ขาเดี้ยงขึ้นมา 2 วันก่อน เพราะใช้ขาเยอะในกิจกรรมส่วนตัว แต่วางแผนจะเดินป่าเดือนตุลาคม 5 วัน เดือนธันวาคมอีก 5 วัน ไม่รู้จะหายทันไหม พยายามฝึกตัวเองให้เป็นนักเดินทน ระดับวันละ 40 กม.ขึ้นไปให้ได้ เพราะสถิติส่วนตัวเดินได้มากสุด 64 กม. ทางราบ ยังคิดว่าไม่สามารถทำลายสถิติได้ในปีนี้ มีน้องบางคนอยากไปด้วย แต่เราสัมภาษณ์แล้ว อย่าเลย ถ้าไม่เคยเดินหนักมาก่อน น้องงอนเล็กน้อย เพราะไม่เข้าใจว่าการเดินมันต้องฝึกมายาวนานมาก ไม่ใช่อยู่ๆจะไปเดินได้เลย แล้วน้องประเมินไม่ออกคำว่า 40 กม มันแค่ไหน ก็ข้ามเขาเป็นลูกๆ อะจ่ะเดินวันละ 10 ชม. อะ นี่ฝึกเองก่อนไปมา 2-3 เดือนแล้ว ยังเดี้ยงเลย เมื่อคืนอ่านข่าวยูทูบเบอร์สายเที่ยว ฮลุน เสียชีวิตในจอร์เจีย แม่และแฟนเลยมาเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า อย่าไปพื้นที่ห่างไกลมากนะ เป็นห่วง ผมเองเป็นนักผจญภัยสายนั้นเลย แต่ไม่ชอบออกตัว ไม่ชอบออกกล้อง หวงความเป็นส่วนตัวมาก น้อยคนที่จะรู้ว่าเราสายโหดขนาดไหน สารรูปภายนอกดูเหมือนลูกคุณหนูไม่เคยลำบาก ไม่น่ามาสายนี้ได้เลย ถ้ารู้จักผม จะเข้าใจทำไมผมบ่นว่า คนไทยเดินช้าจัง มีพล็อพใหม่ที่ซื้อมาและอยากใช้ระหว่างเดินทาง คือ เป้เดินทาง ซื้อมาใหม่เอี่ยม และแพงมาก 15,000 เลย
ความฝันเดียวที่ผมมีในวัยเด็ก อายุ 9 ขวบ คือ เป็นนักเดินทางรอบโลก เพราะตอนเด็ก คุณพ่อสอนให้รู้จักโคลัมบัส มันเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างเป้าหมายชีวิต เล่นเวท เล่นกล้าม กล้ามเนื้อมันจำเป็น ไม่งั้นจะแบกเป้สัมภาระหนัก 50 กก.ไม่ได้ เพื่อให้ตัวเองแข็งแรงมากพอจะทำสิ่งพวกนี้ได้ ผมเดินทางมา 90+ ประเทศได้แล้ว แต่ยังไม่ได้ครอบคลุมทุกเมืองในแต่ละประเทศ ภาษาอังกฤษผมดี ก็เพราะผมใช้เป็นภาษาหลักในการเดินทาง กำลังเรียนภาษาสเปน เยอรมัน เพิ่มทุกอย่าง ก็เพื่อการนี้ ความฝันสูงสุดของผม..พอผมมีความชอบแนวนี้ ตอนหาแฟนแรกๆ ผมจะตัดทิ้งสายอวบก่อนเลย เพราะไปด้วยกันไม่ได้ตั้งแต่แรกเห็น ไขมันไม่ใช่กล้ามเนื้อ จึงช่วยอะไรในการเดินทางไม่ได้ นอกจากช่วยไม่ได้แล้วยังมีโรคตามมาหลายอย่างที่เป็นอุปสรรคในการทำตามความฝัน แล้วถ้าเป็นเบาหวานขนาดต้องโดนตัดขา หรือตาบอด จบกันชีวิตนี้ เดินทางรอบโลกไปไหนไม่ได้ ตัดทิ้งกลุ่มที่สองสายชิลล์ สายกิน เพราะไม่ใช่แนวผม สายกินพวกนี้จะไม่ค่อยมีกล้าม อ้วน และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ บางคนอ้วนแล้วไม่พอ ยังพูดมากด้วย เรารำคาญคนพูดเยอะแต่ไม่เก่งอะไรจริงสักอย่าง แค่สองกลุ่มนี้ ก็น่าจะตัดไปร้อยละ 99 ของคนส่วนใหญ่แล้ว 555 ว่าด้วย lifestyle มันก็สำคัญมาก ประมาณนี้ สถานที่ที่ผมไปแล้วชอบมากในอดีต เช่น inca trial ประเทศเปรู, Dolomite อิตาลี, ...ไปคนเดียวอะ พลังเรามีพอแค่ช่วยเหลือตัวเอง ไม่มีพอช่วยคนอื่นที่มาร่วมทางด้วย ดังนั้น อย่ามาด้วยเลย
ใกล้เวลาเดินป่าแล้ว ขาเดี้ยงเล็กน้อย รอการฟื้นตัว
ความฝันเดียวที่ผมมีในวัยเด็ก อายุ 9 ขวบ คือ เป็นนักเดินทางรอบโลก เพราะตอนเด็ก คุณพ่อสอนให้รู้จักโคลัมบัส มันเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างเป้าหมายชีวิต เล่นเวท เล่นกล้าม กล้ามเนื้อมันจำเป็น ไม่งั้นจะแบกเป้สัมภาระหนัก 50 กก.ไม่ได้ เพื่อให้ตัวเองแข็งแรงมากพอจะทำสิ่งพวกนี้ได้ ผมเดินทางมา 90+ ประเทศได้แล้ว แต่ยังไม่ได้ครอบคลุมทุกเมืองในแต่ละประเทศ ภาษาอังกฤษผมดี ก็เพราะผมใช้เป็นภาษาหลักในการเดินทาง กำลังเรียนภาษาสเปน เยอรมัน เพิ่มทุกอย่าง ก็เพื่อการนี้ ความฝันสูงสุดของผม..พอผมมีความชอบแนวนี้ ตอนหาแฟนแรกๆ ผมจะตัดทิ้งสายอวบก่อนเลย เพราะไปด้วยกันไม่ได้ตั้งแต่แรกเห็น ไขมันไม่ใช่กล้ามเนื้อ จึงช่วยอะไรในการเดินทางไม่ได้ นอกจากช่วยไม่ได้แล้วยังมีโรคตามมาหลายอย่างที่เป็นอุปสรรคในการทำตามความฝัน แล้วถ้าเป็นเบาหวานขนาดต้องโดนตัดขา หรือตาบอด จบกันชีวิตนี้ เดินทางรอบโลกไปไหนไม่ได้ ตัดทิ้งกลุ่มที่สองสายชิลล์ สายกิน เพราะไม่ใช่แนวผม สายกินพวกนี้จะไม่ค่อยมีกล้าม อ้วน และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ บางคนอ้วนแล้วไม่พอ ยังพูดมากด้วย เรารำคาญคนพูดเยอะแต่ไม่เก่งอะไรจริงสักอย่าง แค่สองกลุ่มนี้ ก็น่าจะตัดไปร้อยละ 99 ของคนส่วนใหญ่แล้ว 555 ว่าด้วย lifestyle มันก็สำคัญมาก ประมาณนี้ สถานที่ที่ผมไปแล้วชอบมากในอดีต เช่น inca trial ประเทศเปรู, Dolomite อิตาลี, ...ไปคนเดียวอะ พลังเรามีพอแค่ช่วยเหลือตัวเอง ไม่มีพอช่วยคนอื่นที่มาร่วมทางด้วย ดังนั้น อย่ามาด้วยเลย