แป้งจี่ที่ถวิลหา

อีกของว่างย่างปิ้งไม่ทิ้งอดีต
ดังรอยกรีดจารึกมั่นมิหวั่นไหว
ปั้นแป้งแผ่นแล่นรี่ไปจี่ไฟ
ความเป็นมาเป็นไปที่ยาวนาน

กว่าจะได้ขนมจีนมากินนั้น
ใช้เวลาหลายวันที่ผันผ่าน
เริ่มจากแม่หมักข้าวในวันวาน
สามวันได้ทำการลงครกตำ

จากเมล็ดข้าวผันเปลี่ยนเวียนเป็นแป้ง
ใช้เรี่ยวแรงรุมเร้าทุกเช้าค่ำ
เอาไปต้มเอาไปนึ่งจึงเริ่มทำ
ได้แป้งมาค่อยขยำทำต่อไป

ช่วงเป็นแป้งก็ขอแบ่งทำแป้งจี่
ปั้นเป็นแผ่นเร็วรี่ก่อไฟได้
พอถ่านแดงก็จัดแบ่งผ่อนแรงไฟ
กลับแป้งพอสุกไซร้ก็ได้กิน

บิร้อนร้อนป้อนเข้าปากด้วยอยากหลาย
ร้อนอิ๊บอ๋าย แต่ไม่นานพลันหมดสิ้น
กลิ่นที่หอมรสอมเปรี้ยวเคี้ยวจนชิน
เสน่หาพาให้ลิ้นได้เพลิดเพลิน

ยังไม่หมดเรื่องราวอยากเล่าต่อ
ช่วงบีบเส้นก็ยังขอไว้แต่เนิ่น
ขอตักแป้งทำหัวไก่ไม่มากเกิน
เหยาะน้ำปลาไม่ขัดเขินเจริญพุง

ช่วงเวลาหมักแป้งใช่แสร้งว่า
พ่อก็ไปหาปลาด้วยหมายมุ่ง
เอามาทำน้ำยาแจกป้าลุง
ถวายพระเพื่อบำรุงกุศลบุญ

เป็นเรื่องราวอดีตกาลผ่านเรื่องเล่า
ในวันที่ใจเหงาดังเปื้อนฝุ่น
วันที่ไร้แม่พ่อมาต่อคุณ
ผู้คอยหนุนให้เราได้เติบโต
.........
20 สิงหาคม 2569