โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีอาคารเรียนไม้เก่าที่ถูกปิดทิ้งไว้นานหลายปี
ชาวบ้านเล่าว่า เมื่อก่อนเคยมีนักเรียนคนหนึ่งเสียชีวิตในห้องเรียนชั้นสอง แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
โรงเรียนจึงสั่งปิดอาคารหลังนั้น และห้ามนักเรียนเข้าไปโดยเด็ดขาด
หลายปีต่อมา ครูใหม่ชื่อครูแพรย้ายมาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้
คืนหนึ่งครูแพรต้องอยู่ตรวจข้อสอบจนดึก ขณะที่กำลังจะกลับบ้าน เธอได้ยินเสียงเด็กท่องสูตรคูณดังมาจากอาคารไม้เก่า
“สองหนึ่งสอง… สองสองสี่… สองสามหก…”
ครูแพรคิดว่าอาจมีเด็กแอบเข้ามาเล่น จึงหยิบไฟฉายเดินขึ้นบันไดไป
เสียงท่องสูตรคูณดังมาจากห้องเรียนชั้นสอง ห้องสุดท้าย
เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอพบเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหน้าสุด
เด็กชายสวมชุดนักเรียนเก่า ๆ ก้มหน้าทำการบ้านอยู่
ครูแพรถาม
“หนูชื่ออะไร? มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
เด็กชายไม่ตอบ
ครูแพรเดินเข้าไปใกล้และแตะไหล่เขาเบา ๆ
“ดึกแล้ว กลับบ้านได้แล้วนะ”
เด็กชายค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาดำสนิท และมีรอยเลือดไหลลงมาจากหน้าผาก
ครูแพรกรีดร้องและวิ่งออกจากห้องทันที
เธอวิ่งลงบันไดจนถึงห้องพักครู ก่อนจะพบภารโรงกำลังนั่งอยู่
“ลุงคะ! มีเด็กอยู่บนอาคารเก่า!”
ภารโรงหน้าซีดทันที
“ครูเห็นเด็กคนไหน?”
“เด็กผู้ชายค่ะ นั่งอยู่ในห้องสุดท้าย”
ภารโรงนิ่งไปนาน ก่อนจะพูดว่า
“ครูครับ… ห้องนั้นไม่มีใครเข้าไปได้ตั้งแต่ปี 2542 แล้ว”
ครูแพรถามด้วยความตกใจ
“ทำไมคะ?”
ภารโรงหยิบรูปถ่ายเก่า ๆ จากลิ้นชักมาให้ดู
ในรูปเป็นภาพนักเรียนทั้งห้องยืนเรียงกันหน้ากระดาน
เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่แถวหน้า สวมชุดนักเรียนเหมือนกับเด็กที่ครูแพรเพิ่งเห็น
ใต้รูปมีข้อความเขียนไว้ว่า
นักเรียนชั้น ป.4/2 ปีการศึกษา 2542
ภารโรงชี้ไปที่เด็กชายในรูป
“คนนี้แหละครับ… เขาเสียชีวิตในห้องเรียนนั้น”
ครูแพรรีบกลับบ้านและไม่กล้าเข้าอาคารเก่าอีกเลย
แต่คืนต่อมา ขณะที่เธอกำลังนอนหลับ โทรศัพท์กลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์โรงเรียน
เป็นรูปถ่ายห้องเรียนเก่าที่ถูกส่งมาจากบัญชีที่ไม่มีชื่อ
ในภาพมีโต๊ะเรียนเรียงอยู่เต็มห้อง
และมีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวหน้า
ใต้ภาพมีข้อความว่า
“ครูครับ พรุ่งนี้ผมขอส่งการบ้านได้ไหมครับ?”
ครูแพรรีบปิดโทรศัพท์
แต่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความส่วนตัว
“ครูครับ…”
“ทำไมครูไม่มาตรวจการบ้านผมเลย?”
เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองไปที่ปลายเตียง
เด็กชายคนเดิมกำลังนั่งก้มหน้าทำการบ้านอยู่
และบนสมุดของเขาเขียนว่า
การบ้านวิชาภาษาไทย : เขียนชื่อครูที่เสียชีวิตวันนี้
ห้องเรียนที่ไม่มีนักเรียน
ชาวบ้านเล่าว่า เมื่อก่อนเคยมีนักเรียนคนหนึ่งเสียชีวิตในห้องเรียนชั้นสอง แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
โรงเรียนจึงสั่งปิดอาคารหลังนั้น และห้ามนักเรียนเข้าไปโดยเด็ดขาด
หลายปีต่อมา ครูใหม่ชื่อครูแพรย้ายมาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้
คืนหนึ่งครูแพรต้องอยู่ตรวจข้อสอบจนดึก ขณะที่กำลังจะกลับบ้าน เธอได้ยินเสียงเด็กท่องสูตรคูณดังมาจากอาคารไม้เก่า
“สองหนึ่งสอง… สองสองสี่… สองสามหก…”
ครูแพรคิดว่าอาจมีเด็กแอบเข้ามาเล่น จึงหยิบไฟฉายเดินขึ้นบันไดไป
เสียงท่องสูตรคูณดังมาจากห้องเรียนชั้นสอง ห้องสุดท้าย
เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอพบเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหน้าสุด
เด็กชายสวมชุดนักเรียนเก่า ๆ ก้มหน้าทำการบ้านอยู่
ครูแพรถาม
“หนูชื่ออะไร? มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
เด็กชายไม่ตอบ
ครูแพรเดินเข้าไปใกล้และแตะไหล่เขาเบา ๆ
“ดึกแล้ว กลับบ้านได้แล้วนะ”
เด็กชายค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาดำสนิท และมีรอยเลือดไหลลงมาจากหน้าผาก
ครูแพรกรีดร้องและวิ่งออกจากห้องทันที
เธอวิ่งลงบันไดจนถึงห้องพักครู ก่อนจะพบภารโรงกำลังนั่งอยู่
“ลุงคะ! มีเด็กอยู่บนอาคารเก่า!”
ภารโรงหน้าซีดทันที
“ครูเห็นเด็กคนไหน?”
“เด็กผู้ชายค่ะ นั่งอยู่ในห้องสุดท้าย”
ภารโรงนิ่งไปนาน ก่อนจะพูดว่า
“ครูครับ… ห้องนั้นไม่มีใครเข้าไปได้ตั้งแต่ปี 2542 แล้ว”
ครูแพรถามด้วยความตกใจ
“ทำไมคะ?”
ภารโรงหยิบรูปถ่ายเก่า ๆ จากลิ้นชักมาให้ดู
ในรูปเป็นภาพนักเรียนทั้งห้องยืนเรียงกันหน้ากระดาน
เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่แถวหน้า สวมชุดนักเรียนเหมือนกับเด็กที่ครูแพรเพิ่งเห็น
ใต้รูปมีข้อความเขียนไว้ว่า
นักเรียนชั้น ป.4/2 ปีการศึกษา 2542
ภารโรงชี้ไปที่เด็กชายในรูป
“คนนี้แหละครับ… เขาเสียชีวิตในห้องเรียนนั้น”
ครูแพรรีบกลับบ้านและไม่กล้าเข้าอาคารเก่าอีกเลย
แต่คืนต่อมา ขณะที่เธอกำลังนอนหลับ โทรศัพท์กลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์โรงเรียน
เป็นรูปถ่ายห้องเรียนเก่าที่ถูกส่งมาจากบัญชีที่ไม่มีชื่อ
ในภาพมีโต๊ะเรียนเรียงอยู่เต็มห้อง
และมีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวหน้า
ใต้ภาพมีข้อความว่า
“ครูครับ พรุ่งนี้ผมขอส่งการบ้านได้ไหมครับ?”
ครูแพรรีบปิดโทรศัพท์
แต่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นข้อความส่วนตัว
“ครูครับ…”
“ทำไมครูไม่มาตรวจการบ้านผมเลย?”
เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองไปที่ปลายเตียง
เด็กชายคนเดิมกำลังนั่งก้มหน้าทำการบ้านอยู่
และบนสมุดของเขาเขียนว่า
การบ้านวิชาภาษาไทย : เขียนชื่อครูที่เสียชีวิตวันนี้