ใครเป็นผู้ป่วยสโตรกแล้วรู้สึกเศร้า ร้องไห้แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบ้างไหมคะ

ย้อนกลับไปช่วงหลังจากที่ป่วยเป็นสโตรก และโชคดีที่รอดชีวิตมาได้ แต่สิ่งที่ต้องเจอต่อจากนั้นคือสภาวะทางอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาก ฉันกลายเป็นคนที่ร้องไห้บ่อยมาก เป็นการร้องไห้แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต รู้สึกเสียใจ ดิ่ง และดิ่งไปกับทุกๆ เรื่องที่เข้ามาในหัว

นับจากวันที่ป่วยเป็นสโตรกจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไป 2 ปี 6 เดือนแล้ว บางครั้งก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า การรอดชีวิตกลับมาได้มันคือโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่...

ทำไมถึงรู้สึกว่า ถ้าตายไปตั้งแต่วันนั้นเลยอาจจะสบายกว่า การต้องตื่นมาอยู่ต่อในทุกๆ วันนี้มันเหนื่อยเหลือเกิน ทั้งเหนื่อยใจ เหนื่อยกับภาวะอารมณ์ และความเปลี่ยนแปลงที่ต้องเจอ ทั้งที่สมองรู้ว่าตัวเองโชคดีกว่าอีกหลายคนมาก แต่ความรู้สึกเศร้าและความดิ่งมันกลับไม่ยอมหายไปตามเหตุผลเลย