“เรารู้จักลูกของเราจริงแค่ไหน?” คำถามง่าย ๆ ที่พ่อแม่อาจตอบไม่ได้

ช่วงนี้มีข่าวเหตุการณ์ในโรงเรียน ทำให้ผมลองคิดอีกมุมว่า จริง ๆ แล้วเราในฐานะพ่อแม่ รู้จักลูกของเรามากแค่ไหน

หลายบ้าน พ่อแม่ตื่นเช้าไปทำงาน ลูกก็ไปโรงเรียนตั้งแต่เช้า
เลิกเรียนก็เรียนพิเศษ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึก
บางวันพ่อหรือแม่กลับถึงบ้าน ลูกก็เข้านอนไปแล้ว

เราอาจซื้อของให้ลูก ดูแลเรื่องเรียน ส่งเรียนพิเศษ พยายามให้ทุกอย่างที่ลูกต้องการ เพราะคิดว่านี่คือการดูแลลูก
แต่เราได้คุยกับลูกจริง ๆ บ้างไหม?
รู้ไหมว่าเขามีปัญหาอะไรที่โรงเรียน
มีเพื่อนที่ไม่ถูกกันหรือเปล่า
กำลังเครียดเรื่องอะไร
หรือมีเรื่องอะไรที่เขาไม่กล้าบอกเรา

อีกเรื่องที่ผมสงสัยคือ เวลาเกิดปัญหากับเด็ก เรามักเห็น พ่อแม่ก็คิดว่าโรงเรียนต้องดูแล ครูก็คิดว่าการอบรมต้องเริ่มจากครอบครัว

สุดท้ายเด็กก็อยู่ตรงกลาง
เหมือนในรูปนี้เลยครับ
ทุกคนกำลังชี้ไปที่เด็ก แต่มีใครกำลังหยุดฟังเด็กบ้างหรือเปล่า?
ผมไม่ได้จะบอกว่าพ่อแม่ผิด หรือครูผิดนะครับ
แต่อยากชวนคุยว่า
ทุกวันนี้ เราดูแลลูกด้วยการ “ให้” เขามากแค่ไหน และเรา “เข้าใจ” เขามากแค่ไหน?
ถ้าถามพ่อแม่ว่า
“ถ้าวันหนึ่งลูกมีปัญหาใหญ่ เขาจะกล้าเล่าให้เราฟังเป็นคนแรกไหม?”
คุณคิดว่าลูกของเราจะตอบว่าอย่างไรครับ?

สิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อมั่นนะครับ ทุกฝ่าย ฝึกลูกของเราให้ดีได้
เริ่มจากพ่อแม่สอนเรื่องการปรับตัว การเข้าสังคม ฝึกจิตใจ คอยสอบถาม อย่างสม่ำเสมอ
โรงเรียน สร้างตรรกะความคิด พัฒนาศักยภาพ มุมมองต่อคนรอบข้าง
เมื่อเกิดเรื่อง อย่างมัวแต่หลักภาระให้คนอื่น หันมาช่วยดูเด็กก่อน ว่า เขาเป็นยังไงบ้าง