สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน วันนี้อยากมาขอพื้นที่ระบายและอยากฟังประสบการณ์จากคนอื่นบ้างค่ะว่ามีใครเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหม
เรื่องมีอยู่ว่า เราใช้ชีวิตและทำงานอยู่ต่างประเทศมาตลอดเกือบ 20 ปี ทำให้เราคุ้นเคยกับวัฒนธรรมที่เน้นเรื่องพื้นที่ส่วนตัว (Privacy) และการพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก แต่ล่าสุดเราป่วยเป็นสโตรก (Stroke) สภาพจิตใจและร่างกายเราไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิม ทำให้ต้องตัดสินใจกลับมาอยู่อาศัยที่บ้านกับพ่อแม่ในยามที่ท่านก็แก่ชรามากแล้ว
ปัญหาคือ "โลกของเรากับท่านไม่เหมือนกันเลย" ด้วยความที่เราไม่เคยอยู่บ้านเดียวกันเลยมาเกือบสองทศวรรษ + ช่องว่างระหว่างวัย (Generation Gap) ทำให้เกิดปัญหาตามมามากมาย:
ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว: คำว่า "พื้นที่ส่วนตัว" ไม่มีอยู่จริงสำหรับพ่อแม่ คำพูดหรือการกระทำหลายๆ อย่างของท่านสร้างความอึดอัดให้เรามาก
ความห่วงที่มากเกินไปจนกลายเป็นความอึดอัด: เราเข้าใจนะคะว่าท่านรักและเป็นห่วงเรามาก แต่มันกลายเป็นความกดดัน พอเราบอกว่า "อันนี้หนูขอจัดการเองนะ" ท่านก็จะไม่วางใจ และถามคำถามเดิมซ้ำๆ ซากๆ จนบางทีเราที่จิตใจไม่ได้แข็งแรงอยู่แล้วหลุดสติ เสียงสองเริ่มมา กลายเป็นคนขี้รำคาญพ่อแม่ไปเลย
คำพูดไม่เข้าหู และคำพูดเราไม่มีน้ำหนัก: พ่อแม่มักจะมองว่าเรายังเป็นเด็ก หรือไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่เราพูด ทำให้การสื่อสารในบ้านติดขัดไปหมด
ตอนนี้เครียดมากค่ะ รู้สึกแย่กับตัวเองด้วยที่บางครั้งก็เผลอแสดงอารมณ์ใส่ท่าน แต่ในขณะเดียวกันเราก็เหนื่อยกับอาการป่วยของตัวเอง และเหนื่อยกับการปรับตัวเข้าหาวัฒนธรรมเดิมๆ ที่เราไม่ได้สัมผัสมานาน
อยากถามเพื่อนๆ ใน Pantip ค่ะว่า...
1. มีใครเคยต้องกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่หลังห่างไปนานๆ แถมมีเงื่อนไขเรื่องสุขภาพแบบนี้บ้างไหมคะ?
2. จัดการกับอารมณ์ตัวเอง และตั้งรับกับ "ความห่วงที่ล้นเกิน" ของพ่อแม่อย่างไรดี โดยที่ไม่ให้เสียบรรยากาศในบ้านและไม่ทำร้ายจิตใจกันเกินไป?
ขอบคุณทุกๆ คำตอบและทุกกำลังใจล่วงหน้านะคะ 🙏
ใครมีปัญหากับการกลับมาอยู่กับพ่อแม่ยามแก่ชรา หลังห่างกันไปเกือบ 20 ปี แถมเรากำลังเจ็บป่วยบ้างไหมคะ?
เรื่องมีอยู่ว่า เราใช้ชีวิตและทำงานอยู่ต่างประเทศมาตลอดเกือบ 20 ปี ทำให้เราคุ้นเคยกับวัฒนธรรมที่เน้นเรื่องพื้นที่ส่วนตัว (Privacy) และการพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก แต่ล่าสุดเราป่วยเป็นสโตรก (Stroke) สภาพจิตใจและร่างกายเราไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิม ทำให้ต้องตัดสินใจกลับมาอยู่อาศัยที่บ้านกับพ่อแม่ในยามที่ท่านก็แก่ชรามากแล้ว
ปัญหาคือ "โลกของเรากับท่านไม่เหมือนกันเลย" ด้วยความที่เราไม่เคยอยู่บ้านเดียวกันเลยมาเกือบสองทศวรรษ + ช่องว่างระหว่างวัย (Generation Gap) ทำให้เกิดปัญหาตามมามากมาย:
ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว: คำว่า "พื้นที่ส่วนตัว" ไม่มีอยู่จริงสำหรับพ่อแม่ คำพูดหรือการกระทำหลายๆ อย่างของท่านสร้างความอึดอัดให้เรามาก
ความห่วงที่มากเกินไปจนกลายเป็นความอึดอัด: เราเข้าใจนะคะว่าท่านรักและเป็นห่วงเรามาก แต่มันกลายเป็นความกดดัน พอเราบอกว่า "อันนี้หนูขอจัดการเองนะ" ท่านก็จะไม่วางใจ และถามคำถามเดิมซ้ำๆ ซากๆ จนบางทีเราที่จิตใจไม่ได้แข็งแรงอยู่แล้วหลุดสติ เสียงสองเริ่มมา กลายเป็นคนขี้รำคาญพ่อแม่ไปเลย
คำพูดไม่เข้าหู และคำพูดเราไม่มีน้ำหนัก: พ่อแม่มักจะมองว่าเรายังเป็นเด็ก หรือไม่เชื่อมั่นในสิ่งที่เราพูด ทำให้การสื่อสารในบ้านติดขัดไปหมด
ตอนนี้เครียดมากค่ะ รู้สึกแย่กับตัวเองด้วยที่บางครั้งก็เผลอแสดงอารมณ์ใส่ท่าน แต่ในขณะเดียวกันเราก็เหนื่อยกับอาการป่วยของตัวเอง และเหนื่อยกับการปรับตัวเข้าหาวัฒนธรรมเดิมๆ ที่เราไม่ได้สัมผัสมานาน
อยากถามเพื่อนๆ ใน Pantip ค่ะว่า...
1. มีใครเคยต้องกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่หลังห่างไปนานๆ แถมมีเงื่อนไขเรื่องสุขภาพแบบนี้บ้างไหมคะ?
2. จัดการกับอารมณ์ตัวเอง และตั้งรับกับ "ความห่วงที่ล้นเกิน" ของพ่อแม่อย่างไรดี โดยที่ไม่ให้เสียบรรยากาศในบ้านและไม่ทำร้ายจิตใจกันเกินไป?
ขอบคุณทุกๆ คำตอบและทุกกำลังใจล่วงหน้านะคะ 🙏