โพสต์นี้ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เป็นคำถามกึ่งบ่นๆค่ะ ตอนเด็กๆเราก็ยังไม่ค่อยอะไรเรื่องการโดนทักว่าหน้าไม่เหมือนใครเลย หรือดูแอบออกไปทางบ้านของพ่อ แต่เอาจริงๆมันมีจุดเริ่มต้นที่เราไม่โอเคกับพ่อค่ะ มันเริ่มจากเรามีน้องสาวคนละแม่ น้องเขาจะอยู่กับคุณพ่อเพราะเป็นการแต่งงานใหม่ ตัวเราเองในวัยเด็กนั้นมักจะร้องหาการไปหาพ่ออยู่เสมอ แต่สิ่งที่ทำให้เด็กคนนึงเสียใจ คือการที่เราตั้งใจไปหาเขา เขาไล่ให้เราไปเล่นกับน้อง เราที่ตั้งใจมาหาพ่อก็แอบเสียใจ แต่ก็ไม่อะไรมากในตอนแรก แต่สิ่งที่เราเจ็บปวดจริงๆคือการที่น้องเราเป็นเด็กขี้โกหก บอกว่าเราทำโน่นทำนี้แล้วไปฟ้องพ่อ แต่ตัวพ่อเองนั้นแหละที่ทำให้เรายิ่งเจ็บเขาไม่เคยฟังว่าเราทำจริงหรือไม่จริง มีเพียงบอกว่าจะโทรหาแม่ให้มารับไป หรือไล่ให้เรากลับบ้าน เราโดนแบบนั้นอยู่หลายครั้ง จนครั้งสุดท้ายเราในวัย8ขวบที่ตั้งใจไปหาพ่อ ก็ถูกพ่อไล่ให้ไปเล่นกับน้องอีก แต่เราไม่อยากเล่นแล้ว ครั้งนั้นแม่ซื้อของเล่นมาให้เราเล่นด้วย เราก็ไปนั่งเล่นคนเดียว แต่อยู่ๆน้องก็มาแล้วขอเล่นด้วย แต่เราไม่อยากให้เพราะชอบเอาของๆเราไปตลอด เราก็เลยไม่ให้!! สิ่งที่น้องทำคือวิ่งไปฟ้องพ่อว่าเราตบน้อง ทั้งๆที่เรายังนั่งเล่นคนเดียวอยู่เลย ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่เด็กวัย8ขวบพูดว่า หนูจะไม่มาเหยียบที่นี้อีก!! หลังจากวันนั้นเราก็ไม่เคยไปอีก
พอเราโตขึ้นมาอีกเราก็ได้รู้ความจริงว่า พ่อเรานอกใจแม่เราแบบซึ่งๆหน้าขณะที่แม่ยังท้องอยู่ เราตกใจมากๆซึ่งเรื่องนี้ยายของเราเป็นคนบอก เราเป็นคนเกลียดเรื่องการนอกใจขึ้นสมองเลยทำให้เราไม่ชอบพ่อเรา พอมีคนบอกว่าเราเหมือนพ่อเราก็รู้สึกไม่สบายใจหรือไม่ชอบอยู่ลึกๆในใจ เราเฟดตัวออกมาจากครอบครัวฝั่งพ่อมาหลายปีแล้ว และเราขอเขียนกำกับว่าแม่ไม่เคยสอนให้เราเกลียดพ่อแม้แต่วันเดียวไม่เคยส่อพฤติกรรมที่ทำให้เราไม่ชอบพ่อ เราแค่ไม่ชอบของเราเอง เรารู้ว่าเรื่องความรักและการแตกแยกแบบนี้เป็นของผู้ใหญ่แต่เราก็รับไม่ได้อยู่ดี เรารู้ว่าพ่อรักเรานะแต่สำหรับเรา เขาเป็นแค่คนรู้จักไปแล้วไม่ใช่พ่อสำหรับเรา แม่เราเป็นเลี้ยงเดียวเรารู้ว่าแม่เจ็บปวดและะพยายามแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงเราโต เราก็เลยไม่ชอบเวลาคนบอกว่าเราหน้าเหมือนพ่อ แต่ความจริงแล้วเราหน้าเหมือนแม่หนักมากๆถึงขั้นที่ก๊อปปี้วางเลยก็ได้ แต่ก็ไม่สบายใจอยู่ดีทุกครั้งที่ถูกทักว่าหน้าเหมือนพ่อ เราผิดมากหรือเปล่า??
(เราไม่ไปเจอพ่อมาเกือบ10กว่าปีแล้ว)
ผิดมั้ยถ้าเรารู้สึกเสียใจทุกครั้งที่คนทักว่าหน้าเหมือนพ่อ?
พอเราโตขึ้นมาอีกเราก็ได้รู้ความจริงว่า พ่อเรานอกใจแม่เราแบบซึ่งๆหน้าขณะที่แม่ยังท้องอยู่ เราตกใจมากๆซึ่งเรื่องนี้ยายของเราเป็นคนบอก เราเป็นคนเกลียดเรื่องการนอกใจขึ้นสมองเลยทำให้เราไม่ชอบพ่อเรา พอมีคนบอกว่าเราเหมือนพ่อเราก็รู้สึกไม่สบายใจหรือไม่ชอบอยู่ลึกๆในใจ เราเฟดตัวออกมาจากครอบครัวฝั่งพ่อมาหลายปีแล้ว และเราขอเขียนกำกับว่าแม่ไม่เคยสอนให้เราเกลียดพ่อแม้แต่วันเดียวไม่เคยส่อพฤติกรรมที่ทำให้เราไม่ชอบพ่อ เราแค่ไม่ชอบของเราเอง เรารู้ว่าเรื่องความรักและการแตกแยกแบบนี้เป็นของผู้ใหญ่แต่เราก็รับไม่ได้อยู่ดี เรารู้ว่าพ่อรักเรานะแต่สำหรับเรา เขาเป็นแค่คนรู้จักไปแล้วไม่ใช่พ่อสำหรับเรา แม่เราเป็นเลี้ยงเดียวเรารู้ว่าแม่เจ็บปวดและะพยายามแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงเราโต เราก็เลยไม่ชอบเวลาคนบอกว่าเราหน้าเหมือนพ่อ แต่ความจริงแล้วเราหน้าเหมือนแม่หนักมากๆถึงขั้นที่ก๊อปปี้วางเลยก็ได้ แต่ก็ไม่สบายใจอยู่ดีทุกครั้งที่ถูกทักว่าหน้าเหมือนพ่อ เราผิดมากหรือเปล่า??
(เราไม่ไปเจอพ่อมาเกือบ10กว่าปีแล้ว)