สวัสดีครับ ช่วงประมาณ 7-8 เดือนที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าชีวิตเจออะไรหลายอย่างมากครับ
ไม่ได้มีเรื่องใหญ่แบบพลิกชีวิตในครั้งเดียว แต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ หลายเรื่องที่เกิดขึ้นต่อกันจนรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว
ตอนแรกก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ทำงาน กลับบ้าน เจอเพื่อน กินข้าว เล่นเกม แต่หลังจากนั้นเริ่มมีคนรอบตัวเปลี่ยนงาน ย้ายที่อยู่
บางคนแต่งงาน บางคนหายไปจากกลุ่มแบบที่ไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน แค่ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองมากขึ้น
จากที่เคยนัดเจอกันง่าย ๆ กลายเป็นต้องนัดล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ บางช่วงผมเองก็รู้สึกเหงาเหมือนกันครับ
เพราะเมื่อก่อนแค่เปิดแชตก็มีคนคุยเต็มไปหมด แต่ช่วงหลังเปิดมาแทบไม่มีอะไรเลย แล้วก็เริ่มรู้ว่าการโตขึ้นมันคงเป็นแบบนี้แหละ
อีกเรื่องที่เปลี่ยนคือผมเริ่มจริงจังกับการเก็บเงินมากขึ้น เพราะมีค่าใช้จ่ายหลายอย่างเข้ามาพร้อมกันจนรู้เลยว่าถ้าไม่มีเงินสำรองจะลำบากแค่ไหน
เลยลดของที่ไม่จำเป็นลง จากที่เคยสั่งอาหารบ่อย ๆ ก็เริ่มทำกินเองบ้าง ซึ่งตอนแรกทำออกมาไม่ได้เรื่องเลยครับ 555 แต่ทำไปเรื่อย ๆ ก็พอกินได้
จนตอนนี้มีเมนูที่ทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่างแล้ว ช่วงนี้ยังมีเรื่องงานที่ทำให้เหนื่อยด้วยครับ มีทั้งวันที่รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี
และวันที่กลับบ้านแล้วคิดว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย แต่สุดท้ายก็ยังตื่นไปทำงานเหมือนเดิม
ตอนหนึ่งผมเคยคิดว่าจะลาออกแล้วเริ่มใหม่ แต่พอคิดเรื่องค่าใช้จ่ายและภาระต่าง ๆ ก็เลยเลือกอยู่ต่อและค่อย ๆ หาทางของตัวเองไปก่อน
สิ่งที่รู้สึกชัดที่สุดในช่วงหลายเดือนนี้คือผมเริ่มไม่ค่อยคาดหวังว่าชีวิตจะต้องเป็นไปตามแผนแล้วครับ
บางอย่างที่คิดว่าจะได้กลับไม่ได้ บางคนที่คิดว่าจะอยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็หายไป
ส่วนเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดกลับเกิดขึ้นเฉยเลย
ตอนนี้เลยพยายามอยู่กับสิ่งที่มีตรงหน้าให้มากขึ้น ไม่ได้หมายความว่าหมดไฟหรือเลิกมีเป้าหมายนะครับ
แค่รู้สึกว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องรีบทุกเรื่องก็ได้ ช่วง 7-8 เดือนที่ผ่านมาอาจจะไม่ได้มีอะไรหวือหวาในสายตาคนอื่น
แต่สำหรับผมมันเป็นช่วงที่ได้เรียนรู้ตัวเองเยอะมาก
และน่าจะเป็นช่วงหนึ่งที่อีกหลายปีข้างหน้าผมหันกลับมามองแล้วรู้สึกว่า เออ ตอนนั้นเราเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน
ช่วง 8 เดือนที่ผ่านมา เหมือนชีวิตเปลี่ยนไปหลายอย่างจนบางทีผมยังตามตัวเองไม่ทัน
ไม่ได้มีเรื่องใหญ่แบบพลิกชีวิตในครั้งเดียว แต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ หลายเรื่องที่เกิดขึ้นต่อกันจนรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว
ตอนแรกก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ทำงาน กลับบ้าน เจอเพื่อน กินข้าว เล่นเกม แต่หลังจากนั้นเริ่มมีคนรอบตัวเปลี่ยนงาน ย้ายที่อยู่
บางคนแต่งงาน บางคนหายไปจากกลุ่มแบบที่ไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน แค่ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองมากขึ้น
จากที่เคยนัดเจอกันง่าย ๆ กลายเป็นต้องนัดล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ บางช่วงผมเองก็รู้สึกเหงาเหมือนกันครับ
เพราะเมื่อก่อนแค่เปิดแชตก็มีคนคุยเต็มไปหมด แต่ช่วงหลังเปิดมาแทบไม่มีอะไรเลย แล้วก็เริ่มรู้ว่าการโตขึ้นมันคงเป็นแบบนี้แหละ
อีกเรื่องที่เปลี่ยนคือผมเริ่มจริงจังกับการเก็บเงินมากขึ้น เพราะมีค่าใช้จ่ายหลายอย่างเข้ามาพร้อมกันจนรู้เลยว่าถ้าไม่มีเงินสำรองจะลำบากแค่ไหน
เลยลดของที่ไม่จำเป็นลง จากที่เคยสั่งอาหารบ่อย ๆ ก็เริ่มทำกินเองบ้าง ซึ่งตอนแรกทำออกมาไม่ได้เรื่องเลยครับ 555 แต่ทำไปเรื่อย ๆ ก็พอกินได้
จนตอนนี้มีเมนูที่ทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่างแล้ว ช่วงนี้ยังมีเรื่องงานที่ทำให้เหนื่อยด้วยครับ มีทั้งวันที่รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี
และวันที่กลับบ้านแล้วคิดว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย แต่สุดท้ายก็ยังตื่นไปทำงานเหมือนเดิม
ตอนหนึ่งผมเคยคิดว่าจะลาออกแล้วเริ่มใหม่ แต่พอคิดเรื่องค่าใช้จ่ายและภาระต่าง ๆ ก็เลยเลือกอยู่ต่อและค่อย ๆ หาทางของตัวเองไปก่อน
สิ่งที่รู้สึกชัดที่สุดในช่วงหลายเดือนนี้คือผมเริ่มไม่ค่อยคาดหวังว่าชีวิตจะต้องเป็นไปตามแผนแล้วครับ
บางอย่างที่คิดว่าจะได้กลับไม่ได้ บางคนที่คิดว่าจะอยู่ด้วยกันนาน ๆ ก็หายไป
ส่วนเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดกลับเกิดขึ้นเฉยเลย
ตอนนี้เลยพยายามอยู่กับสิ่งที่มีตรงหน้าให้มากขึ้น ไม่ได้หมายความว่าหมดไฟหรือเลิกมีเป้าหมายนะครับ
แค่รู้สึกว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องรีบทุกเรื่องก็ได้ ช่วง 7-8 เดือนที่ผ่านมาอาจจะไม่ได้มีอะไรหวือหวาในสายตาคนอื่น
แต่สำหรับผมมันเป็นช่วงที่ได้เรียนรู้ตัวเองเยอะมาก
และน่าจะเป็นช่วงหนึ่งที่อีกหลายปีข้างหน้าผมหันกลับมามองแล้วรู้สึกว่า เออ ตอนนั้นเราเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน