เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมได้ยินมาจากรุ่นพี่ที่รู้จัก เล่าถึงเหตุการณ์สมัยที่พี่เขาเพิ่งจบมัธยมปลาย
วันนั้นพวกกลุ่มรุ่นพี่นัดกันไปกินเลี้ยงฉลองจบที่ร้านหมูกระทะของบ้านเพื่อนคนหนึ่ง เนื่องจากเพื่อนส่วนใหญ่อยู่ในแถบชานเมืองใกล้ๆ ร้านอยู่แล้ว จึงนัดกันเวลาประมาณสามทุ่ม แต่รุ่นพี่ของผมอาศัยอยู่ในตัวเมือง จึงต้องขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาตั้งแต่หกโมงเย็นเพื่อแวะรับเพื่อนอีกคนระหว่างทาง
หลังจากกินเลี้ยงกันจนดึกดื่น เพื่อนที่ซ้อนมาด้วยเมาจนกลับไม่ไหวและขอนอนค้างที่บ้านเพื่อนเจ้าของร้าน รุ่นพี่ผมจึงต้องขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านในตัวเมืองคนเดียวกลางดึก บรรยากาศสองข้างทางชานเมืองยามค่ำคืนทั้งมืด เงียบสงัด และมีลมเย็นๆ ปะทะหน้าตลอดทาง
ขี่ออกมาได้สักพัก เหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้น...
พี่เขาได้ยินเสียงพุ่มไม้และใบไม้ขยับข้างทางอย่างรุนแรง ทั้งๆ ที่ลมรอบตัวไม่ได้พัดแรงขนาดนั้น พอขี่ต่อไปอีกนิดก็สังเกตเห็น "ศาลพระภูมิเก่าๆ สภาพพังร่วงโรย" ตั้งอยู่ข้างทาง ซึ่งขามาพี่เขามั่นใจมากว่าไม่เคยเห็นศาลนี้มาก่อน แต่ด้วยความที่ดึกมากและอยากกลับไปนอนเร็วๆ จึงไม่ได้คิดอะไรมากและรีบบิดคันเร่งต่อ
แต่ยิ่งขี่ไป เสียงพุ่มไม้กลับถูกแทนที่ด้วย "เสียงคนกระซิบ" ดังแว่วอยู่ข้างหูตลอดเวลา แม้จะพยายามพนมมือในใจหรือตั้งสติไม่คิดอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ รถยนต์ที่เคยขี่สวนไปมาเริ่มหายไปจนเหลือเพียงรถของพี่เขาคันเดียวบนถนน และไม่ว่าจะขี่ไปนานแค่ไหน สภาพข้างทางกลับดูเหมือนวนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเสียที
จนกระทั่งเข็มน้ำมันมอเตอร์ไซค์เริ่มตกชี้เกือบหมดถัง พี่เขาเริ่มแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้แค่หลงทางธรรมดา จึงตัดสินใจจอดรถแล้วโทรหาเพื่อนเจ้าของพื้นที่ให้ช่วยออกมารับ
เมื่อเพื่อนรับสายและฟังรุ่นพี่เล่าว่าขี่หลงวนอยู่ที่ไหน เพื่อนกลับหยุดคิดไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากถามกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ ได้ไหว้ศาลพระภูมิรึเปล่า ” พี่ของผมหลังจากได้ยินก็จอดรถแล้วลงไปไหว้พร้อมสวดมนต์ หลังจากนั้นข้างๆที่เคยเงียบก็มีเสียงรถ แสงไฟมากขึ้น พี่ผมเลยรีบบิดกลับบ้าน หลังจากถึงบ้านพี่ผมก็ถามว่าทำไมอะไรยังไง แต่เพื่อนของพี่เขาก็ตอบติดตลกๆ จนทุกวันนี้ผมก็สงสัยว่าถ้าไม่ไหว้ พี่ผมจะเจออะไรอีกครับ
รุ่นพี่หลงทาง
วันนั้นพวกกลุ่มรุ่นพี่นัดกันไปกินเลี้ยงฉลองจบที่ร้านหมูกระทะของบ้านเพื่อนคนหนึ่ง เนื่องจากเพื่อนส่วนใหญ่อยู่ในแถบชานเมืองใกล้ๆ ร้านอยู่แล้ว จึงนัดกันเวลาประมาณสามทุ่ม แต่รุ่นพี่ของผมอาศัยอยู่ในตัวเมือง จึงต้องขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาตั้งแต่หกโมงเย็นเพื่อแวะรับเพื่อนอีกคนระหว่างทาง
หลังจากกินเลี้ยงกันจนดึกดื่น เพื่อนที่ซ้อนมาด้วยเมาจนกลับไม่ไหวและขอนอนค้างที่บ้านเพื่อนเจ้าของร้าน รุ่นพี่ผมจึงต้องขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านในตัวเมืองคนเดียวกลางดึก บรรยากาศสองข้างทางชานเมืองยามค่ำคืนทั้งมืด เงียบสงัด และมีลมเย็นๆ ปะทะหน้าตลอดทาง
ขี่ออกมาได้สักพัก เหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้น...
พี่เขาได้ยินเสียงพุ่มไม้และใบไม้ขยับข้างทางอย่างรุนแรง ทั้งๆ ที่ลมรอบตัวไม่ได้พัดแรงขนาดนั้น พอขี่ต่อไปอีกนิดก็สังเกตเห็น "ศาลพระภูมิเก่าๆ สภาพพังร่วงโรย" ตั้งอยู่ข้างทาง ซึ่งขามาพี่เขามั่นใจมากว่าไม่เคยเห็นศาลนี้มาก่อน แต่ด้วยความที่ดึกมากและอยากกลับไปนอนเร็วๆ จึงไม่ได้คิดอะไรมากและรีบบิดคันเร่งต่อ
แต่ยิ่งขี่ไป เสียงพุ่มไม้กลับถูกแทนที่ด้วย "เสียงคนกระซิบ" ดังแว่วอยู่ข้างหูตลอดเวลา แม้จะพยายามพนมมือในใจหรือตั้งสติไม่คิดอะไร แต่บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ รถยนต์ที่เคยขี่สวนไปมาเริ่มหายไปจนเหลือเพียงรถของพี่เขาคันเดียวบนถนน และไม่ว่าจะขี่ไปนานแค่ไหน สภาพข้างทางกลับดูเหมือนวนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเสียที
จนกระทั่งเข็มน้ำมันมอเตอร์ไซค์เริ่มตกชี้เกือบหมดถัง พี่เขาเริ่มแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้แค่หลงทางธรรมดา จึงตัดสินใจจอดรถแล้วโทรหาเพื่อนเจ้าของพื้นที่ให้ช่วยออกมารับ
เมื่อเพื่อนรับสายและฟังรุ่นพี่เล่าว่าขี่หลงวนอยู่ที่ไหน เพื่อนกลับหยุดคิดไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากถามกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ ได้ไหว้ศาลพระภูมิรึเปล่า ” พี่ของผมหลังจากได้ยินก็จอดรถแล้วลงไปไหว้พร้อมสวดมนต์ หลังจากนั้นข้างๆที่เคยเงียบก็มีเสียงรถ แสงไฟมากขึ้น พี่ผมเลยรีบบิดกลับบ้าน หลังจากถึงบ้านพี่ผมก็ถามว่าทำไมอะไรยังไง แต่เพื่อนของพี่เขาก็ตอบติดตลกๆ จนทุกวันนี้ผมก็สงสัยว่าถ้าไม่ไหว้ พี่ผมจะเจออะไรอีกครับ