บทที่หนึ่ง เลขาชั่งยั่ว
ยามค่ำคืนอันแสนยาวนาน ในเมืองกรุงยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คน ที่ตึกสูงชั้นสามสิบ ในห้องทำงานที่มีกระจกรายล้อม มันสามารถมองเห็นได้ทั้งเมือง ในตอนนี้ ภายในห้องมีสองสองนั่งอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ หญิงสาวหน้าหวานในชุดสีแดงสด ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง ผิวของเธอขาวผุดผ่อง ดวงตาเป็นประกายระยับ เธอกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักของหญิงสาวมาดนิ่ง ใบหน้าคม ท่าทางของเธอดูแปลกใจไม่น้อยทีเดียว
“เลขาคิมคุณเมามากแล้ว”
“อื้มม ไม่เมาค่ะท่านประธาน” หญิงสาวที่ชื่อ
“คิม ฮะวา” เธอมีตำแหน่งเป็นเลขาประจำตัวของท่านประธาน “หวัง ยุนแจ” แต่ที่หน้าแปลกใจคือ โดยปกติเธอมักจะใส่แว่นตาหนาเตอะ ผมกระเซอะเซือง แต่ดูวันนี้สิ เธอกำลังกลายเป็นแม่เสือสาว ที่จ้องจะตคุมเหยื่ออย่างประธานหวังเสียให้ได้ เลขาคิมลากไร้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้า ลากมาจนถึงลำคอระหงส์
“คุณรู้หรือป่าวว่าฉันเป็นใครเลขาคิม” ประธานหวังคว้ามือของอีกคนเอาไว้จ้องมองเข้าไปดวงตาคู่นั้นเหมือนอย่างทุกที เพื่อเป็นการเตือนสติสาวเจ้า เพราะเธออาจจะแค่เมาก็ได้
“เพราะรู้ไงคะว่าคุณคือใคร ฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ ฉันอยากรู้ค่ะ ว่าคุณที่ใครๆ ต่างหมายปรองมันจะแซ่บหรือป่าว” เลขาคิมเลียริมฝีปากเล็กน้อยแล้วลากปลายนิ้วมาที่บริเวณอกของประธานหวัง เมื่อเห็นอย่างนั้นประธานสาวก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างชอบใจ พร้อมกลับดึงรั้งเอวคอดให้เข้าหาตัวเองมากขึ้น
“เอาสิ ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้เลขาคิมรู้ ว่าเพราะอะไรเอง” อื้มพูดจบประธานหวังก็เข้าไปสัมผัสริมฝีปากอวบอิ่มชั่งจ้อนั้นทันที พร้อมกับใช้มือจับล็อกใบหน้านั้นไว้ ส่วนทางด้านของเลขาคิม ก็ใช้เรียวแขนโอบกอดลำคอนั้นไว้ ทั้งสองจูบตอบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รสจูบนั้นรุนแรงเสียจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปาก
“อื้มม ฉันจะถามเธออีกครั้งเลขาคิม เธอจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ”
“แน่นอนค่ะ ฉันไม่มีทางเสียใจ” ปากพูดแต่ตาของเธอก็ยังคงมองริมฝีปากนั้นของประธานหวัง อย่างโหยหา
“ดี” ประธานหวังปลดเปลื่องชุดทั้งหมดของเลขาสาวชั่งยั่วออกจนหมด โยนมันออกไปอย่างไม่ใยดี กรอกตามองไปทั่วทั้งร่างกาย หน้าอกอวบอิ่มที่ตอนนี้ชูชันจนเห็นได้ชัด
“ฉันอยากเป็นของท่านประธานแล้วค่ะ” เธอเชยคางให้ใบหน้าของประธานหวังหันขึ้นมาสบตากับเธอ พร้อมกับคำพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตอนนี้ไฟแห่งราคะกำลังแผลดเผาตัวเธอ เพราฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ ทำให้เธอกล้าได้มากถึงเพียงนี้
“เธอนี่ชั่งยั่วจริงๆ” เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่รอช้าฉกชิมอกอวบนั้นทันที จนทำให้เธอแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว
ปลายลิ้นร้อนตวัดไปมาอย่างชำนาญ พร้อมกับดูดเม้นและขบกัดมัน
“อื้มม ซี๊ดด เก่งจัง” เลขาคิมครางออกมาไม่หยุดปาก พร้อมกับจับสัมผัสที่ลำคอของอีกคนไปด้วย หึ เธอคิดว่าฉันเป็นเด็กหรือไงเลขาคิม หวังว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่มาบ่นโอดครวญก็แล้วกัน
“ฉันจะไม่หยุดอีกแล้วนะเลขาคิม”
“ค่ะ ต่อให้ต้องแหลกคามือของประธานฉันก็พร้อม”
.
