สวัสดีค่ะ เรื่องมันอาจจะยาวหน่อยนะคะ มันสะสมมานานแล้ว คือ เราแต่งงานกับสามีมา 10 ปีแล้ว เรารับราชการ สามีเป็นฟรีแลนซ์ เรารู้สึกอยากเลิกกับสามีตั้งแต่ปีแรกที่แต่งงานกันเลย ด้วยเหตุที่ว่า พอเปลี่ยนสถานะเป็นสามี-ภรรยา ปุ๊บ เค้าเปลี่ยนไปเลย จากเคยกอด เคยหอมตอนเป็นแฟน พอเป็นเมียปุ๊บ ไม่แตะต้องเนื้อตัวเลย ไม่นอนกอด ไม่มี skinship ใดๆ จนเรางง แบบ เห้ย ทำไมอะ เราผิดอะไร ทำไมเธอไม่เหมือนเดิม?? แต่เค้ากลับบอกว่า "ก็ชั้นเป็นคนแข็งๆ แบบนี้" ซึ่ง ตอนเป็นแฟนอะ มันไม่ใช่ไง เราถึงได้เลือกมา เพราะคิดว่า เค้าจะเป็นแบบที่รักเราตอนแรกๆ
เรื่องบนเตียง ไม่ต้องพูดถึง ตอนเป็นแฟนกัน คลั่งรักสุดๆ ขอมีอะไรด้วยทุกวัน พอเป็นเมียเท่านั้นแหละ
มันนอนคว่ำจ้าาาาา..นอนเล่นมือถือเฉย ไม่สนใจเราเลย
1 ปีแรกที่แต่งงาน เรานอนร้องไห้ทุกคืน มันแบบ
ทำไมเป็นแบบนัอะ เราไม่ได้ต้องการเซ็กซ์ขนาดนั้นนะ
แต่เราแค่อยากได้ skinship อยากเติมเต็ม อยากได้รับความรักบ้าง อยากโดนทะนุถนอมบ้าง แต่สามีอ้างว่า เครียด ไม่มีอารมณ์ (เค้าเป็นโรคซึมเศร้าก่อนที่จะมาเจอเรา) ฟีลแบบ เธอเป็นเมียชั้นแล้ว ฉันจะเอาตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรีบ งี้หรอ?? แต่งงานกัน 10 ปี อยู่บ้านด้วยกันทุกวัน มีอะไรกัน ไม่ถึง 100 ครั้งอะ น้อยไปมั้ย ถามจริง???? เราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมาก เพราะเราก็ต้องการสื่อสารไปตรงๆ ว่าเราอยากได้อะไร อยากให้เค้าใส่ใจ รักเรายังไง ขนาดคำว่า รัก หลังแต่งงานยังไม่เคยพูด จนเราเกิดคำถามในหัวมากมาย แต่เค้าก็แค่ฟัง แล้วก็บอกว่า "เธอคิดไปเอง เธอคิดมาก แล้วแต่เธอจะคิด" แล้วก็ไม่ปรับตัวด้วยนะ เอ๊าาาา gaslighting เฉย ไอ้เราก็สงสัยตัวเอง กุคิดไปเองหรอวะ เออ ก็ทนไป เผื่อสักวันเค้าจะปรับตัวแหละ
หลังจากนั้นพอเข้าปีที่ 3 มีลูกด้วยกัน 1 คน เค้าเป็นพ่อที่ดีมาก เป็นพ่อฟูลไทม์ เลี้ยงลูกเอง เพราะเราทำงานประจำ เค้าตั้งใจเลี้ยงลูกเองจนถึง 3 ขวบ คสพ.ก็ดีขึ้น เพราะมีลูก แต่สิ่งที่เราอยากได้จากเค้า ความอ่อนโยนอะไรเอย เค้าก็ยังไม่ให้เราเหมือนเดิมนะ แต่มันไปลงที่ลูกหมด เค้าอ่อนโยนกับลูกมาก แต่พอหันมาหาเรา แล้วเค้าชอบพูดเสียงแข็งๆ ออกแนวสั่ง บงการ การกระทำของเขา มันทำให้เรารู้สึกตัวเล็กลงทุกวันๆ เค้าไม่เคยชม ไม่เคยพูดจาหวานๆ ดีๆ กับเราเลย เค้าคิดแค่ว่า การเป็นสามีที่เค้าไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เจ้าชู้ ไม่เที่ยว ไม่ติดเพื่อน คือ ดีแล้ว เป็นแบบ สามีที่ประเสิรฐ แต่ความรู้สึกเราคือ มันไม่ใช่อะ เค้าไม่ใช่เซฟโซนของเราเลย
