เด็กมานอนค้างบ้านเรา โดยนอนที่ห้องแม่เรา แล้วหลังๆมาบ่อยมาก ไม่บอกล่วงหน้าด้วย แต่.....
เรากับพี่สาว(แม่เด็ก แม่เลี้ยงเดี่ยวหย่าสามี)ไม่คุยเกิน 20 ปีค่ะ เคยกลับมาคุยกันแปปนึงตอนเมื่อประมาณ10ปีก่อน แต่ก็ผิดใจกันอีกเนื่องจากแม่เด็กจะซื้อรถแล้วจะให้เราเซนต์ค้ำให้ แต่เราไม่ทำ เขาไม่พอใจ ซึ่งเราก็ไม่แคร์ก็เลยไม่คุยกันอีกเลย
ทีนี้เราปลูกบ้าน แม่เรา(ขอเรียกเจ๊แรม) ก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านเรา จริงๆความสัมพันธ์เรากับแม่ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ เนื่องจากปมในวัยเด็กที่ไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่ปกติจากเจ๊แรมสักเท่าไหร่ คือนางเป็นคนToxic เช่น พอพูด, แนะนำ, เตือนอะไรก็ตาม ก็มีแต่ข้ออ้าง โทษทุกสิ่งรอบตัว, ไม่พอใจก็ทวงบุญคุณ, ชอบขุดคุ้ยเรื่องไม่ดีคนอื่นมาพูดให้ตัวเองดูดี ทำให้เราตีตัวออกห่าง ไม่พูดไม่คุย แม้จะมาอยู่บ้านเดียวกันก็ตาม ( ลูกคนอื่นก็ไม่คุยด้วยค่ะ)
เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเก่าซึ่งเป็นบ้านพ่อ (พ่อเสียแล้ว) เจ๊แรมกับแม่เด็กก็อยู่ร่วมกัน โดยที่แม่เด็กกับเจ๊แรมก็ไม่ค่อยจะลงรอยกัน (เคยมีเรื่องตบตีกันสมัยก่อน) โดยเวลาแม่เด็กไม่อยู่ก็จะเอาเด็กมาฝากกับเจ๊แรมให้ช่วยดูแล แต่พอเจ๊แรมมาอยู่บ้านเรา แม่เด็กก็ยังทำเหมือนเดิม คือเอาเด็กมาปล่อยทิ้งไว้ที่บ้านทวดซึ่งอยู่ติดบ้านเรา แล้วให้เด็กเดินมาหาเจ๊แรม ตีเนียนนอนค้าง
ช่วงแรกที่เรารู้เรื่อง เราไลน์บอกเจ๊แรมไปว่าถ้าจะให้เด็กมาค้างให้บอกเราล่วงหน้า อย่าถือวิสาสะ นี่บ้านเรา เจ๊แรมก็หาว่าเรารังเกียจเด็ก รักแต่ลูกน้องชาย เราก็สวดกลับเลย ให้กลับไปอ่านข้อความใหม่ ว่ามีอะไรห้ามเด็ก ที่ให้ทำคือ บอกล่วงหน้า เหมือนจะจบเรื่องการไม่บอกล่วงหน้า
แต่หลังจากนั้น แม่เด็กก็ยังทำพฤติกรรมเหมือนเดิม บอกไปดูงานต่างจังหวัด แต่พักหลังมานี่ เอาเด็กมาส่งหน้าบ้านเราเลยจ้า หรือไม่เด็กนั่งวินมอไซต์มาเอง เด็กที่เรียนป.5 ป.6แล้ว เข้าบ้านมาสวัสดีคับน้า แล้วก็ทำเหมือนจะเดินจากไป เราก็เลยถามว่า แม่จะมารับกี่โมง เด็กก็ตีมึนบอกผมมาค้างครับ แม่ไปต่างจังหวัด เราคิดในใจว่า เอาอีกล่ะ เกือบทุกอาทิตย์ แม้ช่วงวันหยุดเราจะไม่ได้อยู่บ้าน แต่ก็คอยดูกล้องวงจรปิดตลอด ก็คือเห็นเด็กในบ้านตลอด เราเลยบอกเด็กว่า ฝากบอกแม่นะ หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง เด็กก็ตอบกลับมาครับ ก็คงจะงงๆ เกรงใจอะไร
