🔴LIVE โหนกระแส ไม่ใช่แม่คุณสินะ! ลูกช้ำใจจ้างคนดูแลแม่ป่วยติดเตียง ถูกทำร้ายน่วมทั้งตัว
หดหู่ในหลายๆความรู้สึก
- ในฐานะที่เราเคยเป็นสโตรคข้างซ้ายเเบบ คุณย่า เเต่เราถึงมือหมอไว (เเทบจะถึงมือหมอทันทีที่มีอาการ) + กับอายุยังน้อย (35) เลยฟื้นตัวไวมาก เราใช้เวลา 3เดือนในการบำบัด (รวมที่เกิดอาการ) จนสามารถเป็นปกติในการใช้ชีวิต(เเต่จากเหตุการณ์นี้ เราเลยไม่กล้าเรียนขับรถเพราะกลัว)
มีการกายภาพเหมือนกันเเต่ไม่เเรงขนาดในคลิป (ตอนนั้นเราไปอยู่บ้านเเม่ เพราะ เเม่ดูเเลด้วยความที่มีพื้นที่เราก็เดินไปเดินมาเป็นการกายภาพ)
เรามีอย่างอื่นที่โดนทำเเรงๆ เเบบ คิดตอนนี้หก็ยังสะเทือนใจเเต่ขอไม่เล่า เพระาเราพยายามเข้าใจ
หดหู่ที่ 2 ในขณะที่เราอายุเยอะขึ้นทุกวัน พ่อเเม่เราก็ชราลงทุกวัน
เราอยู่ กทม ใช้ชีวิตกทม มาทั้งชีวิต 35ปี อยู่คนเดียวมาตลอด
ส่วนเเม่เราอยู่ตจว. เป็นบ้านสวน อยู่กับพืชอยู่กับการทำสวน (สวนผัก ปลูกต้นไม้ สวนยาง)
เวลาเราเเวะ ไปหา เราโคดมั่นใจว่า เราใช้ชีวิตเเบบนั้นไม่ได้เเน่ๆ ลำพังก้มเก็บของกระดูกก็ลั่นเเล้ว
เราเคยคิดว่า ถ้าเเม่เเก่จนดูเเลตัวเองไม่ไหว เราจะให้เเม่มาอยู่กทม. เเล้วเราก็ดูเเลเอง (เเต่เเม่เค้าก็เคยบอกว่าไม่อยากมาอยู่) เพราะเรา WFH อยู่บ้านทั้งวัน
เเต่ที่เราไม่ไปอยู่กับเเม่ เพราะ เเม่เราเป็ฯ เอ็กโทรเวิด ขั้นสุด ชอบพาไปโน่นมานี่ พบเจอคนหลากหลาย (เเบบพาเราไปให้คนรู้จักสร้างคอนเนคชั่นประมานนั้น ) ในขณะที่เราเป็นอินโทรเวิดเก็บตัว เเละเราไม่ชอบ การที่ต้องมีเเมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานมาอาศัยอยู่ร่วมกัน(ด้วยความบ้านสวน)
ปล.เรามีคอนโด ห้อง 23 ตร.ม. นะคะ
ทุกคนล่ะคะ ฝ่าเรื่องนี้กันมายังไง เเบบว่า พวกคุณดูเเลคุณเเม่ในช่วงบั้นปลายกันยังไง
ดูโหนกระเเสวันนี้เเล้วหดหู่
หดหู่ในหลายๆความรู้สึก
- ในฐานะที่เราเคยเป็นสโตรคข้างซ้ายเเบบ คุณย่า เเต่เราถึงมือหมอไว (เเทบจะถึงมือหมอทันทีที่มีอาการ) + กับอายุยังน้อย (35) เลยฟื้นตัวไวมาก เราใช้เวลา 3เดือนในการบำบัด (รวมที่เกิดอาการ) จนสามารถเป็นปกติในการใช้ชีวิต(เเต่จากเหตุการณ์นี้ เราเลยไม่กล้าเรียนขับรถเพราะกลัว)
มีการกายภาพเหมือนกันเเต่ไม่เเรงขนาดในคลิป (ตอนนั้นเราไปอยู่บ้านเเม่ เพราะ เเม่ดูเเลด้วยความที่มีพื้นที่เราก็เดินไปเดินมาเป็นการกายภาพ)
เรามีอย่างอื่นที่โดนทำเเรงๆ เเบบ คิดตอนนี้หก็ยังสะเทือนใจเเต่ขอไม่เล่า เพระาเราพยายามเข้าใจ
หดหู่ที่ 2 ในขณะที่เราอายุเยอะขึ้นทุกวัน พ่อเเม่เราก็ชราลงทุกวัน
เราอยู่ กทม ใช้ชีวิตกทม มาทั้งชีวิต 35ปี อยู่คนเดียวมาตลอด
ส่วนเเม่เราอยู่ตจว. เป็นบ้านสวน อยู่กับพืชอยู่กับการทำสวน (สวนผัก ปลูกต้นไม้ สวนยาง)
เวลาเราเเวะ ไปหา เราโคดมั่นใจว่า เราใช้ชีวิตเเบบนั้นไม่ได้เเน่ๆ ลำพังก้มเก็บของกระดูกก็ลั่นเเล้ว
เราเคยคิดว่า ถ้าเเม่เเก่จนดูเเลตัวเองไม่ไหว เราจะให้เเม่มาอยู่กทม. เเล้วเราก็ดูเเลเอง (เเต่เเม่เค้าก็เคยบอกว่าไม่อยากมาอยู่) เพราะเรา WFH อยู่บ้านทั้งวัน
เเต่ที่เราไม่ไปอยู่กับเเม่ เพราะ เเม่เราเป็ฯ เอ็กโทรเวิด ขั้นสุด ชอบพาไปโน่นมานี่ พบเจอคนหลากหลาย (เเบบพาเราไปให้คนรู้จักสร้างคอนเนคชั่นประมานนั้น ) ในขณะที่เราเป็นอินโทรเวิดเก็บตัว เเละเราไม่ชอบ การที่ต้องมีเเมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานมาอาศัยอยู่ร่วมกัน(ด้วยความบ้านสวน)
ปล.เรามีคอนโด ห้อง 23 ตร.ม. นะคะ
ทุกคนล่ะคะ ฝ่าเรื่องนี้กันมายังไง เเบบว่า พวกคุณดูเเลคุณเเม่ในช่วงบั้นปลายกันยังไง