อยากรู้ครับว่า เพื่อนๆ คนทำงานทั่วไปเคยมีโมเม้นนี้กันไหมครับ เวลาเราทำอะไรมาสักระยะ รู้สึกว่าเราควรจะชำนาญ ควรจะทำมันออกมาได้ดีแล้วสิ แต่ก็เหมือนจะยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
ผมเคยได้ยินปรัชญาของญี่ปุ่นอย่าง ไคเซ็น ครับ ที่บอกว่าเราควรเห็นคุณค่าของการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ในแต่ละวัน แต่ทุกครั้งเลย ผมกลับแย้งในใจตลอดการอ่าน 55
ผมไม่ได้ไม่เห็นด้วยกับปรัชญานะครับ แค่คุยกับตัวเอง การพัฒนาเล็กน้อยมากๆ ในแต่ละวันที่เราเห็นแค่คนเดียวเนี่ย มันดีจริงๆ แล้วใช่ไหมนะ? , แล้วต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน กว่ามันจะรวมกันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คนรอบข้างเห็นได้ชัด?
กระทู้นี้เริ่มมาจากคำถามที่ผมสงสัยครับว่า ทำไมผมทำงานมาสักระยะแล้ว แต่เหมือนผลงาน (ในมุมมองของผมเอง) ยังดู 3 วันดี 4 วันร้ายอยู่เลย เพราะตัวผมอาจจะไม่ได้สร้างกรอบวัดผลในแต่ละวันด้วยกระมัง เลยไม่รู้ว่า เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแค่ไกนแล้ว
ผมเลยอยากชวนเพื่อนๆ คุยครับว่า ในมุมมองของเพื่อนๆ คนทำงาน มองว่า คำว่า ‘ดีพอ’ ในการทำงาน มันหน้าตาเป็นยังไงกันบ้างครับ
แบบไหนที่ทำให้เรารู้ว่าทำงาน ‘ดีพอ’ แล้วบ้าง?
ผมเคยได้ยินปรัชญาของญี่ปุ่นอย่าง ไคเซ็น ครับ ที่บอกว่าเราควรเห็นคุณค่าของการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ในแต่ละวัน แต่ทุกครั้งเลย ผมกลับแย้งในใจตลอดการอ่าน 55
ผมไม่ได้ไม่เห็นด้วยกับปรัชญานะครับ แค่คุยกับตัวเอง การพัฒนาเล็กน้อยมากๆ ในแต่ละวันที่เราเห็นแค่คนเดียวเนี่ย มันดีจริงๆ แล้วใช่ไหมนะ? , แล้วต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน กว่ามันจะรวมกันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คนรอบข้างเห็นได้ชัด?
กระทู้นี้เริ่มมาจากคำถามที่ผมสงสัยครับว่า ทำไมผมทำงานมาสักระยะแล้ว แต่เหมือนผลงาน (ในมุมมองของผมเอง) ยังดู 3 วันดี 4 วันร้ายอยู่เลย เพราะตัวผมอาจจะไม่ได้สร้างกรอบวัดผลในแต่ละวันด้วยกระมัง เลยไม่รู้ว่า เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแค่ไกนแล้ว
ผมเลยอยากชวนเพื่อนๆ คุยครับว่า ในมุมมองของเพื่อนๆ คนทำงาน มองว่า คำว่า ‘ดีพอ’ ในการทำงาน มันหน้าตาเป็นยังไงกันบ้างครับ