เคยสังเกตไหมครับว่า
เมื่อชีวิตเดินมาไกลขึ้น
เพื่อนที่เคยรายล้อมเรากลับค่อย ๆ ลดจำนวนลง
บางคนเคยคุยกันทุกวัน
วันนี้เหลือเพียงการกดถูกใจ
บางคนไม่ได้ทะเลาะหรือโกรธกัน
เพียงแค่ค่อย ๆ เงียบหายไปจากชีวิตของกันและกัน
ภาพหนึ่งที่หลายคนน่าจะเคยพบ
คือการเห็นเพื่อนกลุ่มเดิมนั่งรับประทานข้าวและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ขณะที่เรากลับถือจานไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งตามลำพัง
ไม่มีใครไล่เราออกจากกลุ่ม
และเราก็ไม่ได้โกรธใคร
เพียงแต่ในวินาทีนั้น
เราอาจรู้สึกว่า...ตัวเองไม่ได้อยู่ในบทสนทนาเดียวกับพวกเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
บางครั้งผมก็สงสัยว่า
เราทำอะไรผิดหรือเปล่า
แต่เมื่อคิดดูอีกที
อาจเป็นเพราะมนุษย์แต่ละคนมี “คลื่นความถี่” หรือจังหวะชีวิตของตัวเอง
ไม่ได้หมายถึงเรื่องพลังงานลึกลับนะครับ
เพียงหมายถึงความคิด ความสนใจ คุณค่าที่ให้ความสำคัญ
และวิธีใช้ชีวิตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามเวลา
ครั้งหนึ่ง...เราเคยอยู่ในจังหวะเดียวกัน
จึงหัวเราะกับเรื่องเดียวกันและไปไหนมาไหนด้วยกัน
แต่วันนี้บางคนยังชอบสังคมที่คึกคัก
ขณะที่บางคนเริ่มมีความสุขกับการรับประทานข้าวเงียบ ๆ เพียงลำพัง
ไม่มีใครผิดครับ เราเพียงเติบโตไปคนละจังหวะ
และถ้าเรานั่งคนเดียวโดยไม่รู้สึกทุกข์ ไม่รู้สึกว่าขาดอะไร
แต่กลับสบายใจกับความเงียบตรงหน้า
ความถี่ของเราในเวลานั้นอาจไม่ใช่ “ความเหงา”
แต่อาจเป็น “วิเวกสุข” ก็ได้
วิเวกสุข...คือความสุขจากการได้อยู่กับตัวเองอย่างสงบ
ไม่ต้องพยายามเป็นส่วนหนึ่งของทุกวงสนทนา
และไม่ต้องรอให้ใครมายืนยันว่าเรายังมีความสำคัญ
ไม่ใช่การเกลียดผู้คนหรือปิดตัวจากสังคม
เรายังรักเพื่อนและยินดีเมื่อเห็นพวกเขามีความสุข
เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องนั่งอยู่ในทุกวงเพื่อพิสูจน์ว่าเรายังเป็นเพื่อนกัน
มิตรภาพ.... ไม่จำเป็นต้องอยู่ในรูปแบบเดิมตลอดไป
จึงจะเรียกว่าเป็นมิตรภาพที่ดี
การเดินแยกกันไม่ได้ทำให้ช่วงเวลาที่เคยเดินด้วยกันหมดความหมาย
และหากวันหนึ่งจังหวะชีวิตกลับมาตรงกัน
เราก็อาจกลับมานั่งโต๊ะเดียวกันได้
โดยไม่ต้องถามว่า ที่ผ่านมาหายไปไหน
บางทีการเห็นเพื่อนกลุ่มเดิมนั่งอยู่ด้วยกัน
ขณะที่เรานั่งรับประทานข้าวคนเดียว
จึงไม่ใช่ภาพของคนที่ถูกทิ้งเสมอไป
แต่อาจเป็นภาพของคนคนหนึ่งที่เริ่มค้นพบว่า
ความสุขไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นท่ามกลางผู้คนเท่านั้น
เพื่อน ๆ คิดอย่างไรครับ
การอยู่คนเดียวของทุกคนในวันนี้ เป็น “ความเหงา”
ที่รอใครสักคนเข้ามาเติมเต็ม
หรือเริ่มกลายเป็น “วิเวกสุข”
ที่ทำให้ได้กลับมาอยู่กับตัวเองอย่างสบายใจแล้วครับ?
แชร์ประสบการณ์และความคดเห็นกันได้นะครับ....
