เลื่อนไปเจอโพสต์นึง ของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่เขาโพสต์อำลา โพสต์ขอบคุณห้องเช่า ที่เขากำลังจะย้ายออกจากห้องเช่า ที่เขาเช่าอยู่มาหลายปี เพื่อที่จะเข้าไปอยู่บ้านตัวเองที่เพิ่งซื้อใหม่
พออ่านโพสต์ของเขาแล้ว รู้สึกใจหาย แล้วก็เศร้าไปกับเขา เพราะตัวเองสมัยเรียนมหาลัย ก็เคยเช่าอยู่หอพักที่เดียว นานหลายปีจนเรียนจบ จำความรู้สึกวันที่ เรียนจบ แล้วต้องเก็บของกลับบ้านได้ วันนั้นเป็นวันที่เศร้ามากๆ เก็บของไปน้ำตาซึมไป มีความทรงจำมีความผูกพัน มีเรื่องราวทั้งทุกข์และสุข วันที่พยายามวันที่ท้อแท้ วันที่ร้องไห้วันที่หัวเราะ หลายๆความฝัน ก็เติบโตเบ่งบาน และเปล่งประกายที่นั่น เป็นพื้นที่ปลอดภัยเป็น Safe Zone เป็นที่ที่เราจะได้เป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ เชื่อว่าหลายๆคน ก็น่าจะรู้สึกแบบนั้น
ยิ่งได้ไล่อ่านคอมเมนต์ ของเพื่อนๆ ที่มาร่วมแสดงความคิดเห็นในโพสต์ ที่ต่างคนต่างก็แชร์ โมเม้นใจหายโมเมนต์วันที่ต้องย้ายของออก จากหอพัก จากอะพาร์ตเมนต์ จากบ้านเช่า ในวันที่เรียนจบ ย้ายที่ทำงาน หรือมีบ้านของตัวเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเช่าอยู่อีกต่อไป
เพื่อนหลายคนก็บอกว่า วันที่ย้ายของออก เขานั่งก้มกราบห้อง ก้มกราบที่อดทน ที่พยายามมาด้วยกัน ยิ่งเช่าอยู่ในช่วงที่สร้างตัว ช่วงที่ต้องประหยัด อยู่ในช่วงที่ชีวิตไม่พร้อมหลายๆด้าน วันที่ไม่มี ก็ต้มมาม่ากินเงียบๆในห้องเช่า วันที่ท้อแท้ เหนื่อยกับปัญหาก็ร้องไห้เงียบๆในห้องเช่า
วันที่เหนื่อยจากงานจากสังคม ก็นั่งดูหนัง นอนหลับพักผ่อน ในห้องเช่า หลายๆคนก็ใช้ห้องเช่า เป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างเนื้อสร้างตัว กินอยู่สมถะในห้องเช่าเล็กๆ เก๋บเงินเก็บทองสร้างตัว รอวันที่จะเติบโตและยิ่งใหญ่
เพื่อนหลายๆคนแชร์ต่อว่า ทุกครั้งที่ได้ผ่านไป ที่มหาลัยเขาก็ยังวนรถขับผ่าน ไปดูห้องเช่าหอพัก ที่เคยเช่าอยู่ ตอนสมัยเรียน เพื่อนบางคนก็บอกว่า ในวันที่มีบ้านเป็นของตัวเอง เวลาได้ผ่านไปหอพัก ที่เคยเช่าอยู่เขาก็ยังขับรถ เพื่อไปหยุดดู เพราะนึกถึงช่วงเวลา ที่เคยอยู่ที่นั่น
อ่านไปก็เศร้าไปค่ะ ยิ่งถ้าหอพักนั้น หรือบ้านเช่านั้นเป็นที่ที่ "อยู่เย็นเป็นสุข" สภาพแวดล้อมดี เพื่อนบ้านดี สภาพแวดล้อมข้างนอก ร้านค้าผู้คนชุมชน ตรงนั้นดี ยิ่งเป็นอะไรที่ผูกพัน น่าเศร้า น่าใจหาย ถ้าวันนึงจะต้องย้ายจากไป
แล้วคุณล่ะคะ เป็นเหมือนกันบ้างไหม ที่เวลาย้ายที่อยู่ใหม่ คุณจะรู้สึกเศร้า นึกถึงที่พักเก่า ใจหายเวลาที่ต้องย้ายออก เพราะอยู่มานานจนรู้สึกรัก และผูกพันกับสถานที่ไปแล้ว
