“ผู้ชายในห้องปิด” — ตอนที่ 2  ถึงฉัน ในวันที่ไม่มีใครถาม

.................อีเมลที่ถูกล็อกไว้ในห้องนั้นถูกเปิดออกแล้ว
ข้อความแรกที่ปรากฏคือ

“ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้   แสดงว่าวันนี้คงมีใครสักคนถามถึงผมแล้ว”

มันไม่ใช่จดหมายลา
ไม่ใช่คำสารภาพ
และไม่ได้ถูกเขียนถึงใคร
ผู้ส่งและผู้รับเป็นคนคนเดียวกัน

" เขาเขียนถึงตัวเอง "

วันนั้นทั้งวันมีคนถามเขามากมาย
“ครูครับ ส่งงานวันไหน”
“ครูครับ วันนี้เรียนอะไร”
“ครูครับ คะแนนผมหายไปไหน”
แต่กลับไม่มีใครถามคำถามง่าย ๆ คำถามหนึ่ง

“วันนี้เหนื่อยไหม”

เขาจึงถามตัวเอง
และตอบตัวเองตรง ๆ ว่า
“เหนื่อยสิ”

ในอีเมลฉบับนั้น มีเรื่องธรรมดาของผู้ชายคนหนึ่ง
เรื่องเด็ก ๆ ที่โรงเรียน
การเดินกลับบ้านคนเดียว
หมาที่นั่งรออยู่หน้าประตู
เพลงที่เปิดฟังซ้ำ ๆ
คนในครอบครัวที่เขารัก แต่บางครั้งกลับพูดคำว่ารักไม่เป็น
และชีวิตคู่ที่บางคืน...
คนสองคนนอนห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร
แต่กลับรู้สึกเหมือนมีระยะทางไกลมากอยู่ตรงกลาง
เขาไม่ได้เขียนเหมือนคนที่ไม่มีความสุข
ตรงกันข้าม...
เขายังหัวเราะ
ยังรักนักเรียน
ยังรักครอบครัว
ยังรักลูก
ยังคุยกับหมา
และยังบอกตัวเองว่า

-----------   “พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่” ------------

บางทีความเหงาอาจไม่ได้หมายความว่า
ชีวิตของคนคนหนึ่งไม่มีความสุข
คนคนหนึ่งอาจหัวเราะอย่างมีความสุขจริง ๆ
-----------และในเวลาเดียวกัน
ก็เหงาอย่างจริงที่สุดได้เหมือนกัน

ผมกำลังจะปิดอีเมลฉบับนั้น
จนกระทั่งเห็นข้อความเล็ก ๆ
ที่ด้านล่างของหน้าจอ
มีอีเมลที่เข้ารหัสอีก 47 ฉบับ
ทั้งหมดส่งจากเขา
ถึงเขา
และไม่มีแม้แต่ฉบับเดียว...
ที่เคยมีผู้รับคนอื่น

— Yia-Xiu

===================================
ผู้ชายในห้องปิด — ตอนที่ 2 ถึงฉัน ในวันที่ไม่มีใครถาม
อ่านเรื่องเต็มได้ที่เพจ เรื่องที่ไม่เคยเล่า