นิยายเรื่อง พรานหลงมิติ - ป่าอาถรรพ์ 13 ศพ ภาค1 : ประตูผี

### **นิยายเรื่อง พรานหลงมิติ - ป่าอาถรรพ์ 13 ศพ**
### **ภาค 1 : ประตูผี**

#### คำนำ

> ป่าไม่ได้ฆ่าคน... ป่าแค่จำคนไว้ไม่ให้ลืม
> ทุกปีมีทหารพรานหายไปในป่าชายแดน ปีละ 2-3 คน ไม่มีศพ ไม่มีรอยเลือด ไม่มีแม้แต่รอยเท้า ชาวบ้านบอกว่าเขาไม่ได้หายไปไหน เขาแค่เดินเลยเส้นที่มนุษย์ไม่ควรข้ามไปเท่านั้นเอง

#### รายชื่อ ชุดลาดตระเวน เสือดำ 13

สิบคนที่ต้องรอดกลับมาให้ได้ พร้อมหนึ่งดวงวิญญาณของหมาทหาร

---

### บทที่ 1 : ภารกิจเก็บกู้ - เส้นที่ไม่มีในแผนที่

เสียงนาฬิกาปลุกแบบไขลานเก่าๆ ของจ่าเข้ม ดังแซ่กๆ ตอนตีห้าครึ่ง

"ตื่นโว้ย เสือดำ 13 ตื่น!"

เต็นท์ผ้าใบชื้นๆ สั่นไหว ไอ้บอย เด็กใหม่วัยสิบเก้าที่เพิ่งมาจากสุราษฎร์ ตื่นมาแล้วพุ่งออกไปอ้วกนอกเต็นท์ทันที เพราะเมื่อคืนพรานดมแกงหน่อไม้ดองให้กิน

"ไอ้บอย ไหวไหมเนี่ย" หมอทอม เสนารักษ์ประจำชุด เอายาธาตุน้ำขาวตรากระต่ายบินยื่นให้ "แดกซะ ก่อนจะขี้แตกตายในป่า กูขี้เกียจแบกกลับ"

"ไหวครับพี่หมอ" ไอ้บอยหน้าเหลือง "ผมอยากกลับบ้านแล้วครับ"

จ่าเข้มตบหัวมันเบาๆ "ทนอีกวันเดียว พรุ่งนี้กลับไป พี่จะพาไปกินลาบขมที่ร้านเจ๊น้อย"

หมวดต้น ร้อยโทหนุ่มวัย 27 จบจากโรงเรียนนายร้อยมาใหม่ๆ ยังเนี๊ยบอยู่เสมอแม้ในป่า กำลังกางแผนที่ทหาร 1:50,000 ทับกับแท็บเล็ตทางทหาร

"จ่าครับ พิกัด XT 458 901 ที่กองร้อยให้มา มันเลยแนวลวดหนามเราไปประมาณ 500 เมตรนะครับ มันอยู่ในร่องหุบที่ในแผนที่เขียนว่า เขตอันตราย ห้ามเข้าโดยเด็ดขาด"

พรานดม ชายชราปกาเกอะญอวัย 60 ที่เป็นลูกหาบและผู้นำทางให้ทหารพรานมาทั้งชีวิต เงยหน้าจากกองไฟที่กำลังก่อ

"นายทหารอย่าเรียกมันว่าป่าห้ามเข้า" เสียงแหบๆ ของแกพูดช้าๆ "ให้เรียกมันว่า ป่าที่เขาไม่อยากให้เรากลับออกมา ดอยผีปันนี่ คนเฒ่าเขาบอกว่า เป็นที่ทิ้งศพของคนสมัยก่อนรบกัน วิญญาณมันเยอะจนดินมันอิ่มแล้ว"

ทุกคนหัวเราะแห้งๆ ยกเว้นจ่าเข้ม จ่าเข้มมองไปที่ยอดดอยที่หมอกปกคลุมอยู่ แล้วลูบรอยแผลเป็นที่หลังโดยไม่รู้ตัว รอยแผลเป็นรูปกงเล็บ 5 รอย ที่ได้มาจากป่าผืนนี้เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเพื่อนรักของเขา 2 คนหายไปต่อหน้าต่อตา หายไปแบบไม่มีเสียงร้อง

