บางทีเด็กสมัยนี้ผูกพันกับพ่อแม่น้อยลงกว่าสมัยก่อน... อาจจะเป็นเพราะเราขาดกิจกรรมบางอย่างที่เคยทำร่วมกันไปหรือเปล่า

ช่วงหลังๆ มานี้ ผมนั่งคิดและสังเกตค่านิยมของเด็กรุ่นใหม่ๆ รู้สึกได้ว่าการแสดงแนวคิดเรื่องความรักและความผูกพันต่อพ่อแม่ดูเปิดกว้างขึ้น แต่มุมหนึ่งก็เหมือนจะห่างเหินกันมากขึ้นตามไปด้วย จนบางครั้งเราได้ยินคำพูดแรงๆ หรือประโยคยอดฮิตในโลกออนไลน์อย่าง “ลูกไม่ได้ขอมาเกิด” หรือ “การเลี้ยงลูกมันคือหน้าที่ของพ่อแม่ ไม่ใช่บุญคุณ”
ย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่าโลกมันเปลี่ยนไป แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ มาคิดดูเป็นไปได้หรือไม่ว่าสาเหตุอาจจะเกิดจาก "กิจกรรมร่วมกันในครอบครัวที่มันค่อยๆ หายไป" โดยที่เราไม่ทันรู้ตัว

ภาพจำเดิมๆ ที่หายไป: "การล้อมวงดูละครหลังข่าว" ถ้าเป็นสมัยก่อน ช่วงหัวค่ำคือเวลาทองของครอบครัว ทุกคนจะมารวมตัวหน้าทีวีเครื่องเดียว ล้อมวงดูละครหลังข่าว หัวเราะ ลุ้น หรือบ่นตัวร้ายไปด้วยกัน มันคือพื้นที่แชร์อารมณ์ร่วมแบบไม่ต้องพยายาม แต่สมัยนี้ กลายเป็นยุค "ต่างคนต่างอยู่หน้าจอของตัวเอง" ทุกคนมีหน้าจอสมาร์ทโฟนหรือแท็บเล็ตของตัวเอง นั่งอยู่ในห้องเดียวกันแต่เหมือนอยู่คนละโลก

แม้แต่ "โต๊ะกินข้าว ก็ยังรวมกันยาก": กิจวัตรประจำวันที่ดูธรรมดาที่สุดอย่างการกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา กลายเป็นเรื่องหาทำได้ยากในหลายครอบครัว ด้วยวิถีชีวิตที่เร่งรีบ ต่างคนต่างกิน ต่างคนต่างเลิกงาน เลิกเรียนไม่พร้อมกัน มื้ออาหารที่เคยเป็นพื้นที่พูดคุยไถ่ถามสารพัดสุขทุกข์ประจำวันจึงหายไป

เลียนแบบวัฒนธรรมตะวันตก แต่ขาด Skinship: เราเริ่มเลี้ยงลูกแบบตะวันตกที่เน้นความอิสระและความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ธรรมเนียมแบบไทยดั้งเดิมเองก็ไม่ค่อยสนับสนุนการแสดงออกทางกายเท่าไหร่นัก การกอด การหอม หรือการจับมือ (Skinship) ในครอบครัวคนไทยมักจะลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อเด็กเริ่มโตขึ้น พอไร้การสัมผัสที่เป็นธรรมชาติ ความอบอุ่นผูกพันทางกายก็ค่อยๆ ห่างไป

กิจวัตรเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้แหละครับ ที่ดูเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ แต่พอรวมๆ กันแล้วหายไปนานเข้า มันทำให้ "สายใย" ที่เคยเชื่อมคนในบ้านไว้ด้วยกันค่อยๆ เสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ จนความสัมพันธ์เหลือไว้แค่หน้าที่และความรับผิดชอบ แต่ขาดความผูกพันทางใจ

คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้กันบ้างครับ บ้านไหนมีวิธีเติมความผูกพันหรือมีกิจกรรมดีๆ ที่ยังทำร่วมกันในยุคนี้มาแชร์กันได้นะครับ


(หมายเหตุภาพประกอบจาก AI ไม่ใช่ภาพจริง)