
เรื่อง ภายหลังยี่สิบปี
(After Twenty Years)
ผู้เขียน: โอ. เฮนรี (O. Henry)
ประเทศ: สหรัฐอเมริกา ปีที่ตีพิมพ์: ค.ศ. 1906
ต้นฉบับ: วรรณกรรม Public Domain
แปลไทยโดย: เจ้าชายแห่งตัวอักษร
◆ 1 ◆
ตำรวจสายตรวจ
ก้าวไปตามถนนด้วยท่วงท่ามั่นคง
ความสง่างามนั้นฝังลึกอยู่ในตัว
ไม่ได้มีไว้เพื่ออวดเด่น
เพราะแทบไม่มีผู้ใดเฝ้ามอง
ใกล้สี่ทุ่มเข้าไปทุกที
ลมหนาวยังคงโหมกระหน่ำ
ปะปนกลิ่นฝนบางเบา
จนถนนเงียบเหงาไร้ผู้คน
ขณะออกตรวจตรา
เขาแตะลูกบิดร้านค้าเป็นระยะ
หมุนกระบองในมืออย่างชำนาญ
สายตาสอดส่องถนนอันเงียบสงบ
รูปร่างกำยำ ท่าทีมั่นใจ
ขับเขาให้เป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์โดยแท้
ย่านนี้ผู้คนเข้านอนแต่หัวค่ำ
นาน ๆ ครั้ง
จึงจะเห็นแสงไฟเล็ดลอดจากร้านขายซิการ์
หรือสถานที่ที่ยังเปิดข้ามคืน
ประตูส่วนใหญ่
ล้วนปิดเงียบนานแล้ว
เมื่อเดินถึงกึ่งกลางถนน
ตำรวจชะลอฝีเท้าลง
หน้าประตูร้านเครื่องมือเหล็กซึ่งมืดสนิท
มีชายคนหนึ่งยืนพิงอยู่
ซิการ์ยังไม่ถูกจุด ค้างอยู่ที่ริมฝีปาก
เมื่อเห็นตำรวจเดินเข้ามา
ชายคนนั้นก็รีบเอ่ย
“ไม่ต้องกังวลครับคุณตำรวจ”
น้ำเสียงของเขานุ่มนวลชวนให้วางใจ
“ผมแค่กำลังคอยเพื่อนคนหนึ่ง
เรานัดกันไว้ตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน
ฟังดูประหลาดไปหน่อย...ใช่มั้ยครับ
งั้นผมขอเล่าให้ฟัง
เผื่อคุณจะสบายใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ...
เมื่อก่อน
ตรงนี้เคยเป็นร้านอาหาร
ชื่อบิ๊กโจ แบรดี้”
“กระทั่งห้าปีก่อนนี่เอง” ตำรวจเสริม
“มันถูกรื้อไปแล้ว”
◆ 2 ◆
ชายหน้าประตูขีดไม้ขีด
ก่อนจะจุดซิการ์ในปากอย่างช้า ๆ
แสงจากเปลวไฟเผยใบหน้าซีดจาง
กรามเหลี่ยม ดวงตาเฉียบคม
และรอยแผลเป็นเล็กใต้คิ้วขวา
บนผ้าพันคอของเขา
มีเข็มกลัดเพชรเม็ดใหญ่
ส่องประกายเด่นชัด
“ยี่สิบปีก่อน ในคืนเดียวกันนี้” ชายผู้นั้นพูด
“ผมเคยมานั่งกินอาหารร้านบิ๊กโจ แบรดี้
กับจิมมี่ เวลส์
เพื่อนรักที่สุดของผม
และเป็นคนดีที่สุดในโลก
เราสองคนเติบโตมาแถบนิวยอร์ก
เคียงข้างกันและกันเสมือนพี่น้อง
ขณะนั้นผมอายุสิบแปด
จิมมี่ยี่สิบ
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผมตั้งใจจะออกเดินทางไปตะวันตก
เพื่อแสวงหาโชคลาภ
ผมพยายามชวนจิมมี่ไปจากนิวยอร์ก
แต่ไม่ว่ากี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ
ในสายตาเขา เมืองนี้คือบ้าน
เป็นโลกทั้งใบที่น่าอยู่ที่สุด...
ในคืนนั้น...พวกเราจึงให้คำมั่นว่า
อีกยี่สิบปีนับจากวันและเวลาเดียวกันนี้
ไม่ว่าวิถีชีวิตจะเปลี่ยนไปเพียงใด
หรืออยู่ห่างไกลสุดขอบฟ้าแค่ไหน
เราจะกลับมาพบ ณ ที่แห่งนี้อีกครั้ง
เราคะเนว่าในยี่สิบปีข้างหน้า
แต่ละคนจะหล่อหลอมชีวิตของตนจนเป็นรูปเป็นร่าง
และก้าวไปถึงความสำเร็จในแบบของตัวเอง
ไม่ว่าสุดท้ายจะเป็นเช่นไร...”