"เอาล่ะ ฟังนะ" จ่าเข้มพูดเสียงเข้ม "ภารกิจวันนี้ มีโดรนสอดแนมลำหนึ่งตก ไม่รู้ของใคร ให้เราไปเก็บกู้กล่องดำมันมา ห้ามให้ฝั่งตรงข้ามได้ไปเด็ดขาด ใครเจออะไรแปลกๆ ห้ามทัก ห้ามเรียกชื่อกันเล่น ได้ยินไหม โดยเฉพาะ ไอ้จ๊อด ไอ้จิ๋ว"

ไอ้จ๊อดกับไอ้จิ๋ว คู่หูพลปืนกลที่ทะเลาะกันทุก 5 นาที ชูนิ้วโป้งให้

09.30 น. พวกเขาเริ่มเดิน

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่ายิ่งผิดปกติ ต้นไม้สูงจนแสงส่องไม่ถึงพื้น เถาวัลย์ขนาดเท่าขาคนห้อยลงมาเหมือนงูหลามยักษ์ที่กำลังหลับไหลอยู่ ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงจั๊กจั่น เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

ไอ้ดำกับเจ้าลาย หมาลาบราดอร์สีดำ เดินนำหน้าไป อยู่ๆ เจ้าลายก็หยุดกึก ขนหลังชัน หางตก แล้วเห่าใส่ความว่างเปล่าข้างหน้า โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!

"เป็นอะไรวะลาย" ไอ้ดำกระตุกสายจูง

แล้วเจ้าลายก็ทำสิ่งที่หมาทหารไม่เคยทำ มันหันหลังแล้ววิ่งหนีกลับทางที่เดินมา วิ่งสุดชีวิต

"ลาย! กลับมา!" ไอ้ดำจะวิ่งตาม

แต่จ่าเข้มคว้าแขนไว้ "อย่า!"

เพราะทางที่เจ้าลายวิ่งกลับไป ตอนนี้ไม่มีทางแล้ว จากทางเดินโล่งๆ กลายเป็นดงหนามหนาทึบที่เต็มไปด้วยดอกสีแดงสด ที่เพิ่งงอกขึ้นมาปิดทางในเวลาไม่ถึง 10 วินาที

ไอ้เบิร์ดยกวิทยุ PRC-152 ขึ้นมาเพื่อแจ้งกองร้อย

"เสือดำ 13 ถึงกองร้อย เราพบสิ่งผิดปกติ..."

ซ่าาาาาาาาาาาาาาา

ไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงซ่า แล้วเสียงผู้หญิงร้องไห้สะอื้นก็แทรกเข้ามาในช่องความถี่ทหารที่เข้ารหัสไว้อย่างดี

"พี่จ๋า... หนาวจังเลยพี่... มารับหนูหน่อย..."

ไอ้เบิร์ดมือสั่นจนทำวิทยุตก ไอ้ยอดที่ปกติเงียบที่สุด พูดขึ้นมาคำเดียว

"เราถูกล้อมแล้วครับจ่า"

เขายกปืนซุ่มยิงขึ้นส่องกล้อง ในกล้องเล็งกลางคืน เขาเห็นชัดเลยว่าหลังต้นไม้ทุกต้น มีเงาคนยืนอยู่ เงาดำๆ ยืนนิ่งๆ มองมาที่พวกเขา

### บทที่ 2 : ตุ๊กตา 13 ตัวกับหมอกประตูผี

พวกเขาไม่มีทางถอย ต้องเดินหน้าต่อตามลำห้วยเล็กๆ ที่น้ำเป็นสีชาเข้ม จนมาถึงลานกว้างกลางป่า กลางลานมีต้นไทรต้นหนึ่ง

ต้นไทรที่ใหญ่จนน่ากลัว ลำต้นของมันใหญ่ต้องใช้คน 15 คนโอบ รากของมันโผล่พ้นดินขึ้นมาเหมือนนิ้วมือคนยักษ์ที่พยายามจะคว้าอะไรบางอย่าง

ที่โคนต้น มีผ้าสามสีเก่าๆ ขาดๆ พันอยู่ และมีตุ๊กตาไม้แกะสลักหยาบๆ วางเรียงกันเป็นวงกลม 13 ตัว

ไอ้ครู อดีตครูประถมที่ชอบจดบันทึกทุกอย่าง หยิบขึ้นมาตัวหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แล้วเขาก็หน้าซีดเผือด มือสั่นจนตุ๊กตาตก

"ไอ้... ไอ้บอย..."

