ช่วงเวลานี้ ฉันกำลังทยอยเขียนบันทึกการเดินทางซินเจียงใต้ และเพิ่งย้อนกลับไปเล่าเรื่องเมืองคุมาโมโต้จากการเดินทางครั้งหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา
ระหว่างที่เปิดดูภาพถ่ายเก่า ๆ จากการเดินทางในคิวชู
มีภาพหนึ่งที่ทำให้ฉันหยุดมอง…
ภาพนาฬิกาเรือนหนึ่ง
เข็มของมันหยุดอยู่ที่เวลา 11.02 น.
ภาพนั้นทำให้ฉันนึกถึงเมืองหนึ่งที่เคยแวะผ่านในเส้นทางการเดินทางครั้งนั้น
นั่นคือ…นางาซากิ
และเมื่อมองปฏิทินอีกครั้ง ก็พบว่าเดือนนี้คือเดือนสิงหาคม
เดือนที่ทำให้ภาพนาฬิกาเรือนนั้นมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง
⸻
นางาซากิคือเมืองหนึ่งที่ฉันเคยแค่แวะผ่าน
เช้าวันนั้น อากาศเย็นสบายกำลังดี
เป็นเช้าวันธรรมดาวันหนึ่ง นักท่องเที่ยวยังมีไม่มากนัก ผู้คนที่เดินสวนทางกันส่วนใหญ่เป็นคนในพื้นที่ที่กำลังออกไปทำงาน
เมื่อเดินเข้าสู่สวนสันติภาพ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความสงบของสถานที่แห่งนี้
ระหว่างทาง ฉันได้ยินเสียงเครื่องจักรกำลังทำงาน
คนงานกำลังตัดแต่งต้นไม้และดูแลสนามหญ้า
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาหยุดเครื่อง หันมาทางเรา ส่งเสียงทักทายพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย
ฉันยิ้มและโค้งศีรษะตอบกลับไป
แม้จะฟังไม่ออกว่าเขาพูดว่าอะไร แต่จากสีหน้าและภาษากาย ทำให้รู้สึกถึงความใส่ใจเล็ก ๆ ในช่วงเวลานั้น ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานต่อ
⸻
ระหว่างเดินผ่านสวน ฉันพบกับบ่อน้ำพุแห่งหนึ่ง
ในตอนแรก ฉันคิดว่าคงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสวนที่สร้างขึ้นเพื่อความสวยงามเหมือนสถานที่ทั่วไป
แต่ลูกชายที่หยุดอ่านคำอธิบายอยู่พักหนึ่ง เดินกลับมาเล่าให้ฟังว่า หลังเหตุการณ์ในเดือนสิงหาคม เมืองนางาซากิเคยประสบกับการขาดแคลนน้ำดื่ม
บ่อน้ำพุแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงผู้คนที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นั้น
⸻
จากนั้นเมื่อเดินต่อไปเรื่อย ๆ ก็พบกับรูปปั้นสันติภาพ
และเมื่อเดินผ่านไปยังบริเวณด้านหน้ารูปปั้นเด็กหญิงคนหนึ่ง มีป้ายอธิบายที่บอกว่าเด็กหญิงคนนั้นคือ “ซาดาโกะ”
บริเวณฐานรูปปั้นมีนกกระเรียนกระดาษหลากหลายสีสันและรูปแบบวางอยู่
นกกระเรียนเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้คนตั้งใจพับและส่งมาจากที่ต่าง ๆ เพื่อแสดงความรำลึกถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง
จากนั้นเราจึงเดินเข้าสู่อาคารพิพิธภัณฑ์
⸻
ทางเดินภายในพิพิธภัณฑ์ค่อย ๆ ลาดวนลงไป
ผนังสีขาวด้านข้างมีตัวเลขของแต่ละปีเรียงย้อนกลับไปเรื่อย ๆ
ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกำลังเดินย้อนกลับไปยังช่วงเวลาหนึ่งในอดีต
