พูดถึงความกลัว ส่วนใหญ่มีเหตุผลนะ ต่อให้เป็นอะไรแปลกๆอย่างกลัวเงาะ กลัวผัก มันก็มีเหตุผลของมัน
อย่างผม เป็นคนกลัวแมลงเกือบทุกชนิดที่ใหญ่กว่าแมลงวัน หรือแม้แต่แมลงวันถ้ามันตัวใหญ่มากๆก็ไม่ค่อยอยากจะอยู่ใกล้หรือให้เกาะซักเท่าไหร่ มันเลยลามไปถึงพวงแมง อย่างแมงมุม ตะขาบใดๆด้วย คือง่ายๆ ถ้ามีขามากกว่า 4 ขาขึ้นไป ขอบายดีกว่า มีแค่ยุง แมลงหวี่ แมลงวัน พอไหว (คือถ้าจะกลัวขนาดนั้นคงใช้ชีวิตลำบากเกินไปหน่อย) ถึงกระนั้นผมก็ยังเข้าใจว่าทำไมผมถึงกลัว เช่นเพราะ
1 กลัวการโดนไต่ หรือ เกาะ ของพวกแมลงขาแข็ง มันให้ความรู้สึก จั๊กกระดึยย์ สะหยิวกิ้ว หรือออกไปทางสยองเลยด้วยซ้ำ โดยเฉพาะตอนโดนไต่
2 กลัวตอนมันบิน แต่ก็สืบเนื่องมาจากข้อแรกคือมันบินไม่ว่า แต่!! ไปไหน!! คือประเด็น เป้าหมายนายคืออะไร ผนัง หลังคา หรือหน้าเรา คือมันเดาไม่ได้ ไม่เหมือนนกที่พอเดาเป้าหมายออกว่าจะไปทางไหน ด้วยปีกอัจฉริยะของแมลงที่มันเดินหน้า หรือหยุดกลางอากาศได้อย่างอิสระ(เกิ๊น!!!) ทำให้ทิศทางมันไปได้หมด และที่สำคัญคือมันมาพร้อมเสียงที่มีความถี่ชวนกรี๊ดสุดๆ ไม่แปลกใจว่าทำไมตอนแมลงสาบเดิน คนกลัวแต่พอสู้ได้ แต่แมลงสาบบินคือบาย (ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า)
3 แมลงบางตัวมีพิษ เอางี้ดีกว่าแมลงส่วนใหญ่มีพิษ หรือมีสารอะไรบางอย่างที่ทำให้เราแสบๆคันๆ หรือปวด มากน้อยตามขนาด ต่อ แตน ไม่ต้องพูดถึง และแค่ตัวเดียวก็แย่แล้ว แต่แมลงพวกนี้หมูกว่าหมา หมาอย่างมากก็ 5 ตัว แต่แมลงมาทีเป็นร้อย
เห็นมะมันมีเหตุผลของมันที่เราจะกลัว
กลัวความสูง เพราะตกไปเราจะตาย
กลัวเงาะเพราะขนมันหยุกหยุยจับแล้วรู้สึกแย่
กลัวไก่เพราะเคยโดนจิก
กลัวลูกโป่งเพราะมันแตกแล้วเสียงดัง
แต่!!
เรากลัวผีกันทำไม
ทำไมสื่อต่างๆต้องทำให้ผีดูน่ากลัว
แล้วทำไมผีต้องน่ากลัวด้วย กับคนที่ทำให้ผีตนนั้นกลายเป็นผีเข้าใจนะ
แต่บางคน แค่จะไปนอนในโรงแรมที่กูเสียตังเองแท้ๆ
ทำไมต้องหลอกเค้า?
บางคนซื้อบ้านที่มีคนตาย เอ้าโดนหลอก หลอกฉันทำไมฉันซื้อ บ้างบอกนอนทับที่ เขยิบไปหน่อยไม่ได้หรือไร
มันชวนตั้งคำถามไปหมด?