คนที่เช่าอยู่หอพัก อะพาร์ตเมนต์ คอนโดที่เดิมนานหลายปี พอวันนึงต้องย้ายออก/เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ใจหายหรือเศร้ากันบ้างไหมคะ
พออ่านโพสต์ของเขาแล้ว รู้สึกใจหาย แล้วก็เศร้าไปกับเขา เพราะตัวเองสมัยเรียนมหาลัย ก็เคยเช่าอยู่หอพักที่เดียว นานหลายปีจนเรียนจบ จำความรู้สึกวันที่ เรียนจบ แล้วต้องเก็บของกลับบ้านได้ วันนั้นเป็นวันที่เศร้ามากๆ เก็บของไปน้ำตาซึมไป มีความทรงจำมีความผูกพัน มีเรื่องราวทั้งทุกข์และสุข วันที่พยายามวันที่ท้อแท้ วันที่ร้องไห้วันที่หัวเราะ หลายๆความฝัน ก็เติบโตเบ่งบาน และเปล่งประกายที่นั่น เป็นพื้นที่ปลอดภัยเป็น Safe Zone เป็นที่ที่เราจะได้เป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ เชื่อว่าหลายๆคน ก็น่าจะรู้สึกแบบนั้น
ยิ่งได้ไล่อ่านคอมเมนต์ ของเพื่อนๆ ที่มาร่วมแสดงความคิดเห็นในโพสต์ ที่ต่างคนต่างก็แชร์ โมเม้นใจหายโมเมนต์วันที่ต้องย้ายของออก จากหอพัก จากอะพาร์ตเมนต์ จากบ้านเช่า ในวันที่เรียนจบ ย้ายที่ทำงาน หรือมีบ้านของตัวเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเช่าอยู่อีกต่อไป
เพื่อนหลายคนก็บอกว่า วันที่ย้ายของออก เขานั่งก้มกราบห้อง ก้มกราบที่อดทน ที่พยายามมาด้วยกัน ยิ่งเช่าอยู่ในช่วงที่สร้างตัว ช่วงที่ต้องประหยัด อยู่ในช่วงที่ชีวิตไม่พร้อมหลายๆด้าน วันที่ไม่มี ก็ต้มมาม่ากินเงียบๆในห้องเช่า วันที่ท้อแท้ เหนื่อยกับปัญหาก็ร้องไห้เงียบๆในห้องเช่า
วันที่เหนื่อยจากงานจากสังคม ก็นั่งดูหนัง นอนหลับพักผ่อน ในห้องเช่า หลายๆคนก็ใช้ห้องเช่า เป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างเนื้อสร้างตัว กินอยู่สมถะในห้องเช่าเล็กๆ เก๋บเงินเก็บทองสร้างตัว รอวันที่จะเติบโตและยิ่งใหญ่
เพื่อนหลายๆคนแชร์ต่อว่า ทุกครั้งที่ได้ผ่านไป ที่มหาลัยเขาก็ยังวนรถขับผ่าน ไปดูห้องเช่าหอพัก ที่เคยเช่าอยู่ ตอนสมัยเรียน เพื่อนบางคนก็บอกว่า ในวันที่มีบ้านเป็นของตัวเอง เวลาได้ผ่านไปหอพัก ที่เคยเช่าอยู่เขาก็ยังขับรถ เพื่อไปหยุดดู เพราะนึกถึงช่วงเวลา ที่เคยอยู่ที่นั่น
อ่านไปก็เศร้าไปค่ะ ยิ่งถ้าหอพักนั้น หรือบ้านเช่านั้นเป็นที่ที่ "อยู่เย็นเป็นสุข" สภาพแวดล้อมดี เพื่อนบ้านดี สภาพแวดล้อมข้างนอก ร้านค้าผู้คนชุมชน ตรงนั้นดี ยิ่งเป็นอะไรที่ผูกพัน น่าเศร้า น่าใจหาย ถ้าวันนึงจะต้องย้ายจากไป
แล้วคุณล่ะคะ เป็นเหมือนกันบ้างไหม ที่เวลาย้ายที่อยู่ใหม่ คุณจะรู้สึกเศร้า นึกถึงที่พักเก่า ใจหายเวลาที่ต้องย้ายออก เพราะอยู่มานานจนรู้สึกรัก และผูกพันกับสถานที่ไปแล้ว