“ฟังดูน่าสนใจดี” ตำรวจกล่าว
“แต่มันก็นานเกินไปสำหรับการนัดหมาย ผมมองอย่างนั้น
ตั้งแต่คุณจากมา ไม่ได้ข่าวคราวเพื่อนบ้างเลยหรือ”
“ช่วงหนึ่งเรายังติดต่อกันทางจดหมายครับ” อีกฝ่ายตอบกลับ
“แต่พอผ่านไปหนึ่งหรือสองปี
พวกเราก็ขาดการติดต่อ
คุณก็รู้
ฝั่งตะวันตกกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ผมต้องตระเวนหลายแห่ง
แทบไม่มีเวลาได้หยุดพัก
แต่ผมรู้จิมมี่ต้องมา
ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
เพราะเขาเป็นคนซื่อสัตย์และซื่อตรงไม่แปรเปลี่ยน
จิมมี่ไม่มีวันลืมคำสัญญา
ผมเดินทางนับพันไมล์
เพื่อมายืนรอหน้าประตูนี่...ในค่ำคืนนี้
และมันก็คุ้มค่า
หากเขามา”
ชายที่ยืนคอยหยิบนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดู
ฝาปิดประดับเพชรเล็ก ๆ แวววาว
“อีกสามนาทีก็จะสี่ทุ่ม” เขากล่าว
“ตอนที่เราจากกันหน้าร้านอาหาร
เป็นเวลาสี่ทุ่มตรงพอดี”
“ดูเหมือนคุณจะไปได้ดีทางตะวันตกไม่น้อย” ตำรวจเอ่ย
“แน่นอนครับ!
ผมหวังให้จิมมี่พบความสำเร็จเพียงครึ่งหนึ่งของผมก็พอ
เขาเป็นคนดี
ขยันแบบค่อยเป็นค่อยไป
ส่วนผมสิ
ต้องเผชิญกับผู้คนเล่ห์เหลี่ยมมากมาย
กว่าจะสร้างฐานะขึ้นมาได้
ผู้คนในนิวยอร์ก
มักยึดติดกับสิ่งเดิม
ต้องเดินทางไปตะวันตกนั่นแหละ
ถึงจะลับตัวเองให้คมกริบเหมือนมีดโกน”
◆ 3 ◆
ตำรวจควงกระบองในมืออย่างชำนาญ
ก่อนจะก้าวถอยออกไปสองสามก้าว
“ผมคงต้องไปตรวจพื้นที่ต่อ
หวังว่าเพื่อนของคุณจะมา
แต่ถ้าเขาไม่รักษานัด
คุณจะเลิกรอหรือเปล่า”
“ไม่หรอกครับ!” อีกฝ่ายตอบ
“ผมจะให้เวลาอย่างน้อยอีกครึ่งชั่วโมง
ตราบใดที่จิมมี่ยังไม่ตาย
เขาต้องมาพบผมภายในเวลานั้น
ลาก่อนครับ คุณตำรวจ”
“ราตรีสวัสดิ์” ตำรวจกล่าว
ก่อนจะเดินตรวจตราต่อไปตามเส้นทางของตน
มือหนึ่งไล้แตะลูกบิดประตูไปเรื่อย ๆ
ฝนเริ่มโปรยปรายเป็นละอองเย็นเฉียบ
สายลมที่เคยพัดแผ่วเบา
ค่อย ๆ แรงขึ้นทีละน้อย
ย่านนั้นเหลือผู้คนเพียงหยิบมือ
ต่างเร่งฝีเท้าผ่านไปอย่างเงียบงัน
ปกเสื้อถูกดึงขึ้นป้องกันความหนาว
มือซุกลึกอยู่ในกระเป๋า
หน้าประตูร้านเครื่องมือเหล็ก
ชายผู้เดินทางไกลนับพันไมล์
เพื่อรักษาคำสัญญาจากวันวาน
ยังคงสูบซิการ์
และเฝ้าคอย
เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที
ชายร่างสูงในโค้ทยาว
ยกปกเสื้อขึ้นสูงปิดใบหู
รีบก้าวข้ามถนนจากฝั่งตรงข้าม
ตรงเข้ามาหา
“บ๊อบ... บ๊อบใช่ไหม?” เขาถามอย่างลังเล
ภายหลังยี่สิบปี (After Twenty Years) - เรื่องสั้นของ โอ. เฮนรี (O. Henry) [แปลไทย]
เรื่อง ภายหลังยี่สิบปี