สารภาพตามตรง ว่าไม่มีวันไหนเลย ที่เรารู้สึกว่า ดีใจจังที่แต่งงานกับคนนี้ เลือกไม่ผิดเลย เพราะนอกจากเค้าไม่ซัพพอร์ตจิตใจเราแล้ว รายจ่ายทุกอย่างในบ้านทั้งของเรา ของลูก เราเป็นคนออก 80% จนเนี่ย เข้าปีที่ 10 แล้ว ที่เราอยู่ด้วยกันมา อยากเลิกทุกวัน แต่ คำว่า เค้าเป็นพ่อที่ดีของลูก มันค้ำคอ และเราเคยทะเลาะจนขอเลิก แต่เค้าไม่ยอม เค้าขู่จะ ฆตต. หงายการ์ดโรคซึมเศร้าตลอด เราเลยอึดอัดใจมากค่ะ เราอยากเป็นอิสระมาก เพราะเราแบกรับอะไรหลายอย่าง และทนเค้ามองข้ามความรู้สึกมานานมากพอแล้ว แต่เราไปไม่ได้ อยากหนีก็หนีไม่ได้ เพราะบ้านที่อยู่ตอนนี้ คือบ้านของครอบครัวพ่อแม่เรา จะไปไล่เค้าออกจากบ้าน ก็ไม่ได้ เพราะเค้าก็ไม่ได้แบบประพฤติชั่วร้ายแรงขนาดนั้น ตอนนี้ เราไม่ได้อิจฉาคู่รักข้าวใหม่ปลามันนะ แต่กลายเป็นคนที่อิจฉาคนที่เลิกกันมากกว่า ว่าทำไมเค้าหลุดพ้นได้?
คำถามที่อยากปรึกษาคือ
1. สิ่งที่เราต้องการจากสามี ความรู้สึกที่เราเป็น มันไร้สาระมั้ยคะ หรือเราคิดไปเอง
2. ความสัมพันธ์นี้ มันคือ Red flag มั้ย?
3. ถ้ามัน Red flag จริง เราจะออกจากจุดนี้ได้ยังไง ในเมื่อฝ่ายชาย ไม่ยอมเลิก
4. หรือถ้าจะต้องอยู่กันไปก่อน เราจะปรับมายด์เซ็ทตัวเองยังไง ให้เราไม่ต้องคิดซ้ำๆ วนๆ
-:- ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ -:-
จะเอาความรู้สึกอยากเลิกกับสามี ออกจากหัวยังไงดี
เรื่องบนเตียง ไม่ต้องพูดถึง ตอนเป็นแฟนกัน คลั่งรักสุดๆ ขอมีอะไรด้วยทุกวัน พอเป็นเมียเท่านั้นแหละ
มันนอนคว่ำจ้าาาาา..นอนเล่นมือถือเฉย ไม่สนใจเราเลย
1 ปีแรกที่แต่งงาน เรานอนร้องไห้ทุกคืน มันแบบ
ทำไมเป็นแบบนัอะ เราไม่ได้ต้องการเซ็กซ์ขนาดนั้นนะ
แต่เราแค่อยากได้ skinship อยากเติมเต็ม อยากได้รับความรักบ้าง อยากโดนทะนุถนอมบ้าง แต่สามีอ้างว่า เครียด ไม่มีอารมณ์ (เค้าเป็นโรคซึมเศร้าก่อนที่จะมาเจอเรา) ฟีลแบบ เธอเป็นเมียชั้นแล้ว ฉันจะเอาตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรีบ งี้หรอ?? แต่งงานกัน 10 ปี อยู่บ้านด้วยกันทุกวัน มีอะไรกัน ไม่ถึง 100 ครั้งอะ น้อยไปมั้ย ถามจริง???? เราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมาก เพราะเราก็ต้องการสื่อสารไปตรงๆ ว่าเราอยากได้อะไร อยากให้เค้าใส่ใจ รักเรายังไง ขนาดคำว่า รัก หลังแต่งงานยังไม่เคยพูด จนเราเกิดคำถามในหัวมากมาย แต่เค้าก็แค่ฟัง แล้วก็บอกว่า "เธอคิดไปเอง เธอคิดมาก แล้วแต่เธอจะคิด" แล้วก็ไม่ปรับตัวด้วยนะ เอ๊าาาา gaslighting เฉย ไอ้เราก็สงสัยตัวเอง กุคิดไปเองหรอวะ เออ ก็ทนไป เผื่อสักวันเค้าจะปรับตัวแหละ