หลายคนที่กลัวผีมากๆ ไม่เคยเจอผีแบบเป็นๆ ตัวๆ ตนๆ เลยซักครั้ง แค่รู้สึกว่าอยู่ในพื้นที่ ที่เค้าว่ากันว่าต้องใช่ ต้องมีแน่ๆ ก็กลัวไปก่อนแล้ว อาการเหมือนไม่พร้อมสู้ แต่กูพร้อมหนีตลอดเวลา
ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือแม้แต่คนเขียนก็ยังมีความรู้สึกนั้นเล็กน้อยเวลาที่อยู่ในพื้นที่มืดๆ เปลี่ยวๆ มีประวัติ ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำร้ายใคร ไม่เคยไปทำใครตาย ตบยุงบ้างเล็กน้อย เหยียบมดบ้างนิดหน่อย ไม่มีเหตุอันใดให้ผีมาทำร้ายเลย แล้วเรากลัวผีทำไม? มันคือสิ่งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีจริงหรือเปล่า โอกาสมีน้อยกว่ามนุษย์ต่างดาวหรือเปล่าก็ไม่รู้
จากการศึกษาเรื่องความกลัว และความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว ขอแทรกวิทยาศาสตร์เข้าไปเล็กน้อยเพื่อความดูดีย์หน่อยนะ
สมองของเรากลัวสิ่งที่ไม่รู้ที่สุด มันมีส่วนนึงของสมองที่ชื่อว่า อะมิกดาลา (Amygdala) ซึ่งมีมือขวาคือระบบประสาทซิมพาเทติก (Sympathetic nervous system)
อะมิกดาลา เป็นส่วนที่ดูแลเรื่องอารมณ์ความรู้สึก โดยเฉพาะ"ความกลัว" ทำให้เจ้าอะมิกดาลาไม่ค่อยชอบอะไรที่ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ เช่นที่มืดๆ อะไรแวบๆ เสียงที่หาที่มาไม่ได้ ระบุไม่ได้ว่ามันคือเสียงอะไร ทำให้เวลาอยู่ในที่เปลี่ยวชวนสยอง เจ้าอมิกดาลาจะสั่งเจ้าซิมพาเทติกทันทีว่า
อะมิกดาลา: ชั้นว่ามันมืดไปนะมองอะไรไม่ชัดเลย นั้นเสียงอะไรน่ะ เอ๊ะอะไรแวบๆเมื่อกี้ ไม่ดีและ ซิมพาเทติกจัดการให้เจ้ามนุษย์ตื่นตัวหน่อย
ซิมพาเทติก: ได้เลยหัวหน้า ใจสั่นซักหน่อย ขนลุกเตือนภัยต้องมา ตาเบิกกว้างหน่อย จะสู้หรือหนีดีพร้อม!!!
ผลคือจิตเราก็พร้อมวิ่งตลอดเวลาโดยไม่สนใจว่าจริงๆมันคืออะไรกันแน่ มาดีมาร้ายไม่รู้กลัวไว้ก่อนปลอดภัยกว่า
นั่นคือเหตุผลที่ผมทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน
ส่วนอยากเจอเพราะจะได้รู้ว่า เอออ!! ผีมีจริง เรื่องเล่า ใดๆเชื่อได้ ผีมีจริงโว้ยยยย!!
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบหวั่นใจถ้าต้องเจออยู่ไม่น้อย
มันทำให้ผมไม่สามารถสรุปได้เลยว่าถ้าเจอจริงๆแล้ว
กูจะกลัวหรือไม่กลัว กันแน่วะ?
และมันไม่มีทางตอบได้เลยเพราะยังไม่เคยเจอซักครั้ง
ผมเป็นคนไม่มีเซนเลย หรือจิตแข็งอย่างเขาว่ามาหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ แต่ไม่เคยเจอเลยจริงๆ เคยประสบบ้างในเคสที่เพื่อนโดนผีเข้า ตอนที่ไปพักบ้านพักที่จังหวัดนึง หรือ โดนผีเข้าเป็นแก๊งที่มหาลัยตอนเรียนการแสดง คนเเห็นโน้นเห็นนี้เต็มไปหมด เราก็ได้แค่งงซ้าย งงขวา แต่ก็ไม่ได้เห็นหรือรู้สึกอะไรกับเค้า ขนาดตอนบวช ตอนม.2 เณรน้อยแก๊งใหญ่เพราะบวชฤดูร้อน พากันลองของ เณรรุ่นใหญ่เลยพาไปลอง เคาะประตูเมรุแล้วนั่งสมาธิ ตรงเมรุ บรรยากาศน่ากลัวจัดๆ เณรบางรูปบอกสัมผัสได้มีคนจับไหล่ จับหัว แต่เราคือไม่เจอ ไม่รู้สึกใดๆ จนเณรรูปอื่นคือเข็ดไปเลย แต่เรายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็ใช้ชีวิตปกติ หรือเราเป็นมนุษย์ผีชังกันนะ
แต่ส่วนตัวก็ไม่ค่อยชอบการลองของเท่าไหร่นะเอาจริงๆ เราไม่รู้หรอกว่ามีไม่มีเพราะไม่เคยเจอ แต่ถ้ามีก็เจอกันดีๆ น่าจะดีกว่า
หลายครั้งที่อยากคุยกับผีด้วยซ้ำ ด้วยเรื่องเล่าที่เคยฟังมา
ผี ทำอะไรอย่างนั้นทำไม?
