หากใครเลื่อนดูโพสต์เก่าๆ ก็คงพอเดาออกว่า มีประเด็น แม่ผัวลูกสะไภ้ ย่า-หลานมานานแล้ว จนมากระทั่งตอนนี้ เขาทิ้งหลาน เลิกเลี้ยงไปได้หลายเดือนแล้วล่ะ ข้ออ้างในการทิ้งหลานไปตอนนั้น คือ สุขภาพ ปวดตรงนั้น ตรงนี้ อุ้มไม่ไหว ร้องห่มร้องไห้ จะเป็นจะตายไม่เว้นแต่ละวัน (หลาน 10 โล ณ ตอนนั้น) เรา....ผู้ซึ่งดูออกในความมารยาทั้งหลาย แต่ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะสามียังคงเข้าข้างคนของตัวเองสุดฤทธิ์เวลาผ่านไป ดันไปเจอโดยบังเอิญว่า ผู้ใหญ่คนนี้ เริงร่า ลั้ลล่า เต้นแร้งเต้นกา ใช้ชีวิตบันเทิงมาก และไปรับใช้เหลน คนที่ตัวเองเคยบอกว่า ไม่ชอบเลยๆๆๆ นั่งรถไปกลับหลายๆจังหวัด (เน้นไปเที่ยวด้วยนะ) ไปได้โดยไม่มีปัญหาสุขภาพเลย แต่พอต้องนั่งรถไปช่วยดูแลหลาน ที่ตจว หน่อย บอกปวดขาปวดแข้ง อายุมากแล้ว ไม่อยากไป แต่ลูกร้องขอให้ไป เลยมีความรู้สึกเกลียดแบบบอกไม่ถูกเลย ล่าสุด หลานป่วย ไม่รุ้นะ ว่าเขาไถ่ถามมาทางพ่อของลูกมากน้อยแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ เขาไม่มาหาหลานที่บ้านเรา แต่ให้ลูกชายหอบหลานไปหา เลยรู้สึกเสียดายความรุ้สึกดีๆที่เคยมีให้ น้ำใจที่เคยให้ไป ตอนนี้ไม่อยากให้เจอหลานขึ้นมาเลย
รู้สึกเกลียดแม่ย่า ทำไงดี ??