เรามีลักษณะบางอย่างมาตั้งแต่เด็ก และโดนคนรอบตัวพูดว่า “แปลก” ค่อนข้างบ่อย แต่เราไม่รู้ว่ามันเป็นแค่บุคลิกของเรา หรือจริงๆ แล้วมีอะไรที่ควรไปประเมิน
อย่างหนึ่งคือบางครั้งเราจะทำอะไรไปก่อน แล้วค่อยนึกได้ทีหลังว่าสิ่งนั้นอาจทำให้คนอื่นกลัวหรืออันตราย เช่น ตอนเล่นน้ำกับญาติ มีของเล่นคล้ายสายอยู่ในน้ำ เราเอาไปคล้องคอน้องเฉยๆ ไม่ได้รัด ตอนนั้นไม่ได้คิดอยากทำร้ายเลย ความคิดคือประมาณ “เฮ้ย ดูสิ มันทำแบบนี้ได้ด้วย” แล้วอยากให้น้องดู แต่พอเห็นแววตาน้องถึงนึกขึ้นมาได้ว่า เดี๋ยวนะ สิ่งที่เราทำมันน่ากลัวและอันตรายนี่นา
เคยมีเหตุการณ์คล้ายกันกับพี่สาว เราเอากุญแจไปจ่อบริเวณคอ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายหรือขู่ แค่เกิดความคิดประมาณ “มันทำแบบนี้ได้ด้วย” แล้วทำไปก่อน พอเห็นสีหน้าพี่ถึงรู้ว่าสิ่งที่เราทำมันดูน่ากลัว
ตั้งแต่เด็กเรายังมีนิสัยเวลาเดินกับเด็กที่ตัวเล็กกว่า แทนที่จะจับมือ บางทีเราจะจับบริเวณคอเบาๆ แล้วหันให้เดินไปทางเดียวกัน เพราะรู้สึกว่าความสูงต่างกันและทำแบบนี้ง่ายกว่า เราไม่ได้บีบหรืออยากทำให้เจ็บ แต่บางครั้งสมองก็คิดตามมาว่า “เด็กตัวแค่นี้ ถ้าบีบแรงๆ คงได้รับบาดเจ็บง่ายมาก” แล้วเรากลับกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำ ทั้งที่ไม่ได้อยากทำเลย
เรายังมีความคิดรุนแรงแวบเข้ามาบ้าง เช่น เวลาเห็นมีดวางอยู่ตามร้านอาหาร สมองจะคิดว่า “จริงๆ แค่หยิบขึ้นมาก็สามารถทำร้ายคนข้างๆ ได้ง่ายมากเลย คนคงแตกตื่นกันหมด” แต่ขอย้ำว่าเรา ไม่เคยมีความอยากหรือเจตนาจะทำร้ายใคร ความคิดแบบนี้กลับทำให้เรากลัวว่า ถ้าวันหนึ่งเผลอทำขึ้นมาจะเป็นยังไง
นอกจากเรื่องพวกนี้ เรายังเป็นคนพูดตรงและบางครั้งไม่ค่อยเข้าใจกฎทางสังคมบางอย่างโดยอัตโนมัติ เช่น เคยใช้มีดกินอาหารต่อเพราะคิดแค่ว่ามันก็กินได้และขี้เกียจเปลี่ยนอุปกรณ์ จนเห็นผู้ใหญ่ตกใจถึงรู้ว่าสำหรับคนอื่นมันผิดปกติมาก คนรอบตัวเลยพูดมาตั้งแต่เด็กว่าเราชอบทำอะไรที่คนอื่นไม่ทำกัน
ส่วนเรื่องสุขภาพจิต เรารู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาเรื่องอารมณ์มาตั้งแต่ประมาณอายุ 11 ปี แต่ไม่เคยได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ เคยและยังมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองบางครั้งเวลารับมือกับอารมณ์ไม่ไหว โดยไม่ได้มีเจตนาฆ่าตัวตาย ทุกวันนี้บางครั้งรู้สึกเศร้าหรือจิตตกจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้นเหตุมาจากอะไร
เราเลยอยากถามคนที่มีประสบการณ์หรือมีความรู้ว่า ลักษณะโดยรวมแบบนี้ควรไปพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาเพื่อประเมินไหมคะ?
ที่จริงเรามีปัญหาหลายอย่างแต่ก็ไม่เคยอยากจะไปเล่าอะไรให้จิตแพทย์ฟังเลย เพราะเราไม่เชื่อว่าแค่การคุยๆกันมันจะช่วยอะไรได้ แล้วครอบครัวเราก็มองการไปพบจิตแพทย์ไม่ค่อยดีนัก ส่วนตัวก็รู้สึกว่าถ้าไม่ได้เป็นอะไรมากมายก็ไม่ต้องเข้าพบ
แต่ตอนเห็นสายตาน้องที่มองมา มันก็เริ่มทำให้รู้สึกว่าควรจะไปพบจิตแพทย์สักครั้ง
ไม่ได้ต้องการให้ช่วยวินิจฉัยจากกระทู้นะคะ แค่อยากรู้ว่ามีใครเคยมีประสบการณ์คล้ายกันไหม และถ้าไปประเมินควรเริ่มเล่าเรื่องไหนกับหมอก่อน
อยากถามว่าลักษณะแบบนี้ถือว่าแปลกหรือควรไปประเมินกับจิตแพทย์ไหมคะ?
