ลุงสมเป็นคนกรีดยางที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางภาคใต้ ทุกคืนแกจะออกไปกรีดยางตั้งแต่ประมาณตีสอง เพราะต้องรีบเก็บน้ำยางก่อนฟ้าสาง
คืนหนึ่ง ขณะที่ลุงสมกำลังกรีดยางอยู่ในสวน แกได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อจากด้านหลัง
“พี่สม…”
แกหันไปมอง แต่ไม่เห็นใคร
ลุงสมคิดว่าคงเป็นเสียงคนงานสวนข้าง ๆ จึงก้มหน้ากรีดยางต่อ
ไม่นานเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีก
“พี่สม… มาหาหน่อย”
ครั้งนี้เสียงดังมาจากแนวต้นยางด้านในสุดของสวน
ลุงสมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เพราะเสียงนั้นเหมือนเสียงของภรรยาที่บ้านมาก
แกจึงตะโกนถามกลับไป
“ใครน่ะ?”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังแว่วมาจากความมืด
ลุงสมตัดสินใจเก็บมีดกรีดยางแล้วเดินกลับบ้าน
แต่ระหว่างทาง แกเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นยาง สวมเสื้อแขนยาวสีขาวและนุ่งผ้าถุง
เธอยืนหันหลังให้
“เมียพี่เหรอ?” ลุงสมถาม
ผู้หญิงคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ามา
เป็นภรรยาของแกจริง ๆ
“พี่กลับบ้านกันเถอะ”
ลุงสมรู้สึกโล่งใจ จึงเดินเข้าไปหา แต่พอเข้าใกล้กลับได้กลิ่นเหม็นสาบรุนแรงเหมือนซากสัตว์
แกหยุดเดิน
“แล้วมาทำอะไรที่สวนล่ะ?”
ภรรยาของแกไม่ตอบ เพียงแต่ยกมือขึ้นชี้ไปด้านหลัง
“พี่… ดูนั่นสิ”
ลุงสมหันไปตามมือที่ชี้
ตรงพื้นดินมีร่างผู้หญิงคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ ใส่เสื้อสีเดียวกับภรรยาของแก
เขารีบหันกลับมา แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้หายไปแล้ว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋า
เป็นลูกสาวโทรมา
“พ่ออยู่ไหน?”
“อยู่สวน ทำไมลูก?”
“แม่ถามหาพ่อใหญ่เลย แม่บอกว่าพ่อยังไม่กลับบ้าน”
ลุงสมขมวดคิ้ว
“อ้าว แล้วแม่อยู่ไหน?”
ลูกสาวตอบกลับมาเสียงสั่น
“แม่อยู่โรงพยาบาลค่ะพ่อ… แม่เข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน”
ลุงสมรู้สึกเหมือนเลือดในตัวเย็นเฉียบ
“แม่เป็นอะไร?”
“แม่ตกบันไดค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย”
โทรศัพท์หลุดจากมือ
เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองแนวต้นยางอีกครั้ง
คราวนี้มีผู้หญิงยืนอยู่เต็มไปหมด
ทุกคนสวมเสื้อสีขาว ผมยาวปิดหน้า และกำลังหันมามองเขาพร้อมกัน
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“พี่สม…”
“คราวนี้… มากับหนูนะ”
เช้าวันต่อมา ชาวบ้านพบลุงสมหมดสติอยู่กลางสวนยาง
มือข้างหนึ่งกำมีดกรีดยางแน่น ส่วนอีกมือกำเส้นผมยาวสีดำไว้เต็มกำมือ
หลังจากนั้นลุงสมไม่เคยกลับไปกรีดยางตอนกลางคืนอีกเลย
แต่ทุกคืนตอนตีสอง ภรรยาของแกมักได้ยินเสียงคนเดินวนอยู่รอบบ้าน
พร้อมเสียงผู้ชายกระซิบเบา ๆ ว่า
“อย่าเปิดประตูนะ… มันยังตามมาอยู่”
เสียงเรียกจากสวนยาง
คืนหนึ่ง ขณะที่ลุงสมกำลังกรีดยางอยู่ในสวน แกได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อจากด้านหลัง
“พี่สม…”
แกหันไปมอง แต่ไม่เห็นใคร
ลุงสมคิดว่าคงเป็นเสียงคนงานสวนข้าง ๆ จึงก้มหน้ากรีดยางต่อ
ไม่นานเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีก
“พี่สม… มาหาหน่อย”
ครั้งนี้เสียงดังมาจากแนวต้นยางด้านในสุดของสวน
ลุงสมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เพราะเสียงนั้นเหมือนเสียงของภรรยาที่บ้านมาก
แกจึงตะโกนถามกลับไป
“ใครน่ะ?”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังแว่วมาจากความมืด
ลุงสมตัดสินใจเก็บมีดกรีดยางแล้วเดินกลับบ้าน
แต่ระหว่างทาง แกเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นยาง สวมเสื้อแขนยาวสีขาวและนุ่งผ้าถุง
เธอยืนหันหลังให้
“เมียพี่เหรอ?” ลุงสมถาม
ผู้หญิงคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ามา
เป็นภรรยาของแกจริง ๆ
“พี่กลับบ้านกันเถอะ”
ลุงสมรู้สึกโล่งใจ จึงเดินเข้าไปหา แต่พอเข้าใกล้กลับได้กลิ่นเหม็นสาบรุนแรงเหมือนซากสัตว์
แกหยุดเดิน
“แล้วมาทำอะไรที่สวนล่ะ?”
ภรรยาของแกไม่ตอบ เพียงแต่ยกมือขึ้นชี้ไปด้านหลัง
“พี่… ดูนั่นสิ”
ลุงสมหันไปตามมือที่ชี้
ตรงพื้นดินมีร่างผู้หญิงคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ ใส่เสื้อสีเดียวกับภรรยาของแก
เขารีบหันกลับมา แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้หายไปแล้ว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋า
เป็นลูกสาวโทรมา
“พ่ออยู่ไหน?”
“อยู่สวน ทำไมลูก?”
“แม่ถามหาพ่อใหญ่เลย แม่บอกว่าพ่อยังไม่กลับบ้าน”
ลุงสมขมวดคิ้ว
“อ้าว แล้วแม่อยู่ไหน?”
ลูกสาวตอบกลับมาเสียงสั่น
“แม่อยู่โรงพยาบาลค่ะพ่อ… แม่เข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน”
ลุงสมรู้สึกเหมือนเลือดในตัวเย็นเฉียบ
“แม่เป็นอะไร?”
“แม่ตกบันไดค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย”
โทรศัพท์หลุดจากมือ
เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองแนวต้นยางอีกครั้ง
คราวนี้มีผู้หญิงยืนอยู่เต็มไปหมด
ทุกคนสวมเสื้อสีขาว ผมยาวปิดหน้า และกำลังหันมามองเขาพร้อมกัน
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“พี่สม…”
“คราวนี้… มากับหนูนะ”
เช้าวันต่อมา ชาวบ้านพบลุงสมหมดสติอยู่กลางสวนยาง
มือข้างหนึ่งกำมีดกรีดยางแน่น ส่วนอีกมือกำเส้นผมยาวสีดำไว้เต็มกำมือ
หลังจากนั้นลุงสมไม่เคยกลับไปกรีดยางตอนกลางคืนอีกเลย
แต่ทุกคืนตอนตีสอง ภรรยาของแกมักได้ยินเสียงคนเดินวนอยู่รอบบ้าน
พร้อมเสียงผู้ชายกระซิบเบา ๆ ว่า
“อย่าเปิดประตูนะ… มันยังตามมาอยู่”