เวลาเด็กมาอยู่มีแต่เสื้อผ้า ของกิน, เงิน ไม่พกมาจ้า เจ๊แรมก็ต้องคอยหาของกินให้ ล้างจานชามให้ด้วยจ้า (สมัยตอนเราเด็กๆ ข้าวปลาไม่มีกินไม่สนใจ ผลักไสให้ไปขอปู่ขอย่า วันๆเอาแต่นอน เราคิดนะ วาสนาหลานเทวดาแท้ๆ สมัยตูไม่เคยสักครั้งที่เจ๊แรมจะหาให้กินแบบนี้ )
วันนี้เราถามเจ๊แรม เด็กมาค้าง ทำไมไม่บอกก่อน เจ๊แรมบอกว่ามันมาของมันเอง มันไม่ได้บอกนิ ( เริ่มเคยตัวแล้ว)
เราเลยบอกเจ๊แรมไปว่า บอกแม่เด็กมันด้วยนะ ถ้าจะให้ลูกมันมาค้าง จ่ายเงินมาด้วย ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม เจ๊แรมไม่พอใจ ถามเงินอะไร เราว่าค่าน้ำค่าไฟค่าขยะ แล้วบอกมันด้วยนะ หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง หัดทำเหมือนคนปกติเขาทำกัน ถ้าไม่ถูกกัน ก็มารับยายหรือทวดไปนอนค้างที่บ้านมันคอยดูแลลูก เจ๊แรมเลยเงียบ
คำถาม โดยปกติ พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว คุณจะแก้ปัญหายังไงถ้าต้องเดินทางไปต่างจังหวัดแล้วพาเด็กไปไม่ได้
คุณสอนมารยาทการเข้าบ้าน-นอนค้างบ้านคนอื่นกับลูกอย่างไรหรอคะ
แม่เด็กทำแบบนี้ ปกติทั่วไปเขาทำกันไหมคะ
เราอคติเกินไปไหมคะ
ปล. พ่อเด็กเขาอยู่ต่างจังหวัด จะมารับเด็กไปอยู่ด้วยแค่ช่วงปิดเทอม
พ่อแม่คนปกติ เขาเอาลูกไปฝากนอนค้างบ้านคนที่ไม่ถูกกันไหมคะ
เรากับพี่สาว(แม่เด็ก แม่เลี้ยงเดี่ยวหย่าสามี)ไม่คุยเกิน 20 ปีค่ะ เคยกลับมาคุยกันแปปนึงตอนเมื่อประมาณ10ปีก่อน แต่ก็ผิดใจกันอีกเนื่องจากแม่เด็กจะซื้อรถแล้วจะให้เราเซนต์ค้ำให้ แต่เราไม่ทำ เขาไม่พอใจ ซึ่งเราก็ไม่แคร์ก็เลยไม่คุยกันอีกเลย
ทีนี้เราปลูกบ้าน แม่เรา(ขอเรียกเจ๊แรม) ก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านเรา จริงๆความสัมพันธ์เรากับแม่ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ เนื่องจากปมในวัยเด็กที่ไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่ปกติจากเจ๊แรมสักเท่าไหร่ คือนางเป็นคนToxic เช่น พอพูด, แนะนำ, เตือนอะไรก็ตาม ก็มีแต่ข้ออ้าง โทษทุกสิ่งรอบตัว, ไม่พอใจก็ทวงบุญคุณ, ชอบขุดคุ้ยเรื่องไม่ดีคนอื่นมาพูดให้ตัวเองดูดี ทำให้เราตีตัวออกห่าง ไม่พูดไม่คุย แม้จะมาอยู่บ้านเดียวกันก็ตาม ( ลูกคนอื่นก็ไม่คุยด้วยค่ะ)
เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเก่าซึ่งเป็นบ้านพ่อ (พ่อเสียแล้ว) เจ๊แรมกับแม่เด็กก็อยู่ร่วมกัน โดยที่แม่เด็กกับเจ๊แรมก็ไม่ค่อยจะลงรอยกัน (เคยมีเรื่องตบตีกันสมัยก่อน) โดยเวลาแม่เด็กไม่อยู่ก็จะเอาเด็กมาฝากกับเจ๊แรมให้ช่วยดูแล แต่พอเจ๊แรมมาอยู่บ้านเรา แม่เด็กก็ยังทำเหมือนเดิม คือเอาเด็กมาปล่อยทิ้งไว้ที่บ้านทวดซึ่งอยู่ติดบ้านเรา แล้วให้เด็กเดินมาหาเจ๊แรม ตีเนียนนอนค้าง
ช่วงแรกที่เรารู้เรื่อง เราไลน์บอกเจ๊แรมไปว่าถ้าจะให้เด็กมาค้างให้บอกเราล่วงหน้า อย่าถือวิสาสะ นี่บ้านเรา เจ๊แรมก็หาว่าเรารังเกียจเด็ก รักแต่ลูกน้องชาย เราก็สวดกลับเลย ให้กลับไปอ่านข้อความใหม่ ว่ามีอะไรห้ามเด็ก ที่ให้ทำคือ บอกล่วงหน้า เหมือนจะจบเรื่องการไม่บอกล่วงหน้า
แต่หลังจากนั้น แม่เด็กก็ยังทำพฤติกรรมเหมือนเดิม บอกไปดูงานต่างจังหวัด แต่พักหลังมานี่ เอาเด็กมาส่งหน้าบ้านเราเลยจ้า หรือไม่เด็กนั่งวินมอไซต์มาเอง เด็กที่เรียนป.5 ป.6แล้ว เข้าบ้านมาสวัสดีคับน้า แล้วก็ทำเหมือนจะเดินจากไป เราก็เลยถามว่า แม่จะมารับกี่โมง เด็กก็ตีมึนบอกผมมาค้างครับ แม่ไปต่างจังหวัด เราคิดในใจว่า เอาอีกล่ะ เกือบทุกอาทิตย์ แม้ช่วงวันหยุดเราจะไม่ได้อยู่บ้าน แต่ก็คอยดูกล้องวงจรปิดตลอด ก็คือเห็นเด็กในบ้านตลอด เราเลยบอกเด็กว่า ฝากบอกแม่นะ หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง เด็กก็ตอบกลับมาครับ ก็คงจะงงๆ เกรงใจอะไร
เวลาเด็กมาอยู่มีแต่เสื้อผ้า ของกิน, เงิน ไม่พกมาจ้า เจ๊แรมก็ต้องคอยหาของกินให้ ล้างจานชามให้ด้วยจ้า (สมัยตอนเราเด็กๆ ข้าวปลาไม่มีกินไม่สนใจ ผลักไสให้ไปขอปู่ขอย่า วันๆเอาแต่นอน เราคิดนะ วาสนาหลานเทวดาแท้ๆ สมัยตูไม่เคยสักครั้งที่เจ๊แรมจะหาให้กินแบบนี้ )
วันนี้เราถามเจ๊แรม เด็กมาค้าง ทำไมไม่บอกก่อน เจ๊แรมบอกว่ามันมาของมันเอง มันไม่ได้บอกนิ ( เริ่มเคยตัวแล้ว)
เราเลยบอกเจ๊แรมไปว่า บอกแม่เด็กมันด้วยนะ ถ้าจะให้ลูกมันมาค้าง จ่ายเงินมาด้วย ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม เจ๊แรมไม่พอใจ ถามเงินอะไร เราว่าค่าน้ำค่าไฟค่าขยะ แล้วบอกมันด้วยนะ หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง หัดทำเหมือนคนปกติเขาทำกัน ถ้าไม่ถูกกัน ก็มารับยายหรือทวดไปนอนค้างที่บ้านมันคอยดูแลลูก เจ๊แรมเลยเงียบ
คำถาม โดยปกติ พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว คุณจะแก้ปัญหายังไงถ้าต้องเดินทางไปต่างจังหวัดแล้วพาเด็กไปไม่ได้
คุณสอนมารยาทการเข้าบ้าน-นอนค้างบ้านคนอื่นกับลูกอย่างไรหรอคะ
แม่เด็กทำแบบนี้ ปกติทั่วไปเขาทำกันไหมคะ
เราอคติเกินไปไหมคะ
ปล. พ่อเด็กเขาอยู่ต่างจังหวัด จะมารับเด็กไปอยู่ด้วยแค่ช่วงปิดเทอม