หลังจากนั้นพอเข้าปีที่ 3 มีลูกด้วยกัน 1 คน เค้าเป็นพ่อที่ดีมาก เป็นพ่อฟูลไทม์ เลี้ยงลูกเอง เพราะเราทำงานประจำ เค้าตั้งใจเลี้ยงลูกเองจนถึง 3 ขวบ คสพ.ก็ดีขึ้น เพราะมีลูก แต่สิ่งที่เราอยากได้จากเค้า ความอ่อนโยนอะไรเอย เค้าก็ยังไม่ให้เราเหมือนเดิมนะ แต่มันไปลงที่ลูกหมด เค้าอ่อนโยนกับลูกมาก แต่พอหันมาหาเรา แล้วเค้าชอบพูดเสียงแข็งๆ ออกแนวสั่ง บงการ การกระทำของเขา มันทำให้เรารู้สึกตัวเล็กลงทุกวันๆ เค้าไม่เคยชม ไม่เคยพูดจาหวานๆ ดีๆ กับเราเลย เค้าคิดแค่ว่า การเป็นสามีที่เค้าไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เจ้าชู้ ไม่เที่ยว ไม่ติดเพื่อน คือ ดีแล้ว เป็นแบบ สามีที่ประเสิรฐ แต่ความรู้สึกเราคือ มันไม่ใช่อะ เค้าไม่ใช่เซฟโซนของเราเลย
สารภาพตามตรง ว่าไม่มีวันไหนเลย ที่เรารู้สึกว่า ดีใจจังที่แต่งงานกับคนนี้ เลือกไม่ผิดเลย เพราะนอกจากเค้าไม่ซัพพอร์ตจิตใจเราแล้ว รายจ่ายทุกอย่างในบ้านทั้งของเรา ของลูก เราเป็นคนออก 80% จนเนี่ย เข้าปีที่ 10 แล้ว ที่เราอยู่ด้วยกันมา อยากเลิกทุกวัน แต่ คำว่า เค้าเป็นพ่อที่ดีของลูก มันค้ำคอ และเราเคยทะเลาะจนขอเลิก แต่เค้าไม่ยอม เค้าขู่จะ ฆตต. หงายการ์ดโรคซึมเศร้าตลอด เราเลยอึดอัดใจมากค่ะ เราอยากเป็นอิสระมาก เพราะเราแบกรับอะไรหลายอย่าง และทนเค้ามองข้ามความรู้สึกมานานมากพอแล้ว แต่เราไปไม่ได้ อยากหนีก็หนีไม่ได้ เพราะบ้านที่อยู่ตอนนี้ คือบ้านของครอบครัวพ่อแม่เรา จะไปไล่เค้าออกจากบ้าน ก็ไม่ได้ เพราะเค้าก็ไม่ได้แบบประพฤติชั่วร้ายแรงขนาดนั้น ตอนนี้ เราไม่ได้อิจฉาคู่รักข้าวใหม่ปลามันนะ แต่กลายเป็นคนที่อิจฉาคนที่เลิกกันมากกว่า ว่าทำไมเค้าหลุดพ้นได้?
คำถามที่อยากปรึกษาคือ
1. สิ่งที่เราต้องการจากสามี ความรู้สึกที่เราเป็น มันไร้สาระมั้ยคะ หรือเราคิดไปเอง
2. ความสัมพันธ์นี้ มันคือ Red flag มั้ย?
3. ถ้ามัน Red flag จริง เราจะออกจากจุดนี้ได้ยังไง ในเมื่อฝ่ายชาย ไม่ยอมเลิก
4. หรือถ้าจะต้องอยู่กันไปก่อน เราจะปรับมายด์เซ็ทตัวเองยังไง ให้เราไม่ต้องคิดซ้ำๆ วนๆ
-:- ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ -:-