.
ในเช้าของวันต่อมาเลขาคิมลืมตาตื่นขึ้นก็พบกับเพดานที่เธอไม่คุ้นเคย เธอกรอกตามองไปรอบห้อง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังโอบบริเวณเอวของเธออยู่
“เชี่ย ประธานหวัง!!” เธออุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับรีบใช้มือปิดปากตัวเอง ก่อนภาพเหตุการณ์ในเมื่อคืนจะฉายซ้ำอยู่ภายในหัวของเธอ ตายแล้ว นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ฉันค่อยๆ ยกเรียวแขนที่กอดรั้งเอวของฉันอยู่ออก พร้อมกับพยายามขยับตัวลุกจากเตียง ไม่อยากจะเชื่อฉันดื่มไปแค่ไม่กี่แก้วไหงเป็นงี้ได้ละเนี่ย
“จะไปไหน” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของประธานหวังดังขึ้น พร้อมกับเรียวแขนที่ดึงไหล่ของฉันให้กลับลงมานอนดังเดิม
“เอ่อคือ ฉันจะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดค่ะ เดี๋ยวจะเข้างานแล้ว”
“นอนไปก่อนฉันยังง่วงอยู่” ประธานหวังพูดพร้อมกับหลับตาดังเดิม แต่ฉันนี่สิหลับไม่ลงแล้ว ใจสั่นไปหมด ฉันไม่น่าดื่มเยอะเลย คิดได้ไง ไปนอนกับเจ้านายเย็นชาแบบนี้เนี่ย
“งั้นประธานหวังก็นอนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปก่อน”
“ถ้าเธอยังขัดใจฉัน ฉันจะหักเงินเดือนเธอ” เห้ย เผด็จการเกินไปแล้วนะ ใครเขาจะยอม....สุดท้ายแล้วฉันก็ยอมล้มตัวลงนอนให้เขากอดเหมือนเดิม โถ่โดนหักเงินเลยนะ เรียวแขนนั้นกระชับอ้อมกอดฉันมากขึ้น ทำให้ตัวของฉันขยับเข้าไปหาเธออีก ใบหน้าของฉันอยู่บริเวณลำคอของเธอ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาด้วย
จนฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ สะดุ้งตัวตื่นมาอีกทีประธานหวังก็ไม่ได้นอนอยู่แล้ว ฉันชันตัวลุกขึ้น มองไปโดยรอบ ก็พบว่า นี่คือห้องนอนแยกในห้องทำงานของประธานหวัง เพราะเจ้านายของเธอเป็นพวกบ้างานมาก และใช้งานพนักงานหนักมากเช่นกัน โดยส่วนใหญ่ประธานก็มักจะนอนที่ทำงานนี่แหละ ประธานหวังเดินกลับมาพร้อมผ้าคลุมอาบน้ำ ตามผิวกายยังคงมีหยดน้ำเล็กๆ เกาะตามผิวและลำคอ
“อื่อ คือออ..”
“ฉันให้คนเอาชุดมาให้แล้ว เดี๋ยวไปอาบน้ำซะ เสร็จแล้วจะได้เข้างานเลย ถ้าเธอสายจะโดนหักเงินเดือนได้” เธอพูดพร้อมกับหันมองนาฬิกาติดผนัง โถ่แม่คุณอะไรมันจะขนาดนั้น
“คะ ค่ะ” สุดท้ายแล้วฉันก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วยอมรับชะตากรรม คว้าผ้าคุมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายทันที แวบแรกที่ขาของฉันสัมผัสพื้นความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นไปทั่วทั้งร่างกาย แต่ก็ทำเพียงยิ้มเล็กๆ เท่านั้น พอดูกระจกเท่านั้นแหละ
“ที่คุณเป็นหมาหรือไงเนี่ย” ตามร่างกายของฉันเต็มไปด้วยรอยฟันของท่านประธานสาว แต่ดีที่ไม่มีนอกล่มผ้าเลย สายน้ำที่ผ่านผิวกาย ทำให้ฉันถึงกับซี๊ดปากออกมา ประธานหวังนี่รุนแรงกว่าที่คิดแฮะ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ชุดก็ถูกวางเอาไว้ที่เตียงแล้ว
“รู้ไซค์ฉันด้วยแฮะ” น่าแปลกที่ชุดที่ท่านประธานสั่งมาให้ มันกับพอดีตัวของฉันเปะ ราวกลับวัดไซค์เอาไว้อยู่ก่อนแล้ว
ฉันขอตัวประธานออกมาลงเวลางาน พร้อมกับเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง โต๊ะทำงานของฉัน อยู่หน้าห้องของประธานหวัง รวมกับโต๊ะพนักงานคนอื่นๆ ด้วย
“อ่าววันนี้มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะเลขาคิม จะว่าไป...คุณไม่ใส่แว่นก็สวยนะครับเนี่ย” ตายจริงฉันลืมเลยว่ายังไม่ได้ใส่แว่น
