เพื่อนช่วงไหนของวัย ที่รู้สึกว่า ผูกพันที่สุด

เพื่อนอนุบาล  เพื่อนประถมต้น  เพื่อนประถมปลาย  เพื่อนมัธยมต้น  เพื่อนมัธยมปลาย  เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย  เพื่อนปริญญาโท  เพื่อนร่วมงาน  เพื่อนวัยเกษียณ


ส่วนตัว รู้สึกว่า เพื่อนสมัย ม.4 ผูกพันที่สุด  ม.5  ม.6 กลับเฉยๆ (ที่โรงเรียนไม่ได้เรียนด้วยกันทั้ง ม.4,5,6 พอขึ้นชั้นก็ได้เพื่อนใหม่ )

เพื่อนประถม เลือนรางเต็มที  เพื่อน ม.ต้น ก็กระจัดกระจายไปเรียนกันคนละทาง และประสบความสำเร็จต่างกันมาก เคยเจอกันแล้วจูนไม่ติด

ส่วนเพื่อนมหาวิทยาลัย  ส่วนใหญ่จะไปสนใจแต่แฟนของตัวเอง

เพื่อนร่วมงานยิ่งแล้วใหญ่ ยิ่งถ้าเป็นงานที่ต้องแข่งกันเพื่อตำแหน่ง ไม่มีใครจริงใจเลย  วัยทำงานเป็นวัยสร้างครอบครัวเลิกงานก็รีบกลับบ้าน ยิ่งถ้าเงินไม่พอใช้หรือมีลูกเล็ก ยิ่งมีปัญหา ต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลาไปไหนกับเพื่อน

ทุกวันนี้ ก็มีงานเลี้ยงรุ่นเพื่อน ม.4 อยู่ทุกปี

ส่วนเพื่อนวัยชรา แต่ละคนผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากมาย และรู้กันอยู่ว่าโลกนี้มันโหดร้าย ทำให้มีเกราะป้องกันใจไม่ให้สนิทกับใครมากเกินไป

เพื่อนวัยชรา เลยไม่สนิทเหมือนเพื่อนมัธยม ที่แก่ไปด้วยก้น มีความทรงจำที่ระลึกถึงความผูกพันได้

ยกเว้นเพื่อนวัยขราที่ มีงานอดิเรก หรือความเชื่อความศรัทธาเหมือนๆกัน  เช่น ชอบปฏิบัติธรรม แล้วไปเจอกันที่วัด จะสามารถเป็นกัลยาณมิตรได้

ก็เห็นคนแก่หลายคนนะ มีความสุขมากเวลาเข้าวัด และถ้ามีปัญหาอะไร ก็ปรึกษาหลวงพ่อ ได้พบสัจธรรมของชีวิต ทุกคนพยายามเป็นคนดี