20ปีก่อนเราคือคนนึงที่เคยโดนบลูลี่ที่โรงเรียนคนนึง โรงเรียนเอกชนชื่อดังเช่นกัน ความรู้สึกคือมันแย่มากๆ แต่มันคงโชคดีที่สมัยก่อนไม่มีโซเชียลมากมายขนาดนี้
เรียนไม่จบม.3เพราะเพื่อนๆล้อเรา ทำตัวเหม็นเรา ทำตัวขยะแขยงเรา เราไม่มีเพื่อนในโรงเรียนเลยทำให้ยิ่งแย่ไปอีก
เริ่มต้นเราเรียน รร.นี้ตั้งแต่ป.1 บ้านเราขายพวกหน่อไม้ดองผักกาดดอง
ตอนป.1-ป.6 เรามีเพื่อนที่แบบไปกินข้าวด้วยกันเรียนด้วยกันจริงๆ5คนที่ไม่รังเกียจเราเลย ด้วยความที่บ้านขายของดองที่บ้านดองผักเองด้วย เวลาซักผ้าตากผ้าจะมีกลิ่นติดเสื้อผ้ากลิ่นจะคล้ายๆเยี่ยวเลย ช่วยพ่อแม่ขายของก่อนไปเรียนทุกๆวัน เพื่อนล้อว่าอีตัวเหม็น อีผักดอง อีเยี่ยว อีเหม็น และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พอใครเข้าใกล้ก็โดนล้อไปด้วย ป.1-ป.6 ยังเด็กอยู่ยังพอมีเพื่อน พอย้ายไปม.1เพื่อนๆย้ายห้องหมดบางคนก็ย้าย รร.เราไม่มีเพื่อนสักคน ทำให้เราไม่อยากไป รร.
แต่เราเคยบอกครูว่าโดนล้อ ครูบอกแค่เพื่อนๆคงพูดเล่น จากนั้นเราไม่เคยบอกครูอีกเลย
ส่วนที่บ้านเราไม่เคยบอกใครเลยเพราะลำพังพ่อแม่ทำงานก็เหนื่อยแล้วต้องมาเจอเรื่องเด็กๆอีก
เราทำตัวไม่อยากไปรร. โดดเรียนไปนั่งตามทะเลบ้างขาดเรียนบ่อยจนรร.ต้องแจ้งผปค. แม่เราเลยบอกว่าไม่อยากเรียนก็ดรอปมาช่วยแม่ทำงาน (แต่ก็โดนตีอยู่นะ)เดี๋ยวค่อยเรียนใหม่ เค้าคงอยากให้เรารู้จักความลำบากจะได้อยากไปรร. เราโตขึ้นหน่อยก็เรียนกศน.เอาจนตอนนี้จบเทียบเท่าม.ปลายล่ะ
ปัจจุบันทางบ้านยังไม่รู้เลยว่าเราเคยโดนเพื่อนๆบลูลี่เลย ทุกวันนี้แต่งงานแล้วแฟนถามว่าเธอไม่มีเพื่อนเลยรึไง เราบอกเพื่อนๆเราคือญาติพี่น้องเราแค่นี้แหล่ะ
โชคดีสมัยก่อนไม่มีโซเชียลมากมายขนาดนี้ไม่งั้นเราคงจบชีวิตเราไปแล้ว
โดนบลูลี่
เรียนไม่จบม.3เพราะเพื่อนๆล้อเรา ทำตัวเหม็นเรา ทำตัวขยะแขยงเรา เราไม่มีเพื่อนในโรงเรียนเลยทำให้ยิ่งแย่ไปอีก
เริ่มต้นเราเรียน รร.นี้ตั้งแต่ป.1 บ้านเราขายพวกหน่อไม้ดองผักกาดดอง
ตอนป.1-ป.6 เรามีเพื่อนที่แบบไปกินข้าวด้วยกันเรียนด้วยกันจริงๆ5คนที่ไม่รังเกียจเราเลย ด้วยความที่บ้านขายของดองที่บ้านดองผักเองด้วย เวลาซักผ้าตากผ้าจะมีกลิ่นติดเสื้อผ้ากลิ่นจะคล้ายๆเยี่ยวเลย ช่วยพ่อแม่ขายของก่อนไปเรียนทุกๆวัน เพื่อนล้อว่าอีตัวเหม็น อีผักดอง อีเยี่ยว อีเหม็น และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พอใครเข้าใกล้ก็โดนล้อไปด้วย ป.1-ป.6 ยังเด็กอยู่ยังพอมีเพื่อน พอย้ายไปม.1เพื่อนๆย้ายห้องหมดบางคนก็ย้าย รร.เราไม่มีเพื่อนสักคน ทำให้เราไม่อยากไป รร.
แต่เราเคยบอกครูว่าโดนล้อ ครูบอกแค่เพื่อนๆคงพูดเล่น จากนั้นเราไม่เคยบอกครูอีกเลย
ส่วนที่บ้านเราไม่เคยบอกใครเลยเพราะลำพังพ่อแม่ทำงานก็เหนื่อยแล้วต้องมาเจอเรื่องเด็กๆอีก
เราทำตัวไม่อยากไปรร. โดดเรียนไปนั่งตามทะเลบ้างขาดเรียนบ่อยจนรร.ต้องแจ้งผปค. แม่เราเลยบอกว่าไม่อยากเรียนก็ดรอปมาช่วยแม่ทำงาน (แต่ก็โดนตีอยู่นะ)เดี๋ยวค่อยเรียนใหม่ เค้าคงอยากให้เรารู้จักความลำบากจะได้อยากไปรร. เราโตขึ้นหน่อยก็เรียนกศน.เอาจนตอนนี้จบเทียบเท่าม.ปลายล่ะ
ปัจจุบันทางบ้านยังไม่รู้เลยว่าเราเคยโดนเพื่อนๆบลูลี่เลย ทุกวันนี้แต่งงานแล้วแฟนถามว่าเธอไม่มีเพื่อนเลยรึไง เราบอกเพื่อนๆเราคือญาติพี่น้องเราแค่นี้แหล่ะ
โชคดีสมัยก่อนไม่มีโซเชียลมากมายขนาดนี้ไม่งั้นเราคงจบชีวิตเราไปแล้ว