“อ้อ พอดีฉันลืมเอาแว่นมาหน่ะค่ะ”
“อ้อครับ คุณลุกนี้สวยกว่าทุกทีเลย” เขาพูดพร้อมกับเกาคอเบาๆ อย่างเขินอาย ท่าทางของเขาดูแปลกๆ แฮะ
“จะสวยอะไร ฉันว่ามันก็แค่งั้นๆ แหละ”
“นี่คุณฮัว ทำไมคุณจะต้องว่าเลขาคิมแบบนี้ละ หรือคุณคิดว่าเขาสวยกว่าใช่ไหม” คนที่ชื่ออี้ฮัว คือขากัดประจำของฉันเลยละ แต่ปกติฉันไม่ค่อยจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอซักเท่าไหร่ เพราะกลัวจะมีปัญหาตามมาทีหลัง เลยมักจะยอมเธออยู่บ่อยๆ
“นี่แกอย่ามาพูดมากแทยอน” ส่วนผู้ชายปากจี๊ดชื่อพี่แทยอม เป็นผู้ชายที่ปากแรง แต่ก็คอยปกป้องฉันอยู่ตลอด น่านับถือใช่ไหมละ หนุ่มทรงแบด แต่การกระทำสุดแสนจะอบอุ่นและอ่อนโยน แต่ติดตรงปากแรงนี่แหละ
“อะไร พวกเธอไม่อยากจะทำงานกันแล้วหรือไง” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ทำให้เหล่าพนักงานที่มุงกันอยู่ แตกกระเจิง นั่นก็ไม่ใช่เสียงใคร เสียงของประธานหวังนั่นแหละ ห้าย มองหน้าประธานไม่ติดเลยฉันเนี่ย
อ่านต่อ~
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTk5NTAxOCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM5NDIyNiI7fQ 
นิยาย สะดุดรักยัยเลขาชั่งยั่ว (yuri)
ยามค่ำคืนอันแสนยาวนาน ในเมืองกรุงยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คน ที่ตึกสูงชั้นสามสิบ ในห้องทำงานที่มีกระจกรายล้อม มันสามารถมองเห็นได้ทั้งเมือง ในตอนนี้ ภายในห้องมีสองสองนั่งอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ หญิงสาวหน้าหวานในชุดสีแดงสด ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง ผิวของเธอขาวผุดผ่อง ดวงตาเป็นประกายระยับ เธอกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักของหญิงสาวมาดนิ่ง ใบหน้าคม ท่าทางของเธอดูแปลกใจไม่น้อยทีเดียว
“เลขาคิมคุณเมามากแล้ว”
“อื้มม ไม่เมาค่ะท่านประธาน” หญิงสาวที่ชื่อ
“คิม ฮะวา” เธอมีตำแหน่งเป็นเลขาประจำตัวของท่านประธาน “หวัง ยุนแจ” แต่ที่หน้าแปลกใจคือ โดยปกติเธอมักจะใส่แว่นตาหนาเตอะ ผมกระเซอะเซือง แต่ดูวันนี้สิ เธอกำลังกลายเป็นแม่เสือสาว ที่จ้องจะตคุมเหยื่ออย่างประธานหวังเสียให้ได้ เลขาคิมลากไร้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้า ลากมาจนถึงลำคอระหงส์
“คุณรู้หรือป่าวว่าฉันเป็นใครเลขาคิม” ประธานหวังคว้ามือของอีกคนเอาไว้จ้องมองเข้าไปดวงตาคู่นั้นเหมือนอย่างทุกที เพื่อเป็นการเตือนสติสาวเจ้า เพราะเธออาจจะแค่เมาก็ได้
“เพราะรู้ไงคะว่าคุณคือใคร ฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ ฉันอยากรู้ค่ะ ว่าคุณที่ใครๆ ต่างหมายปรองมันจะแซ่บหรือป่าว” เลขาคิมเลียริมฝีปากเล็กน้อยแล้วลากปลายนิ้วมาที่บริเวณอกของประธานหวัง เมื่อเห็นอย่างนั้นประธานสาวก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างชอบใจ พร้อมกลับดึงรั้งเอวคอดให้เข้าหาตัวเองมากขึ้น
“เอาสิ ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้เลขาคิมรู้ ว่าเพราะอะไรเอง” อื้มพูดจบประธานหวังก็เข้าไปสัมผัสริมฝีปากอวบอิ่มชั่งจ้อนั้นทันที พร้อมกับใช้มือจับล็อกใบหน้านั้นไว้ ส่วนทางด้านของเลขาคิม ก็ใช้เรียวแขนโอบกอดลำคอนั้นไว้ ทั้งสองจูบตอบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รสจูบนั้นรุนแรงเสียจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปาก
