วันที่ Self Esteem หายไป

ขอเกริ่นว่า เป็นหนุ่มใหญ่วัยกลางคน อายุ 56  สมัยก่อน หนุ่มๆ รู้สึกโชคดีที่ได้ภรรยาน่ารักจริงใจ    เรามีลูกชายน่ารัก  3 คน  ยังจำโมเม้นต์ที่เห็นหน้าลูกชาย เป็นครั้งแรกของทุกๆคน  เห็นเค้าเติบโตขึ้นมาด้วยความสุขสดใส  ส่วนตัวอาชีพการงานก็ไปได้เรื่อยๆ ไม่หวือหวา ทำงานส่วนตัว ทำคนเดียว ไม่มีลูกจ้าง ไม่มีเจ้านาย เพราะรักอิสระ  ภรรยาทำงานมูลนิธิฯ นอกจากเรื่องงาน  แต่ละวัน พ่อลูกสามคนนี้ หมดเวลาไปกับการช่วยภรรยาดูแลลูก ทำกับข้าว เลี้ยงลูก และทำจิบปาถะ  ในวันหยุด พวกเรา มักจะกะเต็ง ลูกขึ้นรถคันเก่า ขับรถขึ้นเหนือล่องใต้  ใกล้ไกล ตามแต่เวลาอำนวย ด้วยความอยากเห็น พวกเค้าเจอกับประสบการณ์ ที่ดี กินอร่อย  ไปที่ไหนๆ ก็มักเป็นจุดสนใจ  มันเป็นช่วงเวลาหมดไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความยุ่ง ด้วยความสุข ความพอใจในชีวิตมากๆ  เป็นช่วงเวลาที่ มี Self Esteem สูงมากๆ

แต่ครั้นเมื่อโตขึ้น และ เราอายุมากขึ้น ความน่ารักความสดใส ของเด็กๆ ผันแปรเปลี่ยนเป็น ความเป็นตัวของตัวเอง  ลูกบางคนติดเกมส์ออนไลน์  บางคนติดเพื่อน บางคนเรียนไกล   ด้วยความเหินห่างด้วยวัย  ด้วยสถานที่  ด้วยความคิด   และวันเวลาที่พ่อคนนี้ย่างเข้าสู่วัยที่เราไม่แข็งแรงเหมือนเดิม ไม่ได้นำชีวิตใครเหมือนที่เคย  ในวันเวลาที่ ต้องนึกถึงการ Landing ของชีวิต  ความสนุกสนานของการใช้ชีวิตที่น้อยลง  Self Esteem ที่เคยมีสูง กลับต่ำลง ความภูมิใจในชีวิตและครอบครัวลดลง  ความกลัวในชีวิตกลับมากขึ้น  กลัวอนาคตของลูกๆ  กลัวสุขภาพ  ของตัวเอง  ทั้งที่แต่ก่อน ฐานะด้อยกว่านี้ ความมั่นคงน้อยกว่านี้ แต่กลับไม่กลัว เสมือนลูกวัวที่ไม่กลัวเสือ แต่วันนี้กลับกลายเป็นพ่อวัวที่กลัวเสือไปซะแล้ว   หรือนี่คือสัจธรรมของชีวิตที่เราต้องเรียนรู้ และยอมรับ   เช่นนั้น นี่อาจเป็นเพียงบทความที่อยากระบาย และหาวิธีทำใจ จาก พ่อลูกสาม Gen X คนนึงเท่านั้นเองครับ ...