เมื่อเดินผ่านนาฬิกาที่เข็มหยุดอยู่เวลา 11.02 น. ก็เข้าสู่ห้องจัดแสดงที่ใช้แสงสลัวเป็นหลัก
ภายในมีทั้งชิ้นส่วนของอาคารที่หลงเหลือจากเหตุการณ์ ภาพถ่าย สิ่งของเครื่องใช้ และเรื่องราวของผู้คนที่เคยมีชีวิตอยู่ในวันนั้น
⸻
ขณะที่ลูกชายใช้เวลาอ่านรายละเอียดของสิ่งจัดแสดงแต่ละจุด
ส่วนฉันเลือกนั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์เล็ก ๆ ที่มีคลิปให้ชม
บางคลิปเป็นภาพเหตุการณ์ที่บันทึกไว้ในวันนั้น
บางคลิปเป็นบทสัมภาษณ์ของผู้ที่รอดชีวิต
แม้จะฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออก แต่จากน้ำเสียง สีหน้า และแววตาของผู้ที่กำลังเล่าเรื่อง ทำให้ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างได้
โดยไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกคำพูด
⸻
ขณะที่กำลังจมอยู่กับเรื่องราวบนหน้าจอ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเด็กนักเรียนชั้นประถมที่มาทัศนศึกษาเดินเข้ามา
ฉันเงยหน้าขึ้นจากจอมอนิเตอร์
เห็นเด็ก ๆ พูดคุยและหยอกล้อกันตามประสาเด็ก
คุณครูที่เดินมาด้วยจึงเข้ามาเตือนพวกเขา ก่อนจะหันมาโค้งศีรษะให้
ฉันยิ้มและโค้งศีรษะตอบกลับไป
อีกสักครู่ ลูกชายก็เดินออกมาจากส่วนจัดแสดงพอดี
เราจึงเดินต่อไปยังบริเวณทางออก
⸻
ใกล้ทางออก มีลูกโลกขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ผู้เข้าชมสามารถกดดูข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ต่าง ๆ บนโลกที่ยังมีการทดลองเรื่องระเบิดนิวเคลียร์อยู่
ฉันลองกดดูข้อมูลอยู่พักหนึ่ง
ภาพและเรื่องราวของผู้คนมากมายที่ต้องสูญเสียในวันนั้น ยังคงอยู่ในความรู้สึกของฉัน
ขณะเดียวกัน ฉันก็ได้รับรู้ว่า เรื่องราวของระเบิดนิวเคลียร์ไม่ได้หยุดอยู่เพียงในอดีต
⸻
เมื่อเดินออกจากอาคารพิพิธภัณฑ์ เพื่อเดินทางต่อไปยังจุดหมายถัดไป
ฉันอดคิดกับตัวเองไม่ได้ว่า…
บางสถานที่ เราอาจเพียงแวะมาในช่วงเวลาสั้น ๆ
แต่กลับได้สัมผัสเรื่องราว ได้เห็นภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น และได้รับรู้เรื่องราวของผู้คนที่เคยมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้น
สำหรับฉัน นางาซากิคือหนึ่งในสถานที่เหล่านั้น
สถานที่ที่ฉันเคยแค่แวะผ่าน
แต่กลับทำให้ฉันได้เดินย้อนกลับไปในวันนั้นอีกครั้ง
⸻
หากใครสนใจอยากย้อนกลับไปอ่านอีกหนึ่งหน้าจากบันทึกการเดินทางของฉัน
สามารถติดตามเรื่องราวจากเส้นทางอื่น ๆ ได้จากลิงก์ด้านล่างนี้ค่ะ
📍 บันทึกการเดินทางเมืองคุมาโมโต้
https://m.pantip.com/topic/44178827
📍 บันทึกการเดินทางซินเจียงใต้ : ทะเลสาบไป๋ซา
https://m.pantip.com/topic/44174253 
เมื่อฉันแวะผ่านนางาซากิ…และได้เดินย้อนกลับไปในวันนั้น
ระหว่างที่เปิดดูภาพถ่ายเก่า ๆ จากการเดินทางในคิวชู
มีภาพหนึ่งที่ทำให้ฉันหยุดมอง…
ภาพนาฬิกาเรือนหนึ่ง
เข็มของมันหยุดอยู่ที่เวลา 11.02 น.