“อื้มม ฉันจะถามเธออีกครั้งเลขาคิม เธอจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ”
“แน่นอนค่ะ ฉันไม่มีทางเสียใจ” ปากพูดแต่ตาของเธอก็ยังคงมองริมฝีปากนั้นของประธานหวัง อย่างโหยหา
“ดี” ประธานหวังปลดเปลื่องชุดทั้งหมดของเลขาสาวชั่งยั่วออกจนหมด โยนมันออกไปอย่างไม่ใยดี กรอกตามองไปทั่วทั้งร่างกาย หน้าอกอวบอิ่มที่ตอนนี้ชูชันจนเห็นได้ชัด
“ฉันอยากเป็นของท่านประธานแล้วค่ะ” เธอเชยคางให้ใบหน้าของประธานหวังหันขึ้นมาสบตากับเธอ พร้อมกับคำพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตอนนี้ไฟแห่งราคะกำลังแผลดเผาตัวเธอ เพราฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ ทำให้เธอกล้าได้มากถึงเพียงนี้
“เธอนี่ชั่งยั่วจริงๆ” เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่รอช้าฉกชิมอกอวบนั้นทันที จนทำให้เธอแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว
ปลายลิ้นร้อนตวัดไปมาอย่างชำนาญ พร้อมกับดูดเม้นและขบกัดมัน
“อื้มม ซี๊ดด เก่งจัง” เลขาคิมครางออกมาไม่หยุดปาก พร้อมกับจับสัมผัสที่ลำคอของอีกคนไปด้วย หึ เธอคิดว่าฉันเป็นเด็กหรือไงเลขาคิม หวังว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่มาบ่นโอดครวญก็แล้วกัน
“ฉันจะไม่หยุดอีกแล้วนะเลขาคิม”
“ค่ะ ต่อให้ต้องแหลกคามือของประธานฉันก็พร้อม”
.
.
ในเช้าของวันต่อมาเลขาคิมลืมตาตื่นขึ้นก็พบกับเพดานที่เธอไม่คุ้นเคย เธอกรอกตามองไปรอบห้อง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังโอบบริเวณเอวของเธออยู่
“เชี่ย ประธานหวัง!!” เธออุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับรีบใช้มือปิดปากตัวเอง ก่อนภาพเหตุการณ์ในเมื่อคืนจะฉายซ้ำอยู่ภายในหัวของเธอ ตายแล้ว นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ฉันค่อยๆ ยกเรียวแขนที่กอดรั้งเอวของฉันอยู่ออก พร้อมกับพยายามขยับตัวลุกจากเตียง ไม่อยากจะเชื่อฉันดื่มไปแค่ไม่กี่แก้วไหงเป็นงี้ได้ละเนี่ย
“จะไปไหน” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของประธานหวังดังขึ้น พร้อมกับเรียวแขนที่ดึงไหล่ของฉันให้กลับลงมานอนดังเดิม
“เอ่อคือ ฉันจะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดค่ะ เดี๋ยวจะเข้างานแล้ว”
“นอนไปก่อนฉันยังง่วงอยู่” ประธานหวังพูดพร้อมกับหลับตาดังเดิม แต่ฉันนี่สิหลับไม่ลงแล้ว ใจสั่นไปหมด ฉันไม่น่าดื่มเยอะเลย คิดได้ไง ไปนอนกับเจ้านายเย็นชาแบบนี้เนี่ย
“งั้นประธานหวังก็นอนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปก่อน”
“ถ้าเธอยังขัดใจฉัน ฉันจะหักเงินเดือนเธอ” เห้ย เผด็จการเกินไปแล้วนะ ใครเขาจะยอม....สุดท้ายแล้วฉันก็ยอมล้มตัวลงนอนให้เขากอดเหมือนเดิม โถ่โดนหักเงินเลยนะ เรียวแขนนั้นกระชับอ้อมกอดฉันมากขึ้น ทำให้ตัวของฉันขยับเข้าไปหาเธออีก ใบหน้าของฉันอยู่บริเวณลำคอของเธอ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาด้วย
จนฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ สะดุ้งตัวตื่นมาอีกทีประธานหวังก็ไม่ได้นอนอยู่แล้ว ฉันชันตัวลุกขึ้น มองไปโดยรอบ ก็พบว่า นี่คือห้องนอนแยกในห้องทำงานของประธานหวัง เพราะเจ้านายของเธอเป็นพวกบ้างานมาก และใช้งานพนักงานหนักมากเช่นกัน โดยส่วนใหญ่ประธานก็มักจะนอนที่ทำงานนี่แหละ ประธานหวังเดินกลับมาพร้อมผ้าคลุมอาบน้ำ ตามผิวกายยังคงมีหยดน้ำเล็กๆ เกาะตามผิวและลำคอ
“อื่อ คือออ..”