บ้างบอกการปรากฎตัวของพี่เพราะอยากได้ความช่วยเหลือ บางมาขอส่วนบุญ หรือกูอยู่ของกูเฉยๆมาเจอกูเอง (อันหลังผมว่าใช่นะส่วนตัว)
ผีแค้น ผีอาฆาต จะน่ากลัวอันนี้เข้าใจ แต่ไม่พาลสิ
นางตายไม่ดี โดนฆ่า มีห่วงใดๆ ถ้าเราเป็นคนทำจะเจอแบบน่ากลัวไม่แปลก แต่ที่เล่ามาบางคนไม่เกี่ยวเลย มาเที่ยว มาเยี่ยว มานอน โดนหลอก แล้วบอกขอส่วนบุญ ทำไมไม่มาดีๆ มาเกาะรถบ้าง มานอน มาตายโชว์บ้าง ทำเพื่อ!!!
แล้วเราก็บ้าจี้ทำบุญให้ ผีก็เลยได้ใจงัย ก็ไม่มีมาบอกดีๆและทีนี้ อันนี้ที่ฟังมาและสงสัยนะ ทำไมไม่มาดีๆ หรือฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะมันคือสภาพตอนฉันตาย ก็เลยมาแบบดีๆไม่ได้ จริงๆถ้ามองตาดีๆไม่สติแตกไปก่อนนี้อ้อนอยู่นะ งี้หรอ? เราก็ไม่รู้
เอาเข้าจริงๆเราเข้าใจปรากฎการณ์วิญญาณหรือผีน้อยมาก ทั้งๆที่มีคนเล่าเรื่องผีกันทุกวัน วันละหลายเรื่อง บางเรื่องน่ากลัวจนสงสัยว่าผีทำได้ขนาดนั้นเลยหรอ สิ่งที่ฟังมาบ่อยๆคือ มีคนตาย วิญญาณไม่ไปไหน ส่วนใหญ่มาจากการตายโดยอุบัติเหตุ โดนฆ่า หรือจบชีวิตตนเอง เขาว่าการตายแบบนี้คือการตายก่อนเวลา ก่อนอายุไข แล้ววิญญาณจะไม่สามารถไปที่ๆควรไปได้ ทำให้บางครั้งก็คิดว่า นอกจากการตายด้วยโรคหรือแก่ตายตามธรรมชาติแล้ว การตายแบบที่ว่ามาไม่ได้ถูกกำหนดไว้หรอ หรืออย่างไร อย่างอุบัตติเหตุคนตายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ นอกจากการจบชีวิตตนเองไม่มีใครอยากตายซักคน จะเอาเหตุการมาให้เค้าเสียชีวิตทำไมถ้าเวลานั้นยังไม่มาถึง แล้วสุดท้ายไปไหนก็ไม่ได้ การจบชีวิตตนเองเพราะอันนี้เป็นการตัดสินใจเองไม่มีเหตุการณ์ใดที่ทำให้ต้องเกิดอันนี้พอเข้าใจถ้ามันจะเป็นการตายก่อนถึงเวลา หรือเวลาที่ว่าคือการเสื่อมสลายอย่างเดียวหรอ แต่มันมีเหตุงัย เราเลยตาย แล้วที่ต้องอยู่ตรงนั้นไปไหนไม่ได้ บางครั้งต้องเห็นแกตัวเอาคนอื่นไปตายแทน อันนี้หนัก อย่างแรกคือเป็นการกระทำที่แย่มากๆ จะได้ไปจริงหรอ ถ้ามีวิญญาณอื่นมาแทนแล้วตัวเองไปได้ กฎของโลกวิญญาณน่าจะแปลกๆและ มันมีกฎนั้นไว้ทำไม แล้วติดอะไรถึงไปไม่ได้ ได้แล้วได้ยังงัย เห็นมั้ยว่าความสมเหตุสมผลมันแปลกๆ วิญญาณห่วงเตียงงี้ คือตายแล้วต้องนอนด้วยหรอ แล้วห้องฉันเช่ามา เสียตังแบ่งเตียงให้หน่อยไม่ได้เลยหรอ ทำไมต้องโมโหโทโส หวงบ้าน หวงที่ หวงทรัพย์สมบัติที่ตัวเองเอาไปใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำไปทำไม อันนี้ไม่รวม กระสือ กระหัง ปอบ เปรต หรือผีอะไรแปลกๆนะ ผีทำร้ายเราได้ยังงัย ทำให้เราซวยได้งัย แม้แต่รู้เลขให้หวยเราได้อย่างไร เป็นคำถามที่ผมตั้งคำถามมานานมาก มี ไม่มี เป็นคำถามรอง แต่ถ้ามี เราจะเป็นผีแบบนั้นมั้ย จนบางครั้งหรือหลายๆครั้งเราอยากคุยกับผีจริงๆ ผมว่าคนเจอผีโชคดีนะ อย่างน้อยสุดท้ายทุกคนต้องตาย แต่ถ้าเราเจอโลกหลังความตาย ในเวลาที่ยังไม่ตาย คุณว่ามันไม่ดีหรอ ถ้าเราคุยกับวิญญาณได้ มันเหมือนการสปอยหนังที่สุดท้ายเราก็ต้องลงไปเล่นเป็นตัวละครนั้น มันตอบคำถามที่นักวิทยาศาสตร์ถามมานาน คนสงสัยมานานให้เราได้รู้เลยนะ และมีคนพร้อมฟังจำนวนมาก ผมคนนึงเลย อ่อ ตายแล้วเป็นแบบนี้ๆๆนะ ไปไหนไม่ได้ ติดตรงนี้ตรงนั้น ไม่ได้อยากทำหรอกที่ให้ใครมาตายแทนแต่มันมีเหตุผลนู้นนี้นั้น ที่เจอแบบสภาพไม่ดี ไม่ได้อยากให้กลัวนะ แต่ชั้นตายแบบนี้งัย ที่ต้องตามเพราะสิ่งนี้สิ่งนั้นมันผูกกันอยู่ บุญที่ทำพอตายแล้วมันจะมาเป็นแบบนู้นแบบนี้ เอามาแลกอะไรใดๆได้ บาปมันเหมือนเราเป็นหนี้นะ มีก็ต้องใช้ แต่บุญที่มีไม่พิจ่ายงัย แถมยังมีเรื่องให้ต้องใช้อีก ขอหน่อยได้มั้ยหละ ก็บอกกกก
มาถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าถ้าเจอผีจริงๆแล้ว จะมีสติคุยกับเค้าดีๆ หรือเค้าจะคุยกับเราดีๆหรือเปล่าเพราะยังไม่เคยเจอ และก็ไม่สรรหาไปลองของด้วย เพราะไม่ว่า คน สัตว์ วิญญาณ การเคารพกัน ไม่ก่อกวนกันเป็นเรื่องที่ควรทำโดยปกติ ถ้ามีใครเจอผีโดยบังเอิญ แล้วมีความคิดเดียวกัน แล้วได้ตัดสินใจก่อนจะกลัว พูดคุยกับผีเพื่อตอบสิ่งที่โลกสงสัย ก็มาเล่าให้มนุษย์ที่รู้แค่สิ่งที่เห็น ได้ยิน สัมผัสได้ ได้ฟังหน่อยนะ ถ้าวันนึงผมเจอผี ก็ขอให้เรามีสติพอที่จะได้ไขข้อสงสัย ได้มีโอกาสสปอยสิ่งที่เราต้องเจอและเป็นในสักวัน ผีตนใดที่จะมาเจอกันในวันนั้น ใจดีกับผมหน่อยแล้วกันนะ ผมก็แค่คนขี้สงสัยคนนึงที่อยากรู้ว่า คุณมีจริงใช่มั้ย ในชีวิตหลังความตายของเรา
เรากลัวผีกันทำไม?
