สวัสดีค่ะ หนูอยากมาขอความคิดเห็นว่าควรทำยังไงต่อดี เรื่องนี้เกี่ยวกับครอบครัวค่ะ คือเรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวของหนูพ่อกับแม่ได้แยกทางกันไปตั้งแต่หนูยังเด็ก น่าจะเป็นตอนที่หนูยังจำความไม่ได้ หนูอยู่กับตายายปู่ย่าจนขึ้นม.1ถึงได้ย้ายไปอยู่กับพ่อ ซึ่งพ่อได้แต่งงานใหม่และมีครอบครัวใหม่ตอนไหนหนูก็ไม่ทราบ และมีลูกกับแม่เลี้ยงด้วยกันสองคนเป็นผู้หญิงคู่อยู่ในวัยประถมคนนึง อนุบาลคนนึงค่ะ ตอนแรกก็อยู่กันแบบว่ามีความสุขดี จนกระทั่งหนูมีปัญหาที่ใหญ่จนต้องเคลียร์กับพ่อและแม่เลี้ยงเรื่องที่หนูอยู่บ้านไม่ค่อยพูดรึเปล่าก็ไม่แน่ใจค่ะ จำได้แค่ว่าตัวหนูน่าจะพูดกับแม่เลี้ยงไปประมาณว่า " หนูไม่ได้อยากคุยเล่นกับน้าแค่จะคุยถ้ามันจำเป็นจริงๆ " ตรงนี้ก็จบไปแล้วก็จะมีอีกปัญหาที่มาเรื่อยๆอย่างเช่น น้องคนที่อยู่วัยประถมเขาได้ทำเงินหายบ่อยช่วงนึง พ่อกับแม่เลี้ยงเขาก็ถามว่าหายได้ยังไงแต่น้องก็ตอบว่า ไม่ได้ให้เพื่อน ไม่รู้ จนแม่เลี้ยงเขาไปดูดวงแล้วแม่หมอดันบอกว่าเป็นเด็กอายุ 15 ที่เอาเงินไป ซึ่งตอนนั้นหนูก็ 15 แล้วดูเหมือนว่าแม่เลี้ยงเขาก็จะพุ่งเป้ามาที่หนู หนูก็ไม่ได้ทำไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับตัวน้องเลยหนูก็พูดความจริงไป ปัญหาก็เริ่มไม่มีค่ะแต่จะมีความรู้สึกทางอารมณ์ที่มันกดดันมากๆ เวลาที่มีปัญหาพ่อก็จะบอกว่า " เขาเนี่ยจริงๆเป็นคนดีนะไม่ได้แน่อย่างที่คิด " แล้วก็จะพยายามให้หนูเนี่ยชินเข้าไว้ หนูก็ทำตามที่พ่อบอกมาตลอดจนตอนนี้ อายุ 17 แล้ว หนูไม่สามารถที่จะทำความชินได้ ทุกครั้งที่กลับบ้านหนูจะสวัสดีแม่เลี้ยงตลอด เขาก็จะพยักหน้ารับหรือไม่ก็ตอบรับด้วยเสียงที่เข้ม เวลาทานข้าวหนูก็ไม่ได้อยากเลี่ยงทานข้าวแบบร่วมโต๊ะ แต่มันรู้สึกกดดันจนหนูไม่หิวและต้องทานข้าวหลังที่ทุกคนทานเสร็จกันแล้ว หนูยอมรับว่าหนูเนี่ยก็มีส่วนผิดที่ไม่ค่อยฟังหรือทำตามที่เขาสั่งทันทีค่ะ คืออาจจะมีการรวบรัดและขาดรายละเอียดค่อนข้างเยอะต้องขออภัยด้วยค่ะ แต่สั้นๆคือเรื่องแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงหนูเข้าใจว่ามีปัญหาอยู่แล้ว แต่หนูก็ไม่ไหววันนี้ค่ะ
พยายามไม่ทุกข์แต่ทำไม่ได้ค่ะ