“ฉันให้คนเอาชุดมาให้แล้ว เดี๋ยวไปอาบน้ำซะ เสร็จแล้วจะได้เข้างานเลย ถ้าเธอสายจะโดนหักเงินเดือนได้” เธอพูดพร้อมกับหันมองนาฬิกาติดผนัง โถ่แม่คุณอะไรมันจะขนาดนั้น
“คะ ค่ะ” สุดท้ายแล้วฉันก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วยอมรับชะตากรรม คว้าผ้าคุมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายทันที แวบแรกที่ขาของฉันสัมผัสพื้นความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นไปทั่วทั้งร่างกาย แต่ก็ทำเพียงยิ้มเล็กๆ เท่านั้น พอดูกระจกเท่านั้นแหละ
“ที่คุณเป็นหมาหรือไงเนี่ย” ตามร่างกายของฉันเต็มไปด้วยรอยฟันของท่านประธานสาว แต่ดีที่ไม่มีนอกล่มผ้าเลย สายน้ำที่ผ่านผิวกาย ทำให้ฉันถึงกับซี๊ดปากออกมา ประธานหวังนี่รุนแรงกว่าที่คิดแฮะ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ชุดก็ถูกวางเอาไว้ที่เตียงแล้ว
“รู้ไซค์ฉันด้วยแฮะ” น่าแปลกที่ชุดที่ท่านประธานสั่งมาให้ มันกับพอดีตัวของฉันเปะ ราวกลับวัดไซค์เอาไว้อยู่ก่อนแล้ว
ฉันขอตัวประธานออกมาลงเวลางาน พร้อมกับเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง โต๊ะทำงานของฉัน อยู่หน้าห้องของประธานหวัง รวมกับโต๊ะพนักงานคนอื่นๆ ด้วย
“อ่าววันนี้มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะเลขาคิม จะว่าไป...คุณไม่ใส่แว่นก็สวยนะครับเนี่ย” ตายจริงฉันลืมเลยว่ายังไม่ได้ใส่แว่น
“อ้อ พอดีฉันลืมเอาแว่นมาหน่ะค่ะ”
“อ้อครับ คุณลุกนี้สวยกว่าทุกทีเลย” เขาพูดพร้อมกับเกาคอเบาๆ อย่างเขินอาย ท่าทางของเขาดูแปลกๆ แฮะ
“จะสวยอะไร ฉันว่ามันก็แค่งั้นๆ แหละ”
“นี่คุณฮัว ทำไมคุณจะต้องว่าเลขาคิมแบบนี้ละ หรือคุณคิดว่าเขาสวยกว่าใช่ไหม” คนที่ชื่ออี้ฮัว คือขากัดประจำของฉันเลยละ แต่ปกติฉันไม่ค่อยจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอซักเท่าไหร่ เพราะกลัวจะมีปัญหาตามมาทีหลัง เลยมักจะยอมเธออยู่บ่อยๆ
“นี่แกอย่ามาพูดมากแทยอน” ส่วนผู้ชายปากจี๊ดชื่อพี่แทยอม เป็นผู้ชายที่ปากแรง แต่ก็คอยปกป้องฉันอยู่ตลอด น่านับถือใช่ไหมละ หนุ่มทรงแบด แต่การกระทำสุดแสนจะอบอุ่นและอ่อนโยน แต่ติดตรงปากแรงนี่แหละ
“อะไร พวกเธอไม่อยากจะทำงานกันแล้วหรือไง” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น ทำให้เหล่าพนักงานที่มุงกันอยู่ แตกกระเจิง นั่นก็ไม่ใช่เสียงใคร เสียงของประธานหวังนั่นแหละ ห้าย มองหน้าประธานไม่ติดเลยฉันเนี่ย
อ่านต่อ~
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTk5NTAxOCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM5NDIyNiI7fQ