ภาพนั้นทำให้ฉันนึกถึงเมืองหนึ่งที่เคยแวะผ่านในเส้นทางการเดินทางครั้งนั้น
นั่นคือ…นางาซากิ
และเมื่อมองปฏิทินอีกครั้ง ก็พบว่าเดือนนี้คือเดือนสิงหาคม
เดือนที่ทำให้ภาพนาฬิกาเรือนนั้นมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง
⸻
นางาซากิคือเมืองหนึ่งที่ฉันเคยแค่แวะผ่าน
เช้าวันนั้น อากาศเย็นสบายกำลังดี
เป็นเช้าวันธรรมดาวันหนึ่ง นักท่องเที่ยวยังมีไม่มากนัก ผู้คนที่เดินสวนทางกันส่วนใหญ่เป็นคนในพื้นที่ที่กำลังออกไปทำงาน
เมื่อเดินเข้าสู่สวนสันติภาพ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความสงบของสถานที่แห่งนี้
ระหว่างทาง ฉันได้ยินเสียงเครื่องจักรกำลังทำงาน
คนงานกำลังตัดแต่งต้นไม้และดูแลสนามหญ้า
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาหยุดเครื่อง หันมาทางเรา ส่งเสียงทักทายพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย
ฉันยิ้มและโค้งศีรษะตอบกลับไป
แม้จะฟังไม่ออกว่าเขาพูดว่าอะไร แต่จากสีหน้าและภาษากาย ทำให้รู้สึกถึงความใส่ใจเล็ก ๆ ในช่วงเวลานั้น ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานต่อ
⸻
ระหว่างเดินผ่านสวน ฉันพบกับบ่อน้ำพุแห่งหนึ่ง
ในตอนแรก ฉันคิดว่าคงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสวนที่สร้างขึ้นเพื่อความสวยงามเหมือนสถานที่ทั่วไป
แต่ลูกชายที่หยุดอ่านคำอธิบายอยู่พักหนึ่ง เดินกลับมาเล่าให้ฟังว่า หลังเหตุการณ์ในเดือนสิงหาคม เมืองนางาซากิเคยประสบกับการขาดแคลนน้ำดื่ม
บ่อน้ำพุแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงผู้คนที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นั้น
⸻
จากนั้นเมื่อเดินต่อไปเรื่อย ๆ ก็พบกับรูปปั้นสันติภาพ
และเมื่อเดินผ่านไปยังบริเวณด้านหน้ารูปปั้นเด็กหญิงคนหนึ่ง มีป้ายอธิบายที่บอกว่าเด็กหญิงคนนั้นคือ “ซาดาโกะ”
บริเวณฐานรูปปั้นมีนกกระเรียนกระดาษหลากหลายสีสันและรูปแบบวางอยู่
นกกระเรียนเหล่านี้เป็นสิ่งที่ผู้คนตั้งใจพับและส่งมาจากที่ต่าง ๆ เพื่อแสดงความรำลึกถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง
จากนั้นเราจึงเดินเข้าสู่อาคารพิพิธภัณฑ์
⸻
ทางเดินภายในพิพิธภัณฑ์ค่อย ๆ ลาดวนลงไป
ผนังสีขาวด้านข้างมีตัวเลขของแต่ละปีเรียงย้อนกลับไปเรื่อย ๆ
ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนกำลังเดินย้อนกลับไปยังช่วงเวลาหนึ่งในอดีต
เมื่อเดินผ่านนาฬิกาที่เข็มหยุดอยู่เวลา 11.02 น. ก็เข้าสู่ห้องจัดแสดงที่ใช้แสงสลัวเป็นหลัก
