จะมาเล่าประสบการณ์ซื้อสร้อยมูครั้งแรกในชีวิต
วันนั้นได้ดูไลฟ์สดสุ่มของ พอใกล้จะจบเขาก็เอาพวกสร้อยมู อะไรพวกนี้มาขายต่อ เค้าน่ารัก และขายเก่งมาก ไอ้เราก็อยากลอง เลยซื้อมาได้สามอย่าง น้ำหอม( น้อหอม หอมมาก) สร้อย ลิป ได้มาวันแรก เราใส่ปกติไปทำงาน วันนั้นช่วงพักเที่ยงความรู้สึกมันบอกเลยว่าวันนี้ต้องมีเรื่องแน่ๆ กินข้าวได้สักพัก เวลา 12.45 เด็กนักเรียนเตะบอลข้อมือหัก ต้องพาไป รพ อันนี้ตั้งแต่เปิดเทอมไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเลย เป็นครั้งแรก น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิน
วันต่อมา ช่วงพักเที่ยงเหมือนเดิม เวลาเดิม 12.45 เรานั่งกินข้าว เด็กวิ่งมาบอกว่า เพื่อนทำประตูกระจกแตก หยอกกันแล้วไปชนประตูซึ่งเป็นประตูกระจก ได้ล้มทั้งบานเลย แตกด้วยแต่โชคดีไม่มีนักเรียนอยู่ด้านนอก ไม่มีใครเป็นอะไร
เราเอะใจเพราะไม่เคยเกิดอะไรแบบนี้เลยหรือเป็นเพราะสร้อย เราเลยถอดสร้อยไว้ที่กระเป๋า ไม่ใส่อีกเลย หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกเรากลับเปลี่ยนไป มันเหนื่อยทุกวัน กลับจากทำงานปกติต้องออกไปเดินเล่นไปทำงานบ้านแต่อันนี้เข้าห้องนอน ว่าจะเครียงานแต่ก็เหนื่อยลุกไม่ไหว ต้องการนอนอย่างเดียว ป่วยบ่อยด้วย
เบื่อไม่อยากไปโรงเรียน รู้สึกหงุดหงิดตลอดเวลา จากคนที่อยากไปตักบาตรทุกเช้า กับกลายเป็ว่าขี้เกียจวันไหนอยากไปก็ตื่นสาย หลังจากนั้นก็ไม่เคยไปเลย มันอึดอันแบบบอกไม่ถูก ว่าจะเอาไปทิ้งก็ลืมตลอด ขนาดวางไว้โต๊ะว่าจะถือไปทิ้งก็ลืม น้องบอกเอาลอดใต้หว่างขาแล้วเอาไปทิ้งเราก็ทำแล้วเอาเท้าเหยียบ เลาลืมประมาณสองอาทิตย์ได้ ว่าจะทิ้งแต่ไม่ทิ้ง จนวันนี้เราได้เอาไปทิ้งถังขยะ เพราะตั้งใจเลยว่าต้องไม่ลืม และเราก็ทิ้งแล้วที่หน้าเซเว่น พร้อมกับใส่ชุดผิดไปทำงาน ต้องกลับมาเปลี่ยนอีก 555 ความรู้สึกตอนนี้คือ โล่ง กลับมาเป็นคนเดิม อารมณ์ดี ไม่รู้ว่าคิดไปเองมั้ยนะ เรื่องก็มีแค่นี้. หนึ่งเดือนพอดี
เราไม่ใช่สายมูนะ เพราะไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ เห็นคนที่มูแล้วชีวิตราบรื่น เลยอยากลอง
เล่าประสบการณ์ซื้อสร้อยมูครั้งแรกในชีวิต มีแต่เรื่อง
วันนั้นได้ดูไลฟ์สดสุ่มของ พอใกล้จะจบเขาก็เอาพวกสร้อยมู อะไรพวกนี้มาขายต่อ เค้าน่ารัก และขายเก่งมาก ไอ้เราก็อยากลอง เลยซื้อมาได้สามอย่าง น้ำหอม( น้อหอม หอมมาก) สร้อย ลิป ได้มาวันแรก เราใส่ปกติไปทำงาน วันนั้นช่วงพักเที่ยงความรู้สึกมันบอกเลยว่าวันนี้ต้องมีเรื่องแน่ๆ กินข้าวได้สักพัก เวลา 12.45 เด็กนักเรียนเตะบอลข้อมือหัก ต้องพาไป รพ อันนี้ตั้งแต่เปิดเทอมไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเลย เป็นครั้งแรก น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิน
วันต่อมา ช่วงพักเที่ยงเหมือนเดิม เวลาเดิม 12.45 เรานั่งกินข้าว เด็กวิ่งมาบอกว่า เพื่อนทำประตูกระจกแตก หยอกกันแล้วไปชนประตูซึ่งเป็นประตูกระจก ได้ล้มทั้งบานเลย แตกด้วยแต่โชคดีไม่มีนักเรียนอยู่ด้านนอก ไม่มีใครเป็นอะไร
เราเอะใจเพราะไม่เคยเกิดอะไรแบบนี้เลยหรือเป็นเพราะสร้อย เราเลยถอดสร้อยไว้ที่กระเป๋า ไม่ใส่อีกเลย หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกเรากลับเปลี่ยนไป มันเหนื่อยทุกวัน กลับจากทำงานปกติต้องออกไปเดินเล่นไปทำงานบ้านแต่อันนี้เข้าห้องนอน ว่าจะเครียงานแต่ก็เหนื่อยลุกไม่ไหว ต้องการนอนอย่างเดียว ป่วยบ่อยด้วย
เบื่อไม่อยากไปโรงเรียน รู้สึกหงุดหงิดตลอดเวลา จากคนที่อยากไปตักบาตรทุกเช้า กับกลายเป็ว่าขี้เกียจวันไหนอยากไปก็ตื่นสาย หลังจากนั้นก็ไม่เคยไปเลย มันอึดอันแบบบอกไม่ถูก ว่าจะเอาไปทิ้งก็ลืมตลอด ขนาดวางไว้โต๊ะว่าจะถือไปทิ้งก็ลืม น้องบอกเอาลอดใต้หว่างขาแล้วเอาไปทิ้งเราก็ทำแล้วเอาเท้าเหยียบ เลาลืมประมาณสองอาทิตย์ได้ ว่าจะทิ้งแต่ไม่ทิ้ง จนวันนี้เราได้เอาไปทิ้งถังขยะ เพราะตั้งใจเลยว่าต้องไม่ลืม และเราก็ทิ้งแล้วที่หน้าเซเว่น พร้อมกับใส่ชุดผิดไปทำงาน ต้องกลับมาเปลี่ยนอีก 555 ความรู้สึกตอนนี้คือ โล่ง กลับมาเป็นคนเดิม อารมณ์ดี ไม่รู้ว่าคิดไปเองมั้ยนะ เรื่องก็มีแค่นี้. หนึ่งเดือนพอดี
เราไม่ใช่สายมูนะ เพราะไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ เห็นคนที่มูแล้วชีวิตราบรื่น เลยอยากลอง