#ถ้าธี่หยดเป็นกลอน? #ธี่หยด !? แว่วเสียงครวญคลั่ง
● หลังจากฟังหนังสือเสียงธี่หยด และโชคดีนักที่ได้อยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนช่วงหนึ่งขณะที่เพื่อนรักสำรวจชั้นหนังสือและผมนั่งเล่นด้วยความหมดอะไรตายอยาก 555
ดันไปเจอหนังสือธี่หยดภาคแรกเข้าพอดี ก็เลยถือวิสาสะ ละจากอีกอย่างไปที่ความสนใจอีกอย่าง ผมเปิดไล่หาตอนที่ต่อจากหนังสือเสียง จากนั้นแล้วก็อ่านต่อตอนนั้น
และก็คิดว่าหากบทเป็นกลอนจะได้อรรธรถแบบใดหน๋อ เพราะอ่านหนังสือเองก็ทั้งขนลุกแล้วและสนุกอีกแบบ ด้วยบทบรรยายของคุณ กฤตานนท์ ช่างประทับใจผมตั้งแต่แรกที่เปิดอ่านเอง
เตือนหนาอาจมีสปอยใครยังไม่เคยอ่านหาอ่านก่อนสนุกมากกก
ปล.อ่านผมได้เพียงบทที่๑๗ หลังจากยายช่วยได้ขิตแล้วเพราะ...อะไรเงื่อนงำอะไรรึป่าวนะ?? ลองหาอ่านกันนะ
พอเป็นบทกลอน ผมก็นึกถึงตอนพี่น้องเขาคุยกันเรื่องเสียงประหลาดถ้าเอามาเป็นจะเป็นไง (บางส่วนแต่งเพิ่มเติมนะ กลัวสปอยหนัก)
หยาด : "พ้นค่ำคืนเช้าตื่นมาพาฉงน
พบเรื่องคนวิปลาสน่าสงสัย
พอเย็นมืดเห็นเป็นผีหรือกระไร
ที่มาใกล้แวะเวียน ณ บ้านเรา"
หยาดเธอคิดในใจ ก่อนพูดไปให้พี่ชาย
บางอย่างที่ย่างกลาย มันวุ่นวายเหลือเกินทน
เธอห่วงน้องเจ็บไข้. อาจเป็นได้ว่าไม่พ้น
เรื่องนี้ช่างศัพท์สน. ต้องหาหนทางเร็วไว
ยักษ์ : "เรื่องนี้อย่าคิดที่ชี้แพร่งพราย
เดียววุ่นวายด้วยพ่อว่าบ้าสับสน
แม่จะคิดวิตกใจให้กังวล
พวกเราอาจเป็นคนอุปทานเอง"
ยักษ์พี่ใหญ่กล่าวไป คิดห่วงใยกันทางอ้อม
กลัวพ่อจะว่าปลอม. อุปโลกน์แต่งเรื่องกัน
หยาด : "แต่ว่าก็น่าขนลุกปลุกขนชัน
จะว่ากันได้ด้วยเรื่องกระไรหน๋อ
เราทุกคนได้ยินเสียงสำเนียงส่อ
ประสานพอให้เหตุผลอาจพ้นความ"
หยาดต่อความ :"สะเสียงแว่วแผ่วดังที่ครวญคลั่ง
ประดุจดั่งมันดูดดืมจนลืมขวัญ
สะกดใจจนเสียสิ้นสติพลัน
ละหลงวันวะเวลาทั้งราตรี"
ยักษ์ : "อย่าไปห่วงกังวลวิตกหนัก
ไว้ค่อยซักหาข้อต่างกระจางใส
เดียวพี่อยู่ดูทางพลางวางใจ
กลับเข้าไปเข้านอนพักผ่อนกาย"
หลังจากปลอบประโลมส่ง ต่างซื่อตรงเข้าห้องหอ
ส่วนตัวเขาอยู่นั่งรอ คุ้มกันน้องจนเช้าเยือน
#ธีรบท ก็แต่งไว้แต่เพียงเท่านี้ หลังเพื่อนๆอ่านแล้วรู้สึกชื่นชอบตอนไหนเป็นพิเศษครับ
ส่วนตัวชอบบทนี้ของตนเองที่สุด ด้วยรู้สึกถึงการไม่ต้องบังคับเรื่องความหมายเห็นถึงอินเนอร์ตัวละครตอนนึกถึงเสียงครวญคลั่งนั่นแล้วตื่นกลัว
"สะเสียงแว่วแผ่วดังที่ครวญคลั่ง
ประดุจดั่งมันดูดดืมจนลืมขวัญ
สะกดใจจนเสียสิ้นสติพลัน
ละหลงวันวะเวลาทั้งราตรี"
แรงบันดาลใจจากเนื้อเรื่อง ธี่หยด โดยเฉพาะ
ขอบคุณที่สละเวลาครับ
●ไม่รู้ว่าใช้คำระพันธ์ประเภทใด เรียกยังไงกระผมก็ลืมที่คำประพันธ์นี้จะมีทั้งกาพย์ยานี๑๑ คู่กับกลอนสุสาพ
