หรือ เพราะเราเป็น GenZหรือป่าว เราเลยไม่สนุกกับมันแล้ว

เรา อยากมาขอคำปรึกษาจากทุกคน เราชื่อ ตง อายุ18-19เรา เป็นนักศึกษาปี1 เราทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย งานที่เราทำนั้นเป็นเด็กเสิร์ฟ  เราทำงานกะดึกเลิกเที่ยงคืน เรามีความสุขกับมันมาก แต่ที่เรามาทำเพราะทางบ้านไม่มีเงินส่งมากนัก  ตอนแรกๆ เรารักงานนี้มาก เราชอบการพูดคุย เราชอบเล่น เราชอบหัวเราะ เราแทบไม่ทีเรื่องเครียดเลย จนกระทั่ง ผจก.เก่า ได้ด่าเรา แบบไม่ไว้น้ำใจเรา ตอนนั้นเราทำงานได้ 3-4 เดือนแล้ว เราเลยเริ่มรู้สึกเฟล ไม่อยากมาทำงาน ทำไปวันๆ แต่พอ ผจก.ใหม่ได้เข้ามา เราก็แฮปปี้ในเดือนแรก แต่พอเริ่มเดือนที่ 2 เราก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เริ่มที่จะเหนื่อยจากงานที่ทำ ไม่รู้ว่าแรงกดดัน มันทำให้ไม่สนุกหรือเราคิดมากไปเอง รอยยิ้มของเราที่มีต่อการทำงาน มันเริ่มหายไป พอมาปัจจุบันเรากลับรู้สึกไม่ชอบมันแล้ว เราเข้าใจคำว่าใส่หน้ากาก เพื่อความสบายใจแล้ว เราเคยชอบหน้าที่นี้ งานนี้มาก  ตอนแรกเราตัดสินใจจะลาออก พอการที่ระบบมันเปลี่ยนใหม่เรา กับคิดมามันจะดีขึ้น แต่มันกับทำให้เรา รู้สึกโดดเดี่ยวมาดกว่าเดิม รู้สึกแปลกแยก รู้สึกไม่ได้เป็นที่รักอีกแล้ว เราไม่ได้จะว่าร้ายใครในที่ทำงาน เพราะทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีแล้ว แต่เราคิดว่าตัวเราอาจจะแค่คิดมากไปเองหรือป่าว เรากับต้องยิ้มแย้มให้ลูกค้า แต่ภายในเราแทบไม่เหลือความสดใสเหมือนเดิมแล้ว หรือเพราะเรา เป็น เจนZ  หรือเพราะเราไม่อดทน  เราอยากร้องไห้ แต่เรากลับไม่รู้จะร้องไห้ยังไง ทั้งเรื่องส่วนตัว ทั้งเรื่องพ่อแม่ที่ไม่มีเงินส่ง ทั้งเรื่องที่ทำงาน
เรา อยากจะถามทุกคนว่า เราควรทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี