สวัสดีค่ะ เราอายุ18ปี ช่วงนี้รู้สึกสมเพชชีวิตตัวเองมากเลยค่ะ ทั้งฐานะทางบ้านบลาๆ ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันกำลังคุยเรื่องมหาลัยเราก็ได้แต่นั่งฟังเพื่อนพูดกัน อนาคตของเพื่อนแต่ละคนดูใหญ่มากจนเราหันมามองตัวเอง ทางบ้านส่งเรียนได้แค่ม6 มหาลัยเขาบอกเขาส่งไม่ไหวค่ะ ไม่ทั้งบ้าน ทั้งรถ ทั้งญาติ แม้แต่ปัจจุบันที่อาศัยอยู่ ก็เป็นบริษัทร้างที่มีคนจ้างให้แม่ดูแลค่ะ หาเงินรายวันเพราะ เงินเดือนไม่พอต่อการดำรงชีวิตค่ะ พ่อก็ตกงาน ทั้งบ้านมีรายได้ทางเดียวคือแม่ค่ะ เราอายุ18อยากจะหางานทำมากค่ะ แต่พอไปสมัครที่ต่างๆเขาก็ไม่รับไม่รู้ทำไม เราเคยคิดน้อยใจนะคะ ว่าทำไมเราถึงไม่มีโอกาสเหมือนเด็กรุ่นเดียวกันบ้าง ทุกครั้งที่เพื่อนพูดเรื่องมหาลัยกันเราก็ได้แต่นั่งฟัง ในใจเราอยากเรียนมากๆค่ะ อยากกู้ กยศ แต่ทางบ้านไม่สามารถกู้ได้เพราะติด บรูโร เห็นมั้ยคะเรารู้สึกเราด้อยกว่าเด็กคนอื่นมากๆ เราคิดไม่ออกเลยค่ะว่าจบมอ6ไปชีวิตเราจะเป็นยังไง มันจะยากมากมั้ย หรือแย่มากรึเปล่า แล้วเราจะมีโอกาสเรียนเหมือนคนอื่นๆมั้ยก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยเราก็ไม่เคยโกรธแม่เลยนะคะ ที่แม่มีให้เราแค่นี้แต่เรากลับรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำที่ท่านพยายามเลี้ยงเราให้เป็นแบบนี้ เราหวังว่าในอนาคตเราจะประสบึสาทสำเร็จและกลับมาตอบแทนบุญคุณนี้นะคะ
ไม่มีโอกาสต่อมหาลัย