สวัสดีชาว Pantip ทุกคนครับ พอดีว่ามีเรื่องอยากจะสอบถามครับ
ตอนนี้ผมอายุ 43 ปีแล้วครับ ส่วนภรรยาอายุ 40 ปี พอดีลูกชายอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ เป็นทริปสุดท้ายก่อนจะจบชั้น ม.6 ครับ หลังจากนี้ลูกจะต้องไปทำงานพร้อมกับเรียนต่อด้วยครับ
เหตุการณ์ที่คุยกันในแชทระหว่างลูกกับภรรยา มีดังนี้ครับ:
ลูก: "แม่ครับ ผมจะไปเที่ยวต่างจังหวัดใกล้ๆ นี้ครับ กับเพื่อน..."
ภรรยา: "อยู่ตรงไหน?"
ลูก: "ใกล้ๆ เขาใหญ่ แต่ไม่ได้ขึ้นไปครับ" (บ้านของลูกอยู่จังหวัดที่ติดกับโคราชอยู่แล้วครับ) "จะขี่มอเตอร์ไซค์ไปกับเพื่อนๆ ขี่ช้าๆ ครับ"
ภรรยา: "ไม่ให้ไป มันไกล แม่เป็นห่วง"
ลูก: "แม่ครับ ผมขอไปครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ ก่อนจะได้ไปทำงานกับแม่พร้อมกับเรียนไปด้วย ผมอยากเที่ยวสักครั้ง ผมเตรียมการกับเพื่อนมาอย่างดีแล้วครับ จะค่อยๆ ขี่ไป อีกอย่าง ถ้าทำงานไปเรียนไปด้วย ผมแทบจะไม่มีเวลาพักเลย ก่อนตายสักครั้ง ผมขอไปเที่ยวกับเพื่อนนะครับ"
ภรรยา: "ไม่ มันตั้งไกล ไม่ต้องไป"
ลูก: "รู้อยู่ว่าแม่เป็นห่วงผม แต่ถ้าไม่ให้ไปนั่นไปนี่บ้าง ก็เหมือนขังนกในกรงครับ มีแต่อยู่ในกรอบซ้ำๆ เดิมๆ จะเรียนรู้ได้ยังไงว่าโลกข้างนอกเป็นยังไง"
ประโยคนี้ทำให้ผมกับภรรยาจุกอกเลยครับ แล้วลูกก็พูดต่อว่า: "ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผมก็คงตายก่อนที่จะได้ทำอะไรบางอย่าง พอถึงตอนที่มีเวลา ก็อาจจะไม่ได้ไปแล้ว และนานๆ ไปก็อาจจะไม่มีเวลาทำสิ่งที่อยากทำอีก"
หลังจากนั้น ภรรยาผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าไม่ให้ไป ลูกชายก็เลยเงียบไปเลยครับ ส่วนหนึ่งก็ยอมรับครับว่ามาจากตัวผมกับภรรยาด้วยที่ไม่ได้อบรมสั่งสอนอย่างใกล้ชิด และไม่ได้อยู่ด้วยกันกับลูกตั้งแต่เด็ก
อยากรบกวนถามคุณพ่อคุณแม่ใน Pantip ทุกคนครับว่า คิดอย่างไรถึงกล้าให้ลูกไปเที่ยวต่างจังหวัด? ไม่กลัวอะไรกันบ้างหรือครับ หรือพวกคุณไม่ห่วงเลยหรือ?
ถ้าเป็นทุกคนในสถานการณ์นี้ จะคิดเห็นอย่างไรกันบ้างครับ? ขอคำแนะนำที่เป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนะครับ ขอบคุณครับ
ไม่ให้ลูกไปเที่ยว เพราะห่วงลูก
ตอนนี้ผมอายุ 43 ปีแล้วครับ ส่วนภรรยาอายุ 40 ปี พอดีลูกชายอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ เป็นทริปสุดท้ายก่อนจะจบชั้น ม.6 ครับ หลังจากนี้ลูกจะต้องไปทำงานพร้อมกับเรียนต่อด้วยครับ
เหตุการณ์ที่คุยกันในแชทระหว่างลูกกับภรรยา มีดังนี้ครับ:
ลูก: "แม่ครับ ผมจะไปเที่ยวต่างจังหวัดใกล้ๆ นี้ครับ กับเพื่อน..."
ภรรยา: "อยู่ตรงไหน?"
ลูก: "ใกล้ๆ เขาใหญ่ แต่ไม่ได้ขึ้นไปครับ" (บ้านของลูกอยู่จังหวัดที่ติดกับโคราชอยู่แล้วครับ) "จะขี่มอเตอร์ไซค์ไปกับเพื่อนๆ ขี่ช้าๆ ครับ"
ภรรยา: "ไม่ให้ไป มันไกล แม่เป็นห่วง"
ลูก: "แม่ครับ ผมขอไปครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ ก่อนจะได้ไปทำงานกับแม่พร้อมกับเรียนไปด้วย ผมอยากเที่ยวสักครั้ง ผมเตรียมการกับเพื่อนมาอย่างดีแล้วครับ จะค่อยๆ ขี่ไป อีกอย่าง ถ้าทำงานไปเรียนไปด้วย ผมแทบจะไม่มีเวลาพักเลย ก่อนตายสักครั้ง ผมขอไปเที่ยวกับเพื่อนนะครับ"
ภรรยา: "ไม่ มันตั้งไกล ไม่ต้องไป"
ลูก: "รู้อยู่ว่าแม่เป็นห่วงผม แต่ถ้าไม่ให้ไปนั่นไปนี่บ้าง ก็เหมือนขังนกในกรงครับ มีแต่อยู่ในกรอบซ้ำๆ เดิมๆ จะเรียนรู้ได้ยังไงว่าโลกข้างนอกเป็นยังไง"
ประโยคนี้ทำให้ผมกับภรรยาจุกอกเลยครับ แล้วลูกก็พูดต่อว่า: "ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผมก็คงตายก่อนที่จะได้ทำอะไรบางอย่าง พอถึงตอนที่มีเวลา ก็อาจจะไม่ได้ไปแล้ว และนานๆ ไปก็อาจจะไม่มีเวลาทำสิ่งที่อยากทำอีก"
หลังจากนั้น ภรรยาผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าไม่ให้ไป ลูกชายก็เลยเงียบไปเลยครับ ส่วนหนึ่งก็ยอมรับครับว่ามาจากตัวผมกับภรรยาด้วยที่ไม่ได้อบรมสั่งสอนอย่างใกล้ชิด และไม่ได้อยู่ด้วยกันกับลูกตั้งแต่เด็ก
อยากรบกวนถามคุณพ่อคุณแม่ใน Pantip ทุกคนครับว่า คิดอย่างไรถึงกล้าให้ลูกไปเที่ยวต่างจังหวัด? ไม่กลัวอะไรกันบ้างหรือครับ หรือพวกคุณไม่ห่วงเลยหรือ?
ถ้าเป็นทุกคนในสถานการณ์นี้ จะคิดเห็นอย่างไรกันบ้างครับ? ขอคำแนะนำที่เป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนะครับ ขอบคุณครับ