ไม่ได้จะมาเอาเรื่องเอาราวอะไรค่ะ
จริง ๆ ก็แค่อยากมาระบายความเหนื่อยในใจที่ต้องดูแลคนป่วยอัลไซเมอร์ติดเตียงค่ะ
ขอพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันด้วยความสุภาพและไม่ใส่อารมณ์นะ
เราแค่อยากทราบความคิดของแต่ละท่านว่าเป็นเพราะเหตุใดได้บ้าง
จะคิดเหมือนกับเราบ้างไหม
หรือสิ่งที่เราคิดมันผิดไหม
สืบเนื่องมาจากวันนี้คุณยายที่ติดเตียงอาการไม่ดีเลยพาไป รพ รัฐแห่งหนึ่ง
เจาะเลือดตรวจค่าไตเสร็จ คุณหมอก็ให้แอดมิทกี่คืนยังไม่รู้
ทีนี้ตอนเราจะขอกลับบ้าน (จ่ายค่าหมอ ค่ายา ค่าอะไรเรียบร้อย)
ลงชื่อเป็นผู้ดูแลหลักเรียบร้อย
คุณนางฟ้าชุดขาวก็เปรยออกมาว่า อย่าทิ้งคนป่วยนะ อย่าทิ้งเขานะ กลับไปแล้วต้องกลับมานะ
ยอมรับว่าตอนได้ยินก็เคืองแหละ แต่ไม่ถึงกับโกรธ ตอนนั้นเราเหนื่อยมาก ข้าวปลายาประจำตัวก็ยังไม่ได้กินก็เลยฟุ้ง ๆ อ่อนไหวไปหน่อย
ตอนนั้นได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า สภาพเราดูมอม ดูเหมือนคนพร้อมทิ้งคนป่วยเหรอ
เราแค่ขอกลับมาเอายาประจำตัวเราที่บ้านกับสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้ที่บ้านก่อน แค่นั้นเอง
แต่เราก็ไม่ได้ถามกลับเขาไปหรอก กลัวเป็นประเด็น และไม่ได้อยากให้เรื่องมันใหญ่ ก็ค่ะ ๆ ไปอย่างเดียว
เพราะจากประสบการณ์ส่วนตัวที่เจอกับนางฟ้าชุดขาว รพ นี้ ร้อยละ 99 น่ารัก พูดจาดีทุกคน (แต่อยู่ประจำอีกตึก)
วันนี้ต้องแอดมิทห้องรวมตึกนี้ ก็เลยรู้สึกเห็นถึงความต่างนิดหนึ่งน่ะค่ะ
จนสุดท้ายก็เข้าใจได้กับคำพูดเหล่านั้น เพราะได้ไปพูดคุยสอบถามกับพยาบาลอีกท่านก่อนจะกลับ
เลยทำให้หายเคืองไปเลย เราไม่คิดว่าจะมีคนเฝ้าไข้ที่ทิ้งคนป่วยไว้ที่ รพ เยอะขนาดนั้นจนทำให้เจ้าหน้าที่บางคนเกิดความระแวง
ป.ล.อันนี้ถามด้วยความอยากรู้ค่ะ ตาม รพ รัฐ ห้องรวมนี่เขามีเคสคนเฝ้าไข้ทิ้งคนป่วยบ่อยเหรอคะ
ปกติเราไม่ค่อยได้แอดมิทหรือไปเฝ้าไข้ใครค่ะ ไม่รู้เลยจริง ๆ พอลองไปเสิร์ชหาข่าวอ่านดูก็เออแฮะ มีเกิดขึ้นจริง ๆ ด้วย
ป.ล.2 ตอนนี้เรากลับมาบ้านแล้ว แม่อาสาเป็นคนไปเฝ้าแทนค่ะ
คิดว่ามีเหตุผลอะไรบ้างที่ทำให้คุณนางฟ้าชุดขาวท่านนี้พูดจาออกมาแบบนี้คะ