อยากใหทุกคนเข้าใจคนขายนมเปรี้ยวมากขึ้นค่ะ

คือเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อตอนตี2ที่ถนนเฉลิมพระเกียรติเรากับแฟนกำลังนั่งกินข้าวอยู่ร้านข้างทางอยู่ค่ะแล้วก็มีน้องบีทาเก้นคนหนึ่งเดินมาขายใส่เสื้อบีทาเก้นสีฟ้าสะพายกระเป๋าสีดำน้องเขาพูดดีมากนำเสนอดีมากแต่ไม่มีใครเอาพอมาถึงโต๊ะเราน้องเขาก็นำเสนอสินค้าให้เราแต่แฟนทำหน้าหยิ่งใส่เขาแฟนเราตอบตัดบทด้วยความรำคาญว่าไม่เอาแต่ว่าเราจะเอาพอน้องกำลังจะเดินกลับเราเลยเรียกน้องมาขายใหม่เพราะเราสงสารน้องอุส่าห์พูดนำเสนอยาวมากแนะนำเป็นทีละอย่างๆส่วนตัวก็ชอบสไตล์อะไรแบบนี้อยู่แล้วเราเลยซื้อชาหมักไปชุดนึงตอนให้เงินน้องเขาก็ยกมือไหว้พอรับเงินน้องก็ไหว้อีกรอบแต่ไหว้ทั้งแฟนไหว้ทั้งเรามันเป็นอะไรที่เราไม่เคยเจอมาก่อนเพราะปกติเวลามีคนหรือเด็กมาขายนมเปรี้ยวจะหน้าตาดีหรือหน้าตาไม่ดีอ่ะมันจะมาเชิงว่า นมเปรี้ยวมั้ยคะ หรือ สนใจรับมั้ยคะ พอจ่ายตังก็ไหว้เหมือนไม่เต็มใจจะขาย แต่น้องคนนี้ (ขออนุญาตนะคะพี่ไม่ได้ตั้งใจจะบูลลี่น้องเด้อ) หน้าตาน้องปานกลางค่ะ ไม่ได้หล่อมาก ไม่ได้ขี้เหร่มาก แต่ว่า วิธีการขาย วิธีการนำเสนอ บอกวันเวลาหมดอายุ มันดีมากทำให้เรารู้ว่าอันนี้คืออะไรช่วยอะไรหมดอายุวันไหนแต่แฟนกลับไปทำหน้าหยิ่งใส่น้องเราแบบไม่โอเคอ่ะน้องเขาไม่ได้มาขอทานน้องเขามาทำตามหน้าที่เขาก็ควรมีมารยาทหน่อยไหมอ่ะ แล้วโต๊ะข้างๆก็แบบมองจิกใส่เราไม่รู้ว่าหมั่นใส้หรืออะไร เราก็ได้มีการไปชวนน้องคุย ว่าทำอย่างงี้น้องได้กี่บาทเหนื่อยไหมอะไรประมาณนี้ น้องก็ตอบว่า ได้แค่ชุดละ20บาท แต่วันนึงก็ได้พันกว่าบาท ถือว่าเยอะนะ สำหรับเรา แต่น้องเขาบอกว่า 1พันบาท กว่าจะได้มา มันแลกกับการที่โดนเหยียดโดนแอ็คโดนเก๊กโดนด่าโดนรำคาญโดนพูดตัดบท น้องบอกว่าพอน้องเขาทำกลับ ก็มีบางคนรับไม่ได้ ทั้งๆที่เขาทำก่อน น้องเขาก็บอกว่าบางทีมันก็ท้อ  เข้าไปไม่ถึงโต๊ะก็โดนไล่แล้ว  แต่ก็ต้องทำเพราะช่วยพ่อ (น้องเขาบอกว่าเขาเป็นลูกเจ้าของศูนย์นมเปรี้ยวค่ะ มาช่วยพ่อทำงาน ) ไอ่เราก็แบบ เออถ้าเปิดใจคุยกับเขาเราได้เห็นอีกมุมของเขาเลยอ่ะ แบบมุมของลูกค้าบางคนรำคาญไล่อะไรแบบนี้ แต่อีกมุมของคนขาย เขาก็ไม่ได้อยากจะมาขายเราคนเดียวหรอกค่ะ เราอยากให้ทุกคนเข้าใจคนขายมากขึ้น ดีกว่าไปไล่เขาเหมือนหมูเหมือนหมา บางคนเขาไม่ได้ด้อยกว่าเราเลย ลดอีโก้ลงสังคมจะน่าอยู่มากๆเลยค่ะ เข้าใจค่ะ ตังเรา สิทธิ์ของเรา แต่อยากให้ทุกคนลองเปิดโลกมากขึ้น