พูดถึงความกลัว ส่วนใหญ่มีเหตุผลนะ ต่อให้เป็นอะไรแปลกๆอย่างกลัวเงาะ กลัวผัก มันก็มีเหตุผลของมัน
อย่างผม เป็นคนกลัวแมลงเกือบทุกชนิดที่ใหญ่กว่าแมลงวัน หรือแม้แต่แมลงวันถ้ามันตัวใหญ่มากๆก็ไม่ค่อยอยากจะอยู่ใกล้หรือให้เกาะซักเท่าไหร่ มันเลยลามไปถึงพวงแมง อย่างแมงมุม ตะขาบใดๆด้วย คือง่ายๆ ถ้ามีขามากกว่า 4 ขาขึ้นไป ขอบายดีกว่า มีแค่ยุง แมลงหวี่ แมลงวัน พอไหว (คือถ้าจะกลัวขนาดนั้นคงใช้ชีวิตลำบากเกินไปหน่อย) ถึงกระนั้นผมก็ยังเข้าใจว่าทำไมผมถึงกลัว เช่นเพราะ
1 กลัวการโดนไต่ หรือ เกาะ ของพวกแมลงขาแข็ง มันให้ความรู้สึก จั๊กกระดึยย์ สะหยิวกิ้ว หรือออกไปทางสยองเลยด้วยซ้ำ โดยเฉพาะตอนโดนไต่
2 กลัวตอนมันบิน แต่ก็สืบเนื่องมาจากข้อแรกคือมันบินไม่ว่า แต่!! ไปไหน!! คือประเด็น เป้าหมายนายคืออะไร ผนัง หลังคา หรือหน้าเรา คือมันเดาไม่ได้ ไม่เหมือนนกที่พอเดาเป้าหมายออกว่าจะไปทางไหน ด้วยปีกอัจฉริยะของแมลงที่มันเดินหน้า หรือหยุดกลางอากาศได้อย่างอิสระ(เกิ๊น!!!) ทำให้ทิศทางมันไปได้หมด และที่สำคัญคือมันมาพร้อมเสียงที่มีความถี่ชวนกรี๊ดสุดๆ ไม่แปลกใจว่าทำไมตอนแมลงสาบเดิน คนกลัวแต่พอสู้ได้ แต่แมลงสาบบินคือบาย (ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า)
3 แมลงบางตัวมีพิษ เอางี้ดีกว่าแมลงส่วนใหญ่มีพิษ หรือมีสารอะไรบางอย่างที่ทำให้เราแสบๆคันๆ หรือปวด มากน้อยตามขนาด ต่อ แตน ไม่ต้องพูดถึง และแค่ตัวเดียวก็แย่แล้ว แต่แมลงพวกนี้หมูกว่าหมา หมาอย่างมากก็ 5 ตัว แต่แมลงมาทีเป็นร้อย
เห็นมะมันมีเหตุผลของมันที่เราจะกลัว
กลัวความสูง เพราะตกไปเราจะตาย
กลัวเงาะเพราะขนมันหยุกหยุยจับแล้วรู้สึกแย่
กลัวไก่เพราะเคยโดนจิก
กลัวลูกโป่งเพราะมันแตกแล้วเสียงดัง
แต่!!
เรากลัวผีกันทำไม
ทำไมสื่อต่างๆต้องทำให้ผีดูน่ากลัว
แล้วทำไมผีต้องน่ากลัวด้วย กับคนที่ทำให้ผีตนนั้นกลายเป็นผีเข้าใจนะ
แต่บางคน แค่จะไปนอนในโรงแรมที่กูเสียตังเองแท้ๆ
ทำไมต้องหลอกเค้า?
บางคนซื้อบ้านที่มีคนตาย เอ้าโดนหลอก หลอกฉันทำไมฉันซื้อ บ้างบอกนอนทับที่ เขยิบไปหน่อยไม่ได้หรือไร
มันชวนตั้งคำถามไปหมด?