แต่งสนุกๆนะครับ
ถ้าธี่หยดเป็นกลอน โดยธีรบท
● หลังจากฟังหนังสือเสียงธี่หยด และโชคดีนักที่ได้อยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนช่วงหนึ่งขณะที่เพื่อนรักสำรวจชั้นหนังสือและผมนั่งเล่นด้วยความหมดอะไรตายอยาก 555
ดันไปเจอหนังสือธี่หยดภาคแรกเข้าพอดี ก็เลยถือวิสาสะ ละจากอีกอย่างไปที่ความสนใจอีกอย่าง ผมเปิดไล่หาตอนที่ต่อจากหนังสือเสียง จากนั้นแล้วก็อ่านต่อตอนนั้น
และก็คิดว่าหากบทเป็นกลอนจะได้อรรธรถแบบใดหน๋อ เพราะอ่านหนังสือเองก็ทั้งขนลุกแล้วและสนุกอีกแบบ ด้วยบทบรรยายของคุณ กฤตานนท์ ช่างประทับใจผมตั้งแต่แรกที่เปิดอ่านเอง
เตือนหนาอาจมีสปอยใครยังไม่เคยอ่านหาอ่านก่อนสนุกมากกก
ปล.อ่านผมได้เพียงบทที่๑๗ หลังจากยายช่วยได้ขิตแล้วเพราะ...อะไรเงื่อนงำอะไรรึป่าวนะ?? ลองหาอ่านกันนะ
พอเป็นบทกลอน ผมก็นึกถึงตอนพี่น้องเขาคุยกันเรื่องเสียงประหลาดถ้าเอามาเป็นจะเป็นไง (บางส่วนแต่งเพิ่มเติมนะ กลัวสปอยหนัก)
หยาด : "พ้นค่ำคืนเช้าตื่นมาพาฉงน
พบเรื่องคนวิปลาสน่าสงสัย
พอเย็นมืดเห็นเป็นผีหรือกระไร
ที่มาใกล้แวะเวียน ณ บ้านเรา"
หยาดเธอคิดในใจ ก่อนพูดไปให้พี่ชาย
บางอย่างที่ย่างกลาย มันวุ่นวายเหลือเกินทน
เธอห่วงน้องเจ็บไข้. อาจเป็นได้ว่าไม่พ้น
เรื่องนี้ช่างศัพท์สน. ต้องหาหนทางเร็วไว
ยักษ์ : "เรื่องนี้อย่าคิดที่ชี้แพร่งพราย
เดียววุ่นวายด้วยพ่อว่าบ้าสับสน
แม่จะคิดวิตกใจให้กังวล
พวกเราอาจเป็นคนอุปทานเอง"
ยักษ์พี่ใหญ่กล่าวไป คิดห่วงใยกันทางอ้อม
กลัวพ่อจะว่าปลอม. อุปโลกน์แต่งเรื่องกัน
หยาด : "แต่ว่าก็น่าขนลุกปลุกขนชัน
จะว่ากันได้ด้วยเรื่องกระไรหน๋อ
เราทุกคนได้ยินเสียงสำเนียงส่อ
ประสานพอให้เหตุผลอาจพ้นความ"
หยาดต่อความ :"สะเสียงแว่วแผ่วดังที่ครวญคลั่ง
ประดุจดั่งมันดูดดืมจนลืมขวัญ
สะกดใจจนเสียสิ้นสติพลัน
ละหลงวันวะเวลาทั้งราตรี"
ยักษ์ : "อย่าไปห่วงกังวลวิตกหนัก
ไว้ค่อยซักหาข้อต่างกระจางใส
เดียวพี่อยู่ดูทางพลางวางใจ
กลับเข้าไปเข้านอนพักผ่อนกาย"
หลังจากปลอบประโลมส่ง ต่างซื่อตรงเข้าห้องหอ
ส่วนตัวเขาอยู่นั่งรอ คุ้มกันน้องจนเช้าเยือน
#ธีรบท ก็แต่งไว้แต่เพียงเท่านี้ หลังเพื่อนๆอ่านแล้วรู้สึกชื่นชอบตอนไหนเป็นพิเศษครับ
ส่วนตัวชอบบทนี้ของตนเองที่สุด ด้วยรู้สึกถึงการไม่ต้องบังคับเรื่องความหมายเห็นถึงอินเนอร์ตัวละครตอนนึกถึงเสียงครวญคลั่งนั่นแล้วตื่นกลัว
"สะเสียงแว่วแผ่วดังที่ครวญคลั่ง
ประดุจดั่งมันดูดดืมจนลืมขวัญ
สะกดใจจนเสียสิ้นสติพลัน
ละหลงวันวะเวลาทั้งราตรี"
แรงบันดาลใจจากเนื้อเรื่อง ธี่หยด โดยเฉพาะ
ขอบคุณที่สละเวลาครับ
●ไม่รู้ว่าใช้คำระพันธ์ประเภทใด เรียกยังไงกระผมก็ลืมที่คำประพันธ์นี้จะมีทั้งกาพย์ยานี๑๑ คู่กับกลอนสุสาพ
แต่งสนุกๆนะครับ