เพื่อนกลุ่มเดิมยังอยู่ แต่วันหนึ่งเรากลับเลือกกินข้าวคนเดียว... นี่คือความเหงา หรือ “วิเวกสุข” ครับ ?
เมื่อชีวิตเดินมาไกลขึ้น
เพื่อนที่เคยรายล้อมเรากลับค่อย ๆ ลดจำนวนลง
บางคนเคยคุยกันทุกวัน
วันนี้เหลือเพียงการกดถูกใจ
บางคนไม่ได้ทะเลาะหรือโกรธกัน
เพียงแค่ค่อย ๆ เงียบหายไปจากชีวิตของกันและกัน
ภาพหนึ่งที่หลายคนน่าจะเคยพบ
คือการเห็นเพื่อนกลุ่มเดิมนั่งรับประทานข้าวและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ขณะที่เรากลับถือจานไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งตามลำพัง
ไม่มีใครไล่เราออกจากกลุ่ม
และเราก็ไม่ได้โกรธใคร
เพียงแต่ในวินาทีนั้น
เราอาจรู้สึกว่า...ตัวเองไม่ได้อยู่ในบทสนทนาเดียวกับพวกเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
บางครั้งผมก็สงสัยว่า
เราทำอะไรผิดหรือเปล่า
แต่เมื่อคิดดูอีกที
อาจเป็นเพราะมนุษย์แต่ละคนมี “คลื่นความถี่” หรือจังหวะชีวิตของตัวเอง
ไม่ได้หมายถึงเรื่องพลังงานลึกลับนะครับ
เพียงหมายถึงความคิด ความสนใจ คุณค่าที่ให้ความสำคัญ
และวิธีใช้ชีวิตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามเวลา
ครั้งหนึ่ง...เราเคยอยู่ในจังหวะเดียวกัน
จึงหัวเราะกับเรื่องเดียวกันและไปไหนมาไหนด้วยกัน
แต่วันนี้บางคนยังชอบสังคมที่คึกคัก
ขณะที่บางคนเริ่มมีความสุขกับการรับประทานข้าวเงียบ ๆ เพียงลำพัง
ไม่มีใครผิดครับ เราเพียงเติบโตไปคนละจังหวะ
และถ้าเรานั่งคนเดียวโดยไม่รู้สึกทุกข์ ไม่รู้สึกว่าขาดอะไร
แต่กลับสบายใจกับความเงียบตรงหน้า
ความถี่ของเราในเวลานั้นอาจไม่ใช่ “ความเหงา”
แต่อาจเป็น “วิเวกสุข” ก็ได้
วิเวกสุข...คือความสุขจากการได้อยู่กับตัวเองอย่างสงบ
ไม่ต้องพยายามเป็นส่วนหนึ่งของทุกวงสนทนา
และไม่ต้องรอให้ใครมายืนยันว่าเรายังมีความสำคัญ
ไม่ใช่การเกลียดผู้คนหรือปิดตัวจากสังคม
เรายังรักเพื่อนและยินดีเมื่อเห็นพวกเขามีความสุข
เพียงแต่ไม่จำเป็นต้องนั่งอยู่ในทุกวงเพื่อพิสูจน์ว่าเรายังเป็นเพื่อนกัน
มิตรภาพ.... ไม่จำเป็นต้องอยู่ในรูปแบบเดิมตลอดไป
จึงจะเรียกว่าเป็นมิตรภาพที่ดี
การเดินแยกกันไม่ได้ทำให้ช่วงเวลาที่เคยเดินด้วยกันหมดความหมาย
และหากวันหนึ่งจังหวะชีวิตกลับมาตรงกัน
เราก็อาจกลับมานั่งโต๊ะเดียวกันได้
โดยไม่ต้องถามว่า ที่ผ่านมาหายไปไหน
บางทีการเห็นเพื่อนกลุ่มเดิมนั่งอยู่ด้วยกัน
ขณะที่เรานั่งรับประทานข้าวคนเดียว
จึงไม่ใช่ภาพของคนที่ถูกทิ้งเสมอไป
แต่อาจเป็นภาพของคนคนหนึ่งที่เริ่มค้นพบว่า
ความสุขไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นท่ามกลางผู้คนเท่านั้น
เพื่อน ๆ คิดอย่างไรครับ
การอยู่คนเดียวของทุกคนในวันนี้ เป็น “ความเหงา”
ที่รอใครสักคนเข้ามาเติมเต็ม
หรือเริ่มกลายเป็น “วิเวกสุข”
ที่ทำให้ได้กลับมาอยู่กับตัวเองอย่างสบายใจแล้วครับ?
แชร์ประสบการณ์และความคดเห็นกันได้นะครับ....