เพิ่งเข้าใจว่าบางครั้งความเหนื่อยไม่ได้มาจากงาน แต่มาจากการคิดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ

ผมเพิ่งสังเกตตัวเองครับว่าในแต่ละวันเราไม่ได้เหนื่อยเพราะทำงานหนักอย่างเดียว แต่บางทีเหนื่อยเพราะสมองไม่ยอมพักด้วย
เลิกงานกลับถึงห้องแล้วก็ยังคิดเรื่องที่ทำงาน คิดว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไร คิดว่าเมื่อกี้พูดอะไรกับใครผิดหรือเปล่า
แล้วบางเรื่องก็เป็นเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ แต่ผมดันเอามาคิดล่วงหน้าไว้หมดแล้วครับ เมื่อก่อนผมคิดว่าการคิดเยอะเป็นเรื่องดี
เพราะเหมือนเราเตรียมตัวพร้อม แต่พอทำแบบนี้ทุกวันกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีช่วงที่ได้อยู่เฉย ๆ เลย วันหยุดก็ยังหยิบโทรศัพท์มาเช็กงาน
ทั้งที่ไม่มีใครตามด้วยซ้ำ จนวันหนึ่งลองวางโทรศัพท์ไว้ไกลตัวแล้วออกไปเดินซื้อของธรรมดา ๆ กลับรู้สึกว่าสมองโล่งขึ้นแบบแปลก ๆ ครับ

ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย แค่เดินดูของ กินข้าว แล้วกลับบ้าน แต่ช่วงเวลานั้นเราไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลย
พอกลับมาถึงห้องถึงรู้ว่าที่ผ่านมาเราอาจจะพยายามจัดการทุกอย่างมากเกินไป จนลืมไปว่าบางเรื่องมันรอเราได้เหมือนกัน
ตอนนี้เลยพยายามแบ่งเวลาให้ตัวเองมากขึ้น หลังเลิกงานก็พยายามไม่เปิดเรื่องงานถ้าไม่จำเป็น ปิดแจ้งเตือนบางอย่าง
แล้วหาอะไรทำที่ไม่ต้องใช้สมองเยอะ เช่น ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม หรือบางวันก็นอนเฉย ๆ ครับ
ตอนแรกก็รู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ใช้เวลาให้มีประโยชน์ แต่หลัง ๆ เริ่มเข้าใจว่าการพักก็คงเป็นประโยชน์อย่างหนึ่งเหมือนกัน

ชีวิตผู้ใหญ่บางทีมันไม่ได้เหนื่อยจากเรื่องใหญ่ ๆ หรอกครับ แต่มันเป็นเรื่องเล็ก ๆ หลายเรื่องที่สะสมกันทุกวัน
แล้วเราไม่เคยให้เวลาตัวเองหยุดเลย ตอนนี้ผมเลยไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะต้อง productive ตลอดเวลาแล้ว
ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี แล้วเหลือแรงกลับมาใช้ชีวิตของตัวเองบ้างก็น่าจะพอครับ