หลายคนที่กลัวผีมากๆ ไม่เคยเจอผีแบบเป็นๆ ตัวๆ ตนๆ เลยซักครั้ง แค่รู้สึกว่าอยู่ในพื้นที่ ที่เค้าว่ากันว่าต้องใช่ ต้องมีแน่ๆ ก็กลัวไปก่อนแล้ว อาการเหมือนไม่พร้อมสู้ แต่กูพร้อมหนีตลอดเวลา
ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือแม้แต่คนเขียนก็ยังมีความรู้สึกนั้นเล็กน้อยเวลาที่อยู่ในพื้นที่มืดๆ เปลี่ยวๆ มีประวัติ ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำร้ายใคร ไม่เคยไปทำใครตาย ตบยุงบ้างเล็กน้อย เหยียบมดบ้างนิดหน่อย ไม่มีเหตุอันใดให้ผีมาทำร้ายเลย แล้วเรากลัวผีทำไม? มันคือสิ่งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีจริงหรือเปล่า โอกาสมีน้อยกว่ามนุษย์ต่างดาวหรือเปล่าก็ไม่รู้
จากการศึกษาเรื่องความกลัว และความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว ขอแทรกวิทยาศาสตร์เข้าไปเล็กน้อยเพื่อความดูดีย์หน่อยนะ
สมองของเรากลัวสิ่งที่ไม่รู้ที่สุด มันมีส่วนนึงของสมองที่ชื่อว่า อะมิกดาลา (Amygdala) ซึ่งมีมือขวาคือระบบประสาทซิมพาเทติก (Sympathetic nervous system)
อะมิกดาลา เป็นส่วนที่ดูแลเรื่องอารมณ์ความรู้สึก โดยเฉพาะ"ความกลัว" ทำให้เจ้าอะมิกดาลาไม่ค่อยชอบอะไรที่ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ เช่นที่มืดๆ อะไรแวบๆ เสียงที่หาที่มาไม่ได้ ระบุไม่ได้ว่ามันคือเสียงอะไร ทำให้เวลาอยู่ในที่เปลี่ยวชวนสยอง เจ้าอมิกดาลาจะสั่งเจ้าซิมพาเทติกทันทีว่า
อะมิกดาลา: ชั้นว่ามันมืดไปนะมองอะไรไม่ชัดเลย นั้นเสียงอะไรน่ะ เอ๊ะอะไรแวบๆเมื่อกี้ ไม่ดีและ ซิมพาเทติกจัดการให้เจ้ามนุษย์ตื่นตัวหน่อย
ซิมพาเทติก: ได้เลยหัวหน้า ใจสั่นซักหน่อย ขนลุกเตือนภัยต้องมา ตาเบิกกว้างหน่อย จะสู้หรือหนีดีพร้อม!!!
ผลคือจิตเราก็พร้อมวิ่งตลอดเวลาโดยไม่สนใจว่าจริงๆมันคืออะไรกันแน่ มาดีมาร้ายไม่รู้กลัวไว้ก่อนปลอดภัยกว่า
นั่นคือเหตุผลที่ผมทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน
ส่วนอยากเจอเพราะจะได้รู้ว่า เอออ!! ผีมีจริง เรื่องเล่า ใดๆเชื่อได้ ผีมีจริงโว้ยยยย!!
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบหวั่นใจถ้าต้องเจออยู่ไม่น้อย
มันทำให้ผมไม่สามารถสรุปได้เลยว่าถ้าเจอจริงๆแล้ว
กูจะกลัวหรือไม่กลัว กันแน่วะ?
และมันไม่มีทางตอบได้เลยเพราะยังไม่เคยเจอซักครั้ง
ผมเป็นคนไม่มีเซนเลย หรือจิตแข็งอย่างเขาว่ามาหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ แต่ไม่เคยเจอเลยจริงๆ เคยประสบบ้างในเคสที่เพื่อนโดนผีเข้า ตอนที่ไปพักบ้านพักที่จังหวัดนึง หรือ โดนผีเข้าเป็นแก๊งที่มหาลัยตอนเรียนการแสดง คนเเห็นโน้นเห็นนี้เต็มไปหมด เราก็ได้แค่งงซ้าย งงขวา แต่ก็ไม่ได้เห็นหรือรู้สึกอะไรกับเค้า ขนาดตอนบวช ตอนม.2 เณรน้อยแก๊งใหญ่เพราะบวชฤดูร้อน พากันลองของ เณรรุ่นใหญ่เลยพาไปลอง เคาะประตูเมรุแล้วนั่งสมาธิ ตรงเมรุ บรรยากาศน่ากลัวจัดๆ เณรบางรูปบอกสัมผัสได้มีคนจับไหล่ จับหัว แต่เราคือไม่เจอ ไม่รู้สึกใดๆ จนเณรรูปอื่นคือเข็ดไปเลย แต่เรายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็ใช้ชีวิตปกติ หรือเราเป็นมนุษย์ผีชังกันนะ
แต่ส่วนตัวก็ไม่ค่อยชอบการลองของเท่าไหร่นะเอาจริงๆ เราไม่รู้หรอกว่ามีไม่มีเพราะไม่เคยเจอ แต่ถ้ามีก็เจอกันดีๆ น่าจะดีกว่า
หลายครั้งที่อยากคุยกับผีด้วยซ้ำ ด้วยเรื่องเล่าที่เคยฟังมา
ผี ทำอะไรอย่างนั้นทำไม?