อย่างหนึ่งคือบางครั้งเราจะทำอะไรไปก่อน แล้วค่อยนึกได้ทีหลังว่าสิ่งนั้นอาจทำให้คนอื่นกลัวหรืออันตราย เช่น ตอนเล่นน้ำกับญาติ มีของเล่นคล้ายสายอยู่ในน้ำ เราเอาไปคล้องคอน้องเฉยๆ ไม่ได้รัด ตอนนั้นไม่ได้คิดอยากทำร้ายเลย ความคิดคือประมาณ “เฮ้ย ดูสิ มันทำแบบนี้ได้ด้วย” แล้วอยากให้น้องดู แต่พอเห็นแววตาน้องถึงนึกขึ้นมาได้ว่า เดี๋ยวนะ สิ่งที่เราทำมันน่ากลัวและอันตรายนี่นา
เคยมีเหตุการณ์คล้ายกันกับพี่สาว เราเอากุญแจไปจ่อบริเวณคอ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายหรือขู่ แค่เกิดความคิดประมาณ “มันทำแบบนี้ได้ด้วย” แล้วทำไปก่อน พอเห็นสีหน้าพี่ถึงรู้ว่าสิ่งที่เราทำมันดูน่ากลัว
ตั้งแต่เด็กเรายังมีนิสัยเวลาเดินกับเด็กที่ตัวเล็กกว่า แทนที่จะจับมือ บางทีเราจะจับบริเวณคอเบาๆ แล้วหันให้เดินไปทางเดียวกัน เพราะรู้สึกว่าความสูงต่างกันและทำแบบนี้ง่ายกว่า เราไม่ได้บีบหรืออยากทำให้เจ็บ แต่บางครั้งสมองก็คิดตามมาว่า “เด็กตัวแค่นี้ ถ้าบีบแรงๆ คงได้รับบาดเจ็บง่ายมาก” แล้วเรากลับกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำ ทั้งที่ไม่ได้อยากทำเลย
เรายังมีความคิดรุนแรงแวบเข้ามาบ้าง เช่น เวลาเห็นมีดวางอยู่ตามร้านอาหาร สมองจะคิดว่า “จริงๆ แค่หยิบขึ้นมาก็สามารถทำร้ายคนข้างๆ ได้ง่ายมากเลย คนคงแตกตื่นกันหมด” แต่ขอย้ำว่าเรา ไม่เคยมีความอยากหรือเจตนาจะทำร้ายใคร ความคิดแบบนี้กลับทำให้เรากลัวว่า ถ้าวันหนึ่งเผลอทำขึ้นมาจะเป็นยังไง
นอกจากเรื่องพวกนี้ เรายังเป็นคนพูดตรงและบางครั้งไม่ค่อยเข้าใจกฎทางสังคมบางอย่างโดยอัตโนมัติ เช่น เคยใช้มีดกินอาหารต่อเพราะคิดแค่ว่ามันก็กินได้และขี้เกียจเปลี่ยนอุปกรณ์ จนเห็นผู้ใหญ่ตกใจถึงรู้ว่าสำหรับคนอื่นมันผิดปกติมาก คนรอบตัวเลยพูดมาตั้งแต่เด็กว่าเราชอบทำอะไรที่คนอื่นไม่ทำกัน
ส่วนเรื่องสุขภาพจิต เรารู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาเรื่องอารมณ์มาตั้งแต่ประมาณอายุ 11 ปี แต่ไม่เคยได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ เคยและยังมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองบางครั้งเวลารับมือกับอารมณ์ไม่ไหว โดยไม่ได้มีเจตนาฆ่าตัวตาย ทุกวันนี้บางครั้งรู้สึกเศร้าหรือจิตตกจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้นเหตุมาจากอะไร
เราเลยอยากถามคนที่มีประสบการณ์หรือมีความรู้ว่า ลักษณะโดยรวมแบบนี้ควรไปพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาเพื่อประเมินไหมคะ?
ที่จริงเรามีปัญหาหลายอย่างแต่ก็ไม่เคยอยากจะไปเล่าอะไรให้จิตแพทย์ฟังเลย เพราะเราไม่เชื่อว่าแค่การคุยๆกันมันจะช่วยอะไรได้ แล้วครอบครัวเราก็มองการไปพบจิตแพทย์ไม่ค่อยดีนัก ส่วนตัวก็รู้สึกว่าถ้าไม่ได้เป็นอะไรมากมายก็ไม่ต้องเข้าพบ
แต่ตอนเห็นสายตาน้องที่มองมา มันก็เริ่มทำให้รู้สึกว่าควรจะไปพบจิตแพทย์สักครั้ง
ไม่ได้ต้องการให้ช่วยวินิจฉัยจากกระทู้นะคะ แค่อยากรู้ว่ามีใครเคยมีประสบการณ์คล้ายกันไหม และถ้าไปประเมินควรเริ่มเล่าเรื่องไหนกับหมอก่อน