกต่ำกว่าเดิม เสียงถอนใจยาว
“ทานข้าวสักหน่อยไหมคะ ป้าจะไปอุ่นมาให้ร้อน ๆ ” เจ้าสัวเหลือบตามองแก้วเปล่าและจานชามที่เพิ่งเก็บออกไป วรชิตคงทนอยู่กับพันวาไม่
ไหว เขาคงขึ้นนอนแล้ว
“ไม่ล่ะ กินมาจากงานเลี้ยงแล้ว อยากพักผ่อนมากกว่า...ดูแลกันเองนะ” เขาหันมาสั่งแม่บ้านและผละไปอีกคน
พันวาน้ำตาร่วง ทุกคนต่างทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี มือสั่นระริกควานหาบุหรี่ในกระเป๋าถือจุดและเดินออกไปที่ระเบียงกว้างด้านหน้า ตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำตาถูกปาดออกจนสีตาเลอะ ยืนอัดบุหรี่แหงนมองฟ้าสวยในยามค่ำคืน เดือนเพ็ญดวงกลมโต มองชัดเจนจากตัวตึก ทอแสงนวลตา เสียงริ่งหรีด
แผ่วกับกลิ่นไม้หอมที่ปลูกอยู่หน้าสนาม สิ่งงดงามบรรดามีมิได้เข้าสู่ความสนใจของพันวาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่พันวาสนใจคือแสงสี เพื่อนพ้อง เหล้า ยา ปาร์ตี้...อีกชีวิตหนึ่งที่น่าสงสาร
ต้นไม้หลายต้น...ต้นคดปลายตรง อีกหลายต้นยิ่งคดมากขึ้น เติบโตขึ้นมาอย่างแห้งแรงแม้รายล้อมไปด้วยดินอุดม เจ้าสัวก้าวผิดตั้งแต่ได้แต่ง
งานกับภรรยา...แม่ของพันวาที่แอบเล่นชู้กับเพื่อนชาย พอคลอดเธอก็ทิ้งขว้างบุตรสาวหนีออกจากบ้าน เจ้าสัวเจียดเวลามาดูแลลูกด้วยความสงสาร ป้าจิก
รักใคร่ป้อนข้าวน้ำมาแต่น้อย พอโตขึ้นเริ่มเกเรจนรั้งไม่อยู่ เจ้าสัวไม่นิ่งดูดายพาไปพบจิตแพทย์รักษาอยู่ได้เพียงเดือนเดียวแล้วไม่ไปอีกเลย ยาทุกขนาน
คำแนะนำทุกอย่างที่เจ้าสัวพยายามใช้เพื่อหวังให้บุตรสาวรู้จักรับผิดชอบ ทำตัวให้ดีขึ้น และเลือกเส้นทางเดินที่ถูก นี่ยังไม่นับรวมความใส่ใจที่วรชิตมี
ให้เธอเมื่อไปอยู่เมืองนอก แต่คนอย่างพันวาไม่เคยฟังใคร ปากก็พร่ำเรียกร้องความรัก ความใส่ใจ ที่แม้แต่เธอเองยังไม่มีให้ตัวเอง สุดท้ายยิ่งหนักข้อ
จนวรชิตลามือไม่ยุ่งด้วย พันวาจึงดำเนินชีวิตสะเปะสะปะตามใจตนอย่างน่าสมเพช