[CR] น้า Low Batt :: ทริปเดิน " กินแห้ว " หลายวัด ย่านสะพานซังฮี้

กระทู้รีวิว

สวัสดีครับทุก ๆ ท่าน

เมื่อวานนี้วันเสาร์ที่ 8 ผมปิดร้านหนึ่งวันครับ ท่าน.ผบ มีธุระต้องไปทำแถวย่านคลองบางหลวง
ผมเลยต้องนั่งวางแผนจากที่เคย save ทิ้ง ๆ ไว้ใน google maps ล่วงหน้าก่อนว่าเสร็จธุระแล้วจะไปเดินชมวัดที่ไหนต่อดี

สรุปเองได้ว่าจะไปเดินเที่ยวสี่ห้าวัดย่านสะพานซังฮี้ ซึ่งเป็นวัดขนาดไม่ใหญ่ มีทั้งวัดหลวงและวัดราษฎร์แต่เป็นวัดเก่าสมัยต้นรัตนโกสินทร์ +/- แทบทั้งนั้น

ราว ๆ สิบโมงท่าน.ผบ ก็ทำธุระเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็พากันไปนั่ง mrt. ท่าพระ เพื่อลงที่สถานี mrt บางยี่ขัน ไปถึงตอนสิบโมงครึ่ง

เดินลงมาตามทางออก #1 ลงมาถึงก็ชนกับปากซอยจรัล.51 พอดี ตามข้อมูลเขาว่ามีร้านรถเข็นให้พอฝากท้องได้อยู่ปากซอย ชื่อก๋วยเตี๋ยวร้านป้า ซอย.51 มีโต๊ะแบบพับให้นั่งกินสี่ห้าโต๊ะ คนนั่งเกือบทุกโต๊ะมีทั้งคนทั่วไป ทั้งไรเดอร์ส่งอาหารนั่งกินกันแต่ยังมีว่างหนึ่งโต๊ะพอดี ขนาดไรเดอร์ยังนั่งกินกัน อย่างน้อยก็การันตีว่าไม่ขี้เหร่แน่ ๆ

ท่าน ผบ.สั่งเป็นบะหมี่โฟ หน้าตาโอเค มีแมงกระพรุนใส่ให้ด้วย

ผมสั่งเป็นข้าวหมูอบ มีกระหล่ำซอยใส่มาด้วยหน่อยนึง แล้วก็น้ำซุปถ้วยน้อย ๆ หนึ่งถ้วย

กินเสร็จก็โอเคอยู่นะ หมูอบนิ่มดี เย็นตาโฟก็ไม่ขี้เหร่ สองอย่างรวม 95.-

จากนั้นก็เดินขึ้นไปทางบางพลัด เดินไปไม่ไกลก็ข้ามสะพานลอยไปฝั่งตรงข้ามฝั่งซอยเลขคู่เพื่อไปยังซอย จรัญ.44

ซอยนี้เป็นซอยเดียวกันกับทางไป วัดคฤหบดี แต่วันนี้ผมไม่คิดแวะไปเพราะเคยแวะแล้ว วันนี้ผมจะไปวัดโบราณอีกวัดที่ชื่อว่า วัดลิงขบ ครับ
นั่งวินเข้าไปนะครับ คันละ 30.- แลกกับระยะทางร่วมสองกิโลกว่าจะถึงวัด เป็นการเก็บแรงขาที่มีอยู่น้อย ๆ ไว้ก่อน

ชื่อวัดแบบเก่าเป็นอะไรที่คุ้นหูมาก ๆ จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ชอบพูดประมาณว่าบูลลี่กันแบบในสมัยนี้ละครับ เอามาล้อเล่นจนคิดว่าเป็นแค่ชื่อวัดที่ไม่มีอยู่จริง แค่ตั้งมาล้อเล่นเฉย ๆ แต่ปรากฏว่าเคยมีอยู่จริงนะแต่เปลี่ยนชื่อใหม่ตั้งแต่สมัย ร.๒ นู้นนนน จาก วัดลิงขบ เป็นชื่อใหม่คือ วัดบวรมงคลราชวรวิหาร ครับ