ภายในมีทั้งชิ้นส่วนของอาคารที่หลงเหลือจากเหตุการณ์ ภาพถ่าย สิ่งของเครื่องใช้ และเรื่องราวของผู้คนที่เคยมีชีวิตอยู่ในวันนั้น
⸻
ขณะที่ลูกชายใช้เวลาอ่านรายละเอียดของสิ่งจัดแสดงแต่ละจุด
ส่วนฉันเลือกนั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์เล็ก ๆ ที่มีคลิปให้ชม
บางคลิปเป็นภาพเหตุการณ์ที่บันทึกไว้ในวันนั้น
บางคลิปเป็นบทสัมภาษณ์ของผู้ที่รอดชีวิต
แม้จะฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออก แต่จากน้ำเสียง สีหน้า และแววตาของผู้ที่กำลังเล่าเรื่อง ทำให้ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างได้
โดยไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกคำพูด
⸻
ขณะที่กำลังจมอยู่กับเรื่องราวบนหน้าจอ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเด็กนักเรียนชั้นประถมที่มาทัศนศึกษาเดินเข้ามา
ฉันเงยหน้าขึ้นจากจอมอนิเตอร์
เห็นเด็ก ๆ พูดคุยและหยอกล้อกันตามประสาเด็ก
คุณครูที่เดินมาด้วยจึงเข้ามาเตือนพวกเขา ก่อนจะหันมาโค้งศีรษะให้
ฉันยิ้มและโค้งศีรษะตอบกลับไป
อีกสักครู่ ลูกชายก็เดินออกมาจากส่วนจัดแสดงพอดี
เราจึงเดินต่อไปยังบริเวณทางออก
⸻
ใกล้ทางออก มีลูกโลกขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ผู้เข้าชมสามารถกดดูข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ต่าง ๆ บนโลกที่ยังมีการทดลองเรื่องระเบิดนิวเคลียร์อยู่
ฉันลองกดดูข้อมูลอยู่พักหนึ่ง
ภาพและเรื่องราวของผู้คนมากมายที่ต้องสูญเสียในวันนั้น ยังคงอยู่ในความรู้สึกของฉัน
ขณะเดียวกัน ฉันก็ได้รับรู้ว่า เรื่องราวของระเบิดนิวเคลียร์ไม่ได้หยุดอยู่เพียงในอดีต
⸻
เมื่อเดินออกจากอาคารพิพิธภัณฑ์ เพื่อเดินทางต่อไปยังจุดหมายถัดไป
ฉันอดคิดกับตัวเองไม่ได้ว่า…
บางสถานที่ เราอาจเพียงแวะมาในช่วงเวลาสั้น ๆ
แต่กลับได้สัมผัสเรื่องราว ได้เห็นภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น และได้รับรู้เรื่องราวของผู้คนที่เคยมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้น
สำหรับฉัน นางาซากิคือหนึ่งในสถานที่เหล่านั้น
สถานที่ที่ฉันเคยแค่แวะผ่าน
แต่กลับทำให้ฉันได้เดินย้อนกลับไปในวันนั้นอีกครั้ง
⸻
หากใครสนใจอยากย้อนกลับไปอ่านอีกหนึ่งหน้าจากบันทึกการเดินทางของฉัน
สามารถติดตามเรื่องราวจากเส้นทางอื่น ๆ ได้จากลิงก์ด้านล่างนี้ค่ะ
📍 บันทึกการเดินทางเมืองคุมาโมโต้
https://m.pantip.com/topic/44178827
📍 บันทึกการเดินทางซินเจียงใต้ : ทะเลสาบไป๋ซา
https://m.pantip.com/topic/44174253