ตุ๊กตาตัวนั้นแกะเป็นรูปคนใส่ชุดทหารพราน มีรอยบากที่คิ้วซ้ายเหมือนไอ้บอยเป๊ะๆ อีกตัวที่ไอ้จ๊อดหยิบขึ้นมา หน้าเหมือนจ่าเข้ม มีรอยแผลเป็นที่หลังตามตุ๊กตาด้วย

มี 13 ตัว หน้าเหมือนพวกเขาทั้ง 13 คนรวมเจ้าลายด้วย ตุ๊กตาตัวที่เป็นหมา ก็มีขนสีดำ

"ใครมาแกล้งวะ! เล่นอะไรปัญญาอ่อน!" ไอ้จ๊อดตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับสั่น

พรานดมทรุดลงนั่งกับพื้น ยกมือไหว้ต้นไทร น้ำตาไหล

"ขอขมาเด้อเจ้าป่าเจ้าเขา... พวกผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน... นี่มันประตูผี... เราข้ามเส้นแบ่งโลกมาแล้วจ่าเข้ม..."

"ประตูผีคืออะไรวะลุงดม!" หมวดต้นตะโกนถาม

"คนโบราณบอกว่า ในป่าลึกๆ บางที่มันจะมีประตู ประตูที่อยู่ระหว่างโลกคนกับโลกของคนที่ตายไปแล้วไม่ยอมไปเกิด ถ้าเราเผลอเข้าไปตอนที่ประตูกำลังเปิด เราก็จะหลุดเข้าไปอีกฝั่ง..."

ยังไม่ทันพูดจบ ลมเย็นยะเยือกก็พัดมาจากในโพรงของต้นไทร พร้อมกับหมอกสีขาวขุ่นหนาทึบที่พัดม้วนเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นธูปเก่าๆ กับกลิ่นสาบศพโชยมา

"จับมือกัน! ทุกคนจับมือกัน! เกาะเชือกไว้ อย่าปล่อยมือใครเด็ดขาด!" จ่าเข้มตะโกนสุดเสียง

หมอทอมคว้ามือไอ้บอยไว้แน่น ไอ้ดำกอดเจ้าลายไว้ ไอ้จ๊อดกับไอ้จิ๋วจับมือกัน

ทุกคนหลับตาเพราะหมอกมันแสบตาเหมือนควัน

หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... ห้า...

หมอกจางลง

ความเงียบที่แท้จริงก็มาถึง

ไอ้บอยค่อยๆ ลืมตา แล้วพูดว่า "พี่หมอ... ถึงแล้วเหรอครับ..."

ทุกคนลืมตาพร้อมกัน แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง

ป่าที่เคยเขียวชอุ่มหายไปหมดแล้ว

ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้คือป่าที่ตายแล้ว ต้นไม้ทุกต้นเป็นสีดำสนิท ไม่มีใบเลยสักใบ มีแต่กิ่งไม้แห้งๆ ที่ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนมือของคนตายที่พยายามขอความช่วยเหลือ พื้นดินเป็นสีแดงเข้มเหมือนเลือดแห้ง ท้องฟ้าข้างบนเป็นสีแดงเลือดหมูตลอดเวลา ไม่มีดวงอาทิตย์ ไม่มีดวงจันทร์ ไม่มีกลางวัน ไม่มีกลางคืน

และที่สำคัญที่สุด เสียงนก เสียงแมลง เสียงลม ทุกอย่างหายไปหมด ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้น ตึก... ตึก... ตึก...

ไอ้เบิร์ดลองเปิดวิทยุอีกครั้ง เงียบ ไม่มีแม้แต่เสียงซ่า เหมือนโลกนี้ไม่มีคลื่นวิทยุอยู่เลย

ดาบศักดิ์ที่นั่งสวดมนต์มาตลอดทาง พึมพำออกมาว่า

"แล้ว... เราไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว..."