“ผู้ชายในห้องปิด” — ห้องที่ไม่มีใครเปิด

ห้องที่ไม่มีใครเปิด
ห้องหนึ่งถูกปิดทิ้งไว้นานหลายปี
จนฝุ่น สนิม และเวลาแทบทำให้ประตูลืมไปแล้วว่า หน้าที่ของมันคือการเปิดออก
เมื่อประตูบานนั้นถูกเปิดอีกครั้ง
ข้างในกลับดูราวกับเจ้าของห้องเพิ่งออกไปไม่นาน

เตียงที่ยังไม่ได้เก็บ
แก้วน้ำ
หนังสือ
หูฟังที่สายพันกัน
แฟ้มแผนการสอนและงานของนักเรียน

ทำให้รู้ว่าเจ้าของห้องเคยเป็น ครูคนหนึ่ง

ในรูปถ่าย เขายืนอยู่ท่ามกลางนักเรียน
ยิ้มกว้างกว่าทุกคน
ดูเป็นผู้ชายที่มีความสุขเสียจนไม่มีใครคิดว่า
เขาจะมีอีกด้านหนึ่งที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
ใต้โต๊ะมีลูกบอลเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยฟัน
ข้างกันมีชามสเตนเลส
และบนผนังมีรูปสุนัขสามใบ
ด้านหลังรูปสุดท้าย มีลายมือเขียนไว้เพียงว่า

“แก่ไปด้วยกันนะ”

แต่สิ่งที่ทำให้ห้องนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
คือโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่วางอยู่ตรงมุมห้อง
ในนั้นมีอีเมลอยู่หนึ่งฉบับ
ผู้ส่งและผู้รับ...เป็นคนคนเดียวกัน
วันที่ส่งตรงกับวันที่ถูกวงเอาไว้บนปฏิทิน
และหัวข้อของอีเมลมีเพียงคำว่า

“ถึงฉัน ในวันที่ไม่มีใครถาม”

อีเมลถูกล็อกด้วยรหัสผ่าน
พร้อมคำใบ้สั้น ๆ ว่า

“ชื่อของคนที่ฟังผมทุกคืน โดยไม่เคยถามว่าทำไม”

เมื่อรหัสผ่านถูกพิมพ์ลงไป
อีเมลก็เปิดออก
และบรรทัดแรกเขียนไว้ว่า...

“ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้
แสดงว่าวันนี้คงมีใครสักคนถามถึงผมแล้ว”

บางที เราอาจรู้จักใครบางคนมานาน
รู้ว่าเขาทำงานอะไร ชอบอะไร หัวเราะแบบไหน
แต่ไม่เคยรู้เลยว่า

เมื่อประตูห้องของเขาปิดลง...เขาใช้ชีวิตอยู่กับอะไร
ผู้ชายในห้องปิด

ตอนที่ 1 — ห้องที่ไม่มีใครเปิด
เรื่องเต็มอ่านได้ที่เพจ เรื่องที่ไม่เคยเล่า
— Yia-Xiu