การทำใจให้ว่าง มันง่ายกว่าการคิดคำตอบสวยหรูหรือเปล่า

คือว่านะ ฉันคิดว่าถ้าวันไหนเจอเรื่องหนักๆแล้วยังต้องผืนทำงานหรือทำเพื่อคนอื่นอยู่เราควนเลือกที่จะหาเวลาพักให้ใจตัวเองหรือทำหัวให้โล่งๆบ่างบางครั้งแต่ถ้ามันมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะอย่างตอนที่เราพยายามทำอะไรที่สำคัญๆหรือการทำงานร่วมกับคนอื่นหรือต้องการคุยกับหัวหน้าที่มีวุธิพาวะมากกว่าการทำใจให้สงบก็อาจเป็นการแสดงความเคารพอยู่ย่าง แต่บางครั้งถ้ามันเป็นเรื่องที่สำคัญจริงๆ เราก็คงต้องเอาแต่ใช้เวลายืนคิดเดินคิดตั้งนานเพื่อให้ได้ทำพูดที่คิดว่าถูกต้องหรือเหมาะสมที่สุดแค่ประโยคเดี้ยวแล้วต้องใช้ความมั้นใจอย่างมากในการที่จะเดินเข้าไปคุยตรงๆแต่ถ้าพูดออกไปแล้วมันไม่ดีพอละ
  เราชอบคิดมากเสมอ แบบยิ่งพยายามใช้เวลาคิดคำนวณคำพูดดีๆนานเท่าไร มันก็จะไม่เหลือเวลาให้ได้พูดออกไปจริงๆเรามักต้องการเวลาที่เหมาะจังหวะที่ใช้ในการพูดออกไปแต่พอถึงจริงๆเรากลับลังเลและทบทวนคำพูดนั้นในใจอีกหลายครั้งจนมันไม่ทันเวลามันผ่านไปแค่ไม่กี่วินาทีจังหวะที่เราควนพูดมันไปตั้งแต่ตอนนั้นเรากลับคิดแล้วคิดอีกจนมันสายเกิดไป เราไม่รู้ว่าต้องทำไงเอาแต่บอกว่าทำไมเราถึงไม่รีบคว้าโอกาศนั้นไว้ทำไมเรายังลังเลทั้งๆที่โอกาศมันอยู่ตรงหน้าแต่แค่ไม่กี่วินาทีที่เรากำลังเลอยู่แค่เสี้ยววิเอง...
มันไม่ทันอะมันสายไปแล้ว เราเลยคิดกับตัวเองไหมว่าครั้งหน้าเราจะไม่พยายามคิดมากเกินไป เราจะไม่ลังเลอีกถ้าคิดได้แล้วว่าจะต้องบอกต้องพูดให้ได้เราจะไม่ปล่อยให้เวลาอันมีค่าต้องศูนเปล่าอีกเพราะโอกาศที่ดีมันไม่มีเวลาให้คิดทบทวนคำพูดสวยหรูหลายครั้ง เพราะมันจะมาหาเราแค่เสี้ยววิและมันไม่ได้ให้เราไตร่ตร้องนานถ้าเราไม่ลังเลเราก็จะไม่ต้องเสียใจว่าคำไม่เราถึงไม่ทำหรือพูดออกไปตั้งเเต่ตอนนั้นเลยละ