พระเจดีย์แบบมอญที่ลานหน้าวัด เหมือนจะเพิ่งบูรณะใหม่แต่ยังไม่แล้วเสร็จดี

ถ้าเดินมาจากทางแม่น้ำเจ้าพระยา ซ้ายมือคือพระเจดีย์มอญ ขวามือคือตึกคณะแดง บนตึกประดิษฐาน หลวงพ่อสามสี ด้านหน้าไกล ๆ คือ พระอุโบสถ

ว่าจะขึ้นไปชมหลวงพ่อสามสี พระพุทธรูปโบราณบนตึก แต่ดันตรงกับเวลาที่เพิ่งเริ่มฉันเพลพอดี ประตูจึงถูกล๊อคไว้ อดชมไปหนึ่ง

หอพระไตรปิฏก ในรั้วตึกคณะแดง แต่ก็ปิดเช่นกัน

จะเข้าพระอุโบสถก็ปิดล๊อคตั้งแต่ประตูรั้วกำแพงแก้ว ถามชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา เขาบอกปิดเกือบทั้งปีจะเปฺิดแค่ในวันสำคัญ

ไม่อยากรอเลยไม่รู้จะชมอะไรอีกดีก็พากันเดินไปวัดต่อไปดีกว่าครับ

เดินย้อนมาหกเจ็ดร้อยเมตรแล้วเลี้ยวขวาก็จะมาชนกับซอย 46 ให้เลี้ยวขวาอีกไปตามป้ายโรงเรียนทิวไผ่งาม

เลี้ยวไปปุ๊บก็จะเห็นป้ายทางเข้าวัด

เดินเลี้ยวเข้ามาก็เห็นวัดอยู่ไม่ไกลแล้วครับ

เข้ามาก็จะเป็นลานจอดรถ ทางซ้ายจะเป็น อุโบสถ เจดีย์ วิหาร เรียงกันไป

ที่อุโบสถเห็นคนนั่งทำอะไรกันอยู่หลายคนเลย ไม่รู้ว่ามีงานอะไรกัน

พอถามไถ่ดูถึงรู้ว่าพรุ่งนี้ทางวัดจะจัดงานยกฉัตรขึ้นเหนือ หลวงพ่อทอง พระพุทธรูปทองคำโบราณองค์สำคัญของทางวัด ครับ

วันนี้ภายในโบสถ์ก็เลยมีช่างกำลังปัดเงาองค์หลวงพ่อทอง หรือ พระพุทธสุวรรณวชิรบพิตร ผมก็เลยได้ชมองค์พระในบรรยากาศแปลกตาแบบนี้เป็นครั้งแรก

เดินออกจากโบสถ์ไปชมวิหาร จะผ่านเจดีย์ก่อน

ถัดจากเจดีย์ถึงจะเป็นวิหาร ตามประวัติว่าเป็นวัดที่สร้างมาแต่ปลายสมัยอยุธยา

ภายในวิหารเปิดให้ชมได้ ด้านในเป็นหมู่พระพุทธรูปหลายองค์

ออกจากวิหารเราก็ไปกันต่อครับ เดินต่อจากวิหารเข้าไปก็จะเป็นทางเดินเลียบคลอง ไปตัดซอย.52 รวม ๆ แล้วก็ราว ๆ สามสี่ร้อยเมตร

จะมาโผล่ด้านหลังวัดครับ มีสะพานข้ามคลองให้เดินได้

วัดนี้ชื่อ วัดเปาโรหิตย์ โดยทางที่เราเดินมาจะมาโผล่แถวด้านหลังของอุโบสถ

เดินอ้อมมาด้านหน้า เห็นป้ายที่ประตูก็แทบหมดอารมณ์เลยครับ

อุโบสถเปิดแค่ บ่ายวันอาทิตย์ แล้วตอนนี้มันเพิ่งจะบ่ายวันเสาร์

ภายนอกอุโบสถ

ประตูโบสถ์ล๊อคกลอนแน่นหนา

บานหน้าต่างเปิดไว้ให้อากาศถ่ายเทแต่มีตะแกรงเหล็กปิดไว้ วันนี้ชมผ่านรูตะแกรงกันแล้วกัน