บ้างบอกการปรากฎตัวของพี่เพราะอยากได้ความช่วยเหลือ บางมาขอส่วนบุญ หรือกูอยู่ของกูเฉยๆมาเจอกูเอง (อันหลังผมว่าใช่นะส่วนตัว)
ผีแค้น ผีอาฆาต จะน่ากลัวอันนี้เข้าใจ แต่ไม่พาลสิ
นางตายไม่ดี โดนฆ่า มีห่วงใดๆ ถ้าเราเป็นคนทำจะเจอแบบน่ากลัวไม่แปลก แต่ที่เล่ามาบางคนไม่เกี่ยวเลย มาเที่ยว มาเยี่ยว มานอน โดนหลอก แล้วบอกขอส่วนบุญ ทำไมไม่มาดีๆ มาเกาะรถบ้าง มานอน มาตายโชว์บ้าง ทำเพื่อ!!!
แล้วเราก็บ้าจี้ทำบุญให้ ผีก็เลยได้ใจงัย ก็ไม่มีมาบอกดีๆและทีนี้ อันนี้ที่ฟังมาและสงสัยนะ ทำไมไม่มาดีๆ หรือฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะมันคือสภาพตอนฉันตาย ก็เลยมาแบบดีๆไม่ได้ จริงๆถ้ามองตาดีๆไม่สติแตกไปก่อนนี้อ้อนอยู่นะ งี้หรอ? เราก็ไม่รู้
เอาเข้าจริงๆเราเข้าใจปรากฎการณ์วิญญาณหรือผีน้อยมาก ทั้งๆที่มีคนเล่าเรื่องผีกันทุกวัน วันละหลายเรื่อง บางเรื่องน่ากลัวจนสงสัยว่าผีทำได้ขนาดนั้นเลยหรอ สิ่งที่ฟังมาบ่อยๆคือ มีคนตาย วิญญาณไม่ไปไหน ส่วนใหญ่มาจากการตายโดยอุบัติเหตุ โดนฆ่า หรือจบชีวิตตนเอง เขาว่าการตายแบบนี้คือการตายก่อนเวลา ก่อนอายุไข แล้ววิญญาณจะไม่สามารถไปที่ๆควรไปได้ ทำให้บางครั้งก็คิดว่า นอกจากการตายด้วยโรคหรือแก่ตายตามธรรมชาติแล้ว การตายแบบที่ว่ามาไม่ได้ถูกกำหนดไว้หรอ หรืออย่างไร อย่างอุบัตติเหตุคนตายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ นอกจากการจบชีวิตตนเองไม่มีใครอยากตายซักคน จะเอาเหตุการมาให้เค้าเสียชีวิตทำไมถ้าเวลานั้นยังไม่มาถึง แล้วสุดท้ายไปไหนก็ไม่ได้ การจบชีวิตตนเองเพราะอันนี้เป็นการตัดสินใจเองไม่มีเหตุการณ์ใดที่ทำให้ต้องเกิดอันนี้พอเข้าใจถ้ามันจะเป็นการตายก่อนถึงเวลา หรือเวลาที่ว่าคือการเสื่อมสลายอย่างเดียวหรอ แต่มันมีเหตุงัย เราเลยตาย แล้วที่ต้องอยู่ตรงนั้นไปไหนไม่ได้ บางครั้งต้องเห็นแกตัวเอาคนอื่นไปตายแทน อันนี้หนัก อย่างแรกคือเป็นการกระทำที่แย่มากๆ จะได้ไปจริงหรอ ถ้ามีวิญญาณอื่นมาแทนแล้วตัวเองไปได้ กฎของโลกวิญญาณน่าจะแปลกๆและ มันมีกฎนั้นไว้ทำไม แล้วติดอะไรถึงไปไม่ได้ ได้แล้วได้ยังงัย เห็นมั้ยว่าความสมเหตุสมผลมันแปลกๆ วิญญาณห่วงเตียงงี้ คือตายแล้วต้องนอนด้วยหรอ แล้วห้องฉันเช่ามา เสียตังแบ่งเตียงให้หน่อยไม่ได้เลยหรอ ทำไมต้องโมโหโทโส หวงบ้าน หวงที่ หวงทรัพย์สมบัติที่ตัวเองเอาไปใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำไปทำไม อันนี้ไม่รวม กระสือ กระหัง ปอบ เปรต หรือผีอะไรแปลกๆนะ ผีทำร้ายเราได้ยังงัย ทำให้เราซวยได้งัย แม้แต่รู้เลขให้หวยเราได้อย่างไร เป็นคำถามที่ผมตั้งคำถามมานานมาก มี ไม่มี เป็นคำถามรอง แต่ถ้ามี เราจะเป็นผีแบบนั้นมั้ย จนบางครั้งหรือหลายๆครั้งเราอยากคุยกับผีจริงๆ ผมว่าคนเจอผีโชคดีนะ อย่างน้อยสุดท้ายทุกคนต้องตาย แต่ถ้าเราเจอโลกหลังความตาย ในเวลาที่ยังไม่ตาย คุณว่ามันไม่ดีหรอ ถ้าเราคุยกับวิญญาณได้ มันเหมือนการสปอยหนังที่สุดท้ายเราก็ต้องลงไปเล่นเป็นตัวละครนั้น มันตอบคำถามที่นักวิทยาศาสตร์ถามมานาน คนสงสัยมานานให้เราได้รู้เลยนะ และมีคนพร้อมฟังจำนวนมาก ผมคนนึงเลย อ่อ ตายแล้วเป็นแบบนี้ๆๆนะ ไปไหนไม่ได้ ติดตรงนี้ตรงนั้น ไม่ได้อยากทำหรอกที่ให้ใครมาตายแทนแต่มันมีเหตุผลนู้นนี้นั้น ที่เจอแบบสภาพไม่ดี ไม่ได้อยากให้กลัวนะ แต่ชั้นตายแบบนี้งัย ที่ต้องตามเพราะสิ่งนี้สิ่งนั้นมันผูกกันอยู่ บุญที่ทำพอตายแล้วมันจะมาเป็นแบบนู้นแบบนี้ เอามาแลกอะไรใดๆได้ บาปมันเหมือนเราเป็นหนี้นะ มีก็ต้องใช้ แต่บุญที่มีไม่พิจ่ายงัย แถมยังมีเรื่องให้ต้องใช้อีก ขอหน่อยได้มั้ยหละ ก็บอกกกก
มาถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าถ้าเจอผีจริงๆแล้ว จะมีสติคุยกับเค้าดีๆ หรือเค้าจะคุยกับเราดีๆหรือเปล่าเพราะยังไม่เคยเจอ และก็ไม่สรรหาไปลองของด้วย เพราะไม่ว่า คน สัตว์ วิญญาณ การเคารพกัน ไม่ก่อกวนกันเป็นเรื่องที่ควรทำโดยปกติ ถ้ามีใครเจอผีโดยบังเอิญ แล้วมีความคิดเดียวกัน แล้วได้ตัดสินใจก่อนจะกลัว พูดคุยกับผีเพื่อตอบสิ่งที่โลกสงสัย ก็มาเล่าให้มนุษย์ที่รู้แค่สิ่งที่เห็น ได้ยิน สัมผัสได้ ได้ฟังหน่อยนะ ถ้าวันนึงผมเจอผี ก็ขอให้เรามีสติพอที่จะได้ไขข้อสงสัย ได้มีโอกาสสปอยสิ่งที่เราต้องเจอและเป็นในสักวัน ผีตนใดที่จะมาเจอกันในวันนั้น ใจดีกับผมหน่อยแล้วกันนะ ผมก็แค่คนขี้สงสัยคนนึงที่อยากรู้ว่า คุณมีจริงใช่มั้ย ในชีวิตหลังความตายของเรา