ได้ดูบทสัมภาษณ์ของ ลูกเกด เมทินี เรื่องแนวทางการเลี้ยงลูกแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจมาก โดยเฉพาะการให้ลูกได้วางแผนชีวิตและรับผิดชอบตัวเอง มากกว่าการที่พ่อแม่เป็นคนกำหนดทุกอย่าง
สิ่งที่เห็นชัดคือ ลูกชายของลูกเกดมีความมุ่งมั่นด้านกีฬา และสามารถ พัฒนาตัวเองจนประสบความสำเร็จในการว่ายน้ำ รวมถึงทำลายสถิติที่มีมานานถึง 32 ปีได้สำเร็จ ซึ่งน่าจะสะท้อนถึงทั้งวินัย ความพยายาม และการสนับสนุนจากครอบครัวได้เป็นอย่างดี
ลูกเกดเล่าว่า เธอเลือกทำหน้าที่เป็น “ไกด์” มากกว่าการเป็นคนบงการ ให้ลูกมีโอกาสวางแผนชีวิตของตัวเอง ทั้งเรื่องการเรียน การฝึกซ้อมกีฬา และการพักผ่อน เพื่อปลูกฝัง วินัยและความรับผิดชอบ
แต่ในอีกมุมหนึ่ง ความสำเร็จของลูกก็อาจมาพร้อมกับความกดดัน เพราะเมื่อสังคมให้ความสนใจกับเด็กที่มีความสามารถมากขึ้น เด็กอาจรู้สึกว่าตัวเองต้องทำให้ดีหรือรักษามาตรฐานเดิมอยู่ตลอด
เลยอยากชวนคุยค่ะว่า
การเลี้ยงลูกแบบ “เป็นไกด์” เปิดทางให้ลูกตัดสินใจเอง แต่พ่อแม่คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง เป็นวิธีที่เหมาะกับเด็กยุคนี้ไหมคะ?
โดยเฉพาะถ้าลูกมีความสามารถด้านกีฬาและไปได้ไกลจนประสบความสำเร็จ พ่อแม่ควรสนับสนุนอย่างไรให้ลูกมีทั้ง ความมุ่งมั่น วินัย และความสุข โดยไม่กลายเป็นความกดดัน?
ถ้าเป็นคุณ จะเลือก “ผลักดันให้ไปถึงฝัน” หรือ “ปล่อยให้ลูกเป็นคนกำหนดเส้นทางเอง” มากกว่ากันคะ?
เลี้ยงลูกแบบ “ไกด์” ไม่ใช่ “บงการ” แบบลูกเกด เมทินี น่าสนใจแค่ไหน?
ได้ดูบทสัมภาษณ์ของ ลูกเกด เมทินี เรื่องแนวทางการเลี้ยงลูกแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจมาก โดยเฉพาะการให้ลูกได้วางแผนชีวิตและรับผิดชอบตัวเอง มากกว่าการที่พ่อแม่เป็นคนกำหนดทุกอย่าง
สิ่งที่เห็นชัดคือ ลูกชายของลูกเกดมีความมุ่งมั่นด้านกีฬา และสามารถ พัฒนาตัวเองจนประสบความสำเร็จในการว่ายน้ำ รวมถึงทำลายสถิติที่มีมานานถึง 32 ปีได้สำเร็จ ซึ่งน่าจะสะท้อนถึงทั้งวินัย ความพยายาม และการสนับสนุนจากครอบครัวได้เป็นอย่างดี
ลูกเกดเล่าว่า เธอเลือกทำหน้าที่เป็น “ไกด์” มากกว่าการเป็นคนบงการ ให้ลูกมีโอกาสวางแผนชีวิตของตัวเอง ทั้งเรื่องการเรียน การฝึกซ้อมกีฬา และการพักผ่อน เพื่อปลูกฝัง วินัยและความรับผิดชอบ
แต่ในอีกมุมหนึ่ง ความสำเร็จของลูกก็อาจมาพร้อมกับความกดดัน เพราะเมื่อสังคมให้ความสนใจกับเด็กที่มีความสามารถมากขึ้น เด็กอาจรู้สึกว่าตัวเองต้องทำให้ดีหรือรักษามาตรฐานเดิมอยู่ตลอด
เลยอยากชวนคุยค่ะว่า
การเลี้ยงลูกแบบ “เป็นไกด์” เปิดทางให้ลูกตัดสินใจเอง แต่พ่อแม่คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง เป็นวิธีที่เหมาะกับเด็กยุคนี้ไหมคะ?
โดยเฉพาะถ้าลูกมีความสามารถด้านกีฬาและไปได้ไกลจนประสบความสำเร็จ พ่อแม่ควรสนับสนุนอย่างไรให้ลูกมีทั้ง ความมุ่งมั่น วินัย และความสุข โดยไม่กลายเป็นความกดดัน?
ถ้าเป็นคุณ จะเลือก “ผลักดันให้ไปถึงฝัน” หรือ “ปล่อยให้ลูกเป็นคนกำหนดเส้นทางเอง” มากกว่ากันคะ?