เดินออกมาทางด้านหน้าทางเข้าวัด

สุดรั้วโรงเรียนจะมีทางเดินแคบ ๆ เลียบรั้วโรงเรียน เพื่อไปยังวัดถัดไปชื่อ วัดภคินีนาถ

พอเลี้ยวขวาพ้นแนวโรงเรียนก็จะเป็นถนน มองเห็นหลังคาวัดภคินีฯ อยู่ข้างหน้า

สุดถนนเมื่อกี้ ถ้าเลี้ยวขวาไปนิดเดียวก็จะเป็น วัดใหม่เทพนิมิตร

ผมเดินมาวัดนี้ก่อนเพราะเดี๋ยวตอนจะกลับออกไปถนนใหญ่เราต้องออกทางวัดภคินีฯ ครับ
แต่ปรากฎว่า พอเดินเลี้ยวขวาเข้าในวัดไปได้หน่อยเดียว น้อนหมาเป็นฝูงจากที่นอนกันเต็มลานดันพากันเห่าและวิ่งกรูกันมาหาหมดฝูง
ก็เลยต้องถอยกลับไม่ไปต่อ เพราะท่าน.ผบ ผมยังจิตตกเรื่องน้อนหมากระโจนใส่ไม่หาย ถือซะว่าเราไม่มีวาสนาต่อกันแล้วกันนะหลวงพ่อ

เดินย้อนมาที่วัดภคินีฯ อีกรอบ ประตูทางเข้าด้านนี้จะเป็นด้านหลังวัด แถว ๆ ข้างพระวิหาร ซึ่งเปิดตลอด

เดินอ้อมมาด้านหน้าพระวิหาร

สะดุดตากับหน้าบันของพระวิหารก่อนเลย เป็นพวกเครื่องเคลือบต่าง ๆ ฝังแปะไว้ในผนังปูนโดยปล่อยส่วนนูนกว่าครึ่งใบออกมาโชว์ไว้ สวยดีครับ

ด้านในพะวิหารก็มีทั้งตู้พระธรรมและพระพุทธรูปโบราณตั้งไว้ให้ชม บรรยากาศเลยออกขลัง ๆ นิดหน่อย

จากนั้นก็เดินมาพระอุโบสถ ที่อยู่ภายในรั้วกำแพงแก้วเหมือนที่วัดลิงขบ
แต่ปรากฏว่า ปิด ถามคนแถวนั้นดูเขาบอก ปิดตลอด เปิดเฉพาะวันสำคัญ

เอาจริง ๆ จากประสบการณ์เดินเที่ยวชมวัดมาไม่ต่ำกว่าสี่ห้าร้อยวัดของผมนะ วัดที่ปิดอุโบสถหรือพระอุโบสถแทบทั้งปีหรือเปิดเฉพาะวันพระ ถ้ารู้ก่อนว่าปิด คนก็ไม่ค่อยอยากจะไปหรอก ตัวอย่างเช่น วัดนางชี ตลาดพลู สมัยก่อนเปิดให้ชมเฉพาะวันพระ เงียบเหงามาก แต่หลายปีมาแล้วที่เปิดให้ชมได้ทุกวัน ทุกวันนี้กลายเป็นว่าคนไปเยอะขึ้นมาก เพราะคนไปวัดก็อยากไปชมอยากไปกราบพระในโบสถ์แทบทั้งนั้น เล่นปิดตลอดก็พาให้คนหมดความอยากไปวัดนั้น ๆ เรื่องกลัวโจรขโมยมันก็เพียงแค